Real Tagalog Novels & Stories

IKATLONG TAUHAN “Selene” MABAGAL siyang tumango rito bago ngumiti na rin; ganoon din ang ginawa ng kanyang ina bago ito naunang maupo sa sopa na dati nang inupuan nito. “Alma.”

wala sa sariling sagot niya. Imbes na mauna ang pag-aalala, nagtaka pa ako sa kaniya. Dahil kasi ito sa biglaan niyang pagsasalita na hindi wikang ingles ang ginagamit. Minsan ko naman siyang narinig na nagsalita ng tagalog ngunit talagang hindi ako makapaniwala kapag galing ito kay Lorelei. Tinotoo niya na ba ang sinabi ko sa kanila ni Vaughn kanina?

"Paulo Santiago pushed for a 'lifestyle-first' approach. Akala niya, kapag puro models sa mamahaling damit ang ipapakita, kusang susunod ang kita." Napatitig ako sa seryosong mukha ni Dante. Ito kasi ang unang beses na narinig ko siyang magsalita ng Tagalog. Kahit fluent siya sa English, kayang-kaya niya pa ding magsalita ng tuwid na Tagalog nang hindi bumabaluktot ang pronunciation niya ng mga salita. Nang tumingin siya sa akin ay kaagad akong nag-iwas ng tingin.

Nagmamalaking sabi ni Aragon. "Pramis? Iyong bahay kubo kahit munti, ang halaman doon ay sari-sari. Singakamas at talong, sigarilyas at kangkong ganoon?" Sikmat naman ni Alamo sa kapatid na si Aragon. Sa kanilang tatlo kasi ay ito ang umaapaw ang mga pangako pero ito rin ang walang gana na pumasok sa childhood development center. "Iyon mismo."

biglang sambit ni Grant habang nakapikit pa rin at mas lalong hinapit ang braso niya sa baywang ko. Babe? Anong klaseng tawag iyon? Mukha ba akong baboy na si Babe sa pelikulang Babe: Pig In The City na pinapanood namin ng mga kaibigan ko? Naalala ko bigla si Juancho dahil tinatawag niya rin akong babe. Bakit kaya ang hilig ng mga lalaki sa tawag na babe o 'di kaya ay baby?

alanganin kong tanong "Wala…" ngumiti siya, kung hindi ako magaling kumilatis ng tao ay hindi ko mapapansin na peke ang ngiting iyon. Magaling siyang magpeke ng ngiti, 'yung tipong matagal na niyang ginagawa 'yon at sanay na siya. to be continued..

Nakarating na sila sa likurang bahagi ng resort. "Have you seen an eight year old kid running this way?" Aligaga ang mga mata ni Logan habang tinatanong ang may kabataang babae. Nakakunot ang noong itinuro nito ang likuran ni Logan. Nagpasalamat siya rito bago tumakbo paalis kasama si Tanya. "Thank you so much. Enjoy your stay here in the Philippines." "Welcome! I will!"

Kaloka, present tense talaga ang ginamit niya. "Van, maraming ipinanganak na mahirap at pinakamayaman na ngayon. At meron din namang ipinanganak na mayaman na maghihirap dahil sa katangahan like you." I pointed my finger at her. "Pipili ka na lang, sa mahirap pa. Ang dami namang mayaman na pogi, 'no?"

biglang banggit nito. "H-ha? Wala naman. Okay naman kami. Friends." Sabay iwas ko at tago ang ngiti. "Friends? Friends lang ba talaga?" usisa nitong may kasamang nakakalokang ngiti. "Friends lang kami." pag-uulit ko.

Agad ko siyang nilingon na nasa backseat. "Yes, Zaria?" "What is apo?" "Apo is a grandchild in Tagalog." Kumunot ang noo niya sa akin. Alam ko may hindi na naman siya maintindihan sa mga sinabi ko. "What is Tagalog?" "Tagalog or Filipino is Mama's language." "Ah, okay."