Novel & Cerita Reminiscing About The Past

There was a blurred memory in her mind that kept inserting… it was familiar, it was like an inside joke between them, but she couldn’t remember. “Ah basta, Xia! Please lang wag mo nang ibalik ang nakaraan. Kung naalala man ni Liam iyon. Wala lang iyon, okay? Dapat mo na ring kalimutan ang bonding niyong iyon…” Pinapagalitan niya ang kanyang sarili habang dinuduro-duro. “Ngayong kilala mo na siya, malayong maging katulad ulit kayon ng dati, Saka hello?! Isang gabi lang iyon Xia. H’wag mo nang i-treasure.” Sermon niya sa sarili.

Isa sa mga pinaka ayaw naming subject dahil puro memorization ang aming ginagawa. Grabe nakakadrain kasi 'to ng brains. Matapos ang mahigit apat na oras na klase sa dalawang subject ay nagsiuwian na kami. Hindi ako dumiretso sa bahay. Nagpunta ako sa Green Hills Amusement Park. Isa sa mga lugar na paborito kong puntahan sa tuwing may problema ako. Napakatahimik kasi ng lugar na ito sa mga ganitong oras dahil madalang na ang batang naglalaro.

“Are you missing your childhood?” “No,” agad niyang sagot at tinaasan ito ng kilay. Ngunit agad din itong lumambot. “Hindi ko alam kung ako lang ba, pero… why am I suddenly recalling blurry images from my past? Hindi naman siguro ako nauntog, ‘di ba? Why am I suffering memory loss?” Saglit na natahimik ang binata. And after a few moments, muli itong nagsalita.

“I was head over heels for you before, and that was before. It was from the past… nakalimutan ko na nga ‘yon, and now you're bringing it back again? What happened in the past will stay in the past…” “I don't believe you that you have already moved on.” Hindi niya maiwasang hindi mapataray sa sinabi nito. Gusto niyang bulyawan ito para ipa-intindi ang lahat ng sinabi niya. Kailangan pa ba niyang ulitin at i-emphasize ang lahat para lang maintindihan niya?

"Why am I reminiscing the past now?" Bumalik ako sa aking ginagawa. Tinapos ko ang pagbabasa at pagpirma sa mga papel na nakatambak sa aking lamesa. Mabilis na lumipas ang oras sa aking kumpanya. Sumama lalo ang pakiramdam ko. Nang matapos ang mga meeting ay bumalik ako sa aking opisina at nahiga sa mahabang sofa. I feel the need to stretch my back. Ang sakit rin ng aking ulo.

Ang kapal ng mukha nito. “Bakit mo ako dinala rito?” mahihinuha ang pait sa boses niya. “To make you remember.” “Anong gusto mong maalala ko?” “Remember the good times. Remember how happy we once were.” “Were. Past tense. Tapos na.” “It never ended. We didn’t end like you think we had.”

sagot niya habang nagyoyosi, “ikaw pa naman ‘yung tao na hindi na mahilig makipagkuwentuhan simula nung yumaman na tayo.” “Kaya samantalahin natin habang nasa mood ako. Magkuwentuhan muna tayo habang wala pa ang mga babaeng hinihintay natin,” udyok ko pa sa kaniya. “Sige ba, ano bang gusto mong pag-usapan natin?” "I wanted to talk about the past," sagot ko habanh pilit na pinapanatili ang boses kong mahinahon. "I’ve been remembering bits and pieces lately, but there are still gaps. I was hoping you could help me fill them in."

he whispered in my ear as we seated. Nilingon ko siya at tipid na ngumiti. "Wala naman. I just remember the past." Agad na nagdilim ang mukha niya. "How many times do I have to tell you—" "To forget the past. I know. But still, I can't help it. Isa pa, bakit ko naman kalilimutan ang nakaraan. Kung hindi naman dahil sa mga nangyari noon ay hindi naman tayo magiging ganito kasaya at katatag ngayong kasalukuyan."

Memories after memories are keep on flashing after my eyes. I know that what I was reminiscing right now are the things that I'd been praying to experience again--memories I have with him, with Michael. But fate was just too cruel to me, it was as if telling me that I need to stop grasping something that keeps on slipping away. If I just can return the time, I would with all my heart. I gaped my mouth open. I was too overwhelm by my surrounding, and my mind wasn't helping.

Bukod sa nangyaring aksidente, kailangan ko ring pagtuunan ng pansin ang kawalan ko ng memorya. Kailangan kong araw-araw na mag-ehersisyo at tingnan ang mga larawan na kuha sa loob ng apat na taon na maaaring makatulong sa mabilis na pagbalik ng mga alaala ko. So far, I already remembered a few necessary things regarding the past four years.