Ravage Novels & Stories

Kung bakit kasi hindi nya napigilan ang galit, isama pang umiyak sya sa harapan ni Gavin. "Damn"

Habang binabantayan ko ang minimap, biglang nawala sa vision ang dalawa sa kanila. “Missing mid,” sabi ni James. “Jungler not showing,” dagdag ni Ryan. Pero may isang siguradong paparating. Ramdam ko. Lumabas siya mula sa fog of war. Raven. Tahimik. Diretso sa akin ang lakad. Walang back-up. Walang kasama. Isang malinaw na hamon. Sa harap ng stage, siguro naka-zoom ngayon ang camera sa lane namin.

Naawa siya kay Vander dahil sa ekspresyon nitong halatang nasaktan. "Of course I know him. How can I forget this monster? How can I forget when he's the sole reason why we became like this...freaks as what they called." Nakabaon ang tingin ni Raven kay Haze. "You didn't know? This man, is a freak when he was a child...a child caught an incurable illness, but because of selfishness, they created an antidote, but that antidote serve as a virus that made us like this. I can't believe that he's my amour. I can't accept a filthy blood like him. He's a trash and a freak." Masakit na saad nito and the look on Vander's face is too awful and painful to look.

Marahan niya itong hinila palapit at hinalikan. Mabagal. Mainit. Punong-puno ng lahat ng damdaming matagal niyang pinipigilan. Sa ilang sandali, parang nawala ang ospital. Nawala ang takot. Nawala ang guilt. Silang dalawa lang ang mahalaga. Sina Raven at Harlyz. Magkasama ulit. Dahan-dahang lumayo si Raven. Hindi pantay ang paghinga niya.

Nagpupuyos ang loob na bulong ko sa aking sarili. Dahan-dahan akong lumakad hanggang sa hanggand tuhod ko na ang lalim. Napakalinaw ng tubig na halos kitang kita ko pa rin ang mga paa ko kahit na nakababad na ito sa dagat. Tunay ngang napakaganda ng Vitale Island, kaya lang ay malayo sa lungsod. Kaya naman hindi rin talaga ako mapipilit ni Matt na tumira rito kahit na gaano pa ito kaganda.

Walang emosyong saad ko sakanila. "HAHAHA minamaliit mo talaga kami ah! Sige pagbigyan na natin siya!" Tawang-tawang saad ni Soliel. "Sige ba!" Masayang saad naman ni Riri. "HOLOCAUST: DEVASTATION!" "ICY: CURSED SNOW!" "CARBONADO: DIAMOND BARAGE!" "METAL: BOWLING RIFFLE!"

napahagulgol ako ng malakas. But too much cold, my sanity eat me but before I loss my conscious I heard voice scream my name. "SCAR"

Kapag gumana ang planong ito, sila mismo ang mag-aaway at ako ang magkokontrol sa mga mangyayari pagkatapos. Anyone who dares to hurt Amara will face a turbulence of disaster in their lives. Every tear that falls from her beautiful face will bring back ten folds of chaos. I will be their living karma, punishing them for every bit of pain they cause her. I wouldn’t just get back at them. I would tear their lives apart, making sure they felt the pain they caused her. My plans would be precise, leaving no room for mistakes. I would create their downfall and made them regret for hurting her.

Malakas na sampal ang dumapo sa mukha ni Vladimir mula kay Lyka. Dumugo ang gilid ng labi ni Vladimir sa lakas ng sampal na kanyang natamo. Kaagad na bumulusok ang galit sa kanyang dibdib. Walang ano-ano na kinabig niya ng baywang ni Lyka at siniil ng halik ang kanyang labi. Nagpupumiglas si Lyka ngunit sadyang malakas si Vladimir at malaki ang kanyang mga braso kaya hindi makawala si Lyka. Mariin ang paghalik ni Vladimir na para bang ayaw na niyang bumitiw pa.

I was trying to reach for something around me to support my balance. But then... "Argh!" I fell hard. "Ava! Ava!" Napahiga ako sa sahig at nagpaubaya sa tuluyang pagbigat ng talukap ng aking mga mata. Pero bago ako tuluyang mawalan ng malay, nakita ko ang pamilyar na mukha ni Rupert. "T-Take me away... P-Please... R-Rockstar." I don't know why Rupert will always show up to save me from embarassment and misery. But I am thankful he's there to save me from drowning on the ocean of mess I caused myself.