Raven Claw Novels & Stories

Ako, malaking tagahanga ng lumang detective vibes, palagi kong inuuna ang 'Ranpo Kitan: Game of Laplace' kapag may nag-iinquire kung alin ang pinakamahusay na adaptasyon. Para sa akin, iyon ang pinaka-komplikado sa emosyon at atmospera — hindi lang dahil sa misteryo, kundi dahil ramdam mo ang pagka-delikado at pagka-makulimlim ng urban na paligid habang sumusubaybay ka sa mga kaso. Gustung-gusto ko ang paraan ng palabas sa pagbuo ng karakter ni Ranpo: bata pa siya pero may kakaibang gilas sa deduksyon at may bahid ng kabastusan sa pagtingin sa mundo, at iyon ay naipakita nang hindi nawawala ang mga elementong eerieness ng orihinal na mga kuwento ni Edogawa Ranpo.

Ang animation, soundtrack, at pacing sa 'Ranpo Kitan' ang nagdala sa akin pabalik sa klasikong noir habang may modernong timpla. May ilang episode na medyo rushed ang impormasyon, at may mga subplot na pwedeng mas lumalim pa; pero sa kabuuan, nakapagtayo sila ng serye na pareho kong natutuwa at natataranta. Naalala ko nung una kong napanood, hindi ako makatulog dahil sa kakaibang tensiyon sa bawat eksena — tama ang delivery ng suspense.

Kung susukatin ang adaptasyon sa abot ng pagkaka-capture ng tono at karakter, 'Ranpo Kitan' ang unang ire-recommend ko sa mga gustong maranasan ang weird, melancholic, at intelligent na detective drama. Personal kong pinapakita ito sa mga kaibigan ko kapag gusto nilang makita ang kakaibang panig ng Japanese mystery, at lagi silang napapa-wow at nagkakantahan pagkatapos — sa magandang paraan, siyempre.