Novel & Cerita Reminiscing About The Past

Dinig ko na ang tawanan bago pa man makarating sa kusina. Sumilip pa ako at nakita nga silang nag-aayos ng hapag. Nakatunghay lang ako sa kanila hanggang sa matapos sila. Masaya silang nag-uusap tungkol sa pinanood nila maghapon. Tapos napunta ang usapan nila sa trip na nagawa nila noon. Reminiscing na sila ng mga memories nila. Masasayang memories. Napangiti ako nang mapakla bago tumalikod.

“Are you missing your childhood?” “No,” agad niyang sagot at tinaasan ito ng kilay. Ngunit agad din itong lumambot. “Hindi ko alam kung ako lang ba, pero… why am I suddenly recalling blurry images from my past? Hindi naman siguro ako nauntog, ‘di ba? Why am I suffering memory loss?” Saglit na natahimik ang binata. And after a few moments, muli itong nagsalita.

“I was head over heels for you before, and that was before. It was from the past… nakalimutan ko na nga ‘yon, and now you're bringing it back again? What happened in the past will stay in the past…” “I don't believe you that you have already moved on.” Hindi niya maiwasang hindi mapataray sa sinabi nito. Gusto niyang bulyawan ito para ipa-intindi ang lahat ng sinabi niya. Kailangan pa ba niyang ulitin at i-emphasize ang lahat para lang maintindihan niya?

"Why am I reminiscing the past now?" Bumalik ako sa aking ginagawa. Tinapos ko ang pagbabasa at pagpirma sa mga papel na nakatambak sa aking lamesa. Mabilis na lumipas ang oras sa aking kumpanya. Sumama lalo ang pakiramdam ko. Nang matapos ang mga meeting ay bumalik ako sa aking opisina at nahiga sa mahabang sofa. I feel the need to stretch my back. Ang sakit rin ng aking ulo.

sagot niya habang nagyoyosi, “ikaw pa naman ‘yung tao na hindi na mahilig makipagkuwentuhan simula nung yumaman na tayo.” “Kaya samantalahin natin habang nasa mood ako. Magkuwentuhan muna tayo habang wala pa ang mga babaeng hinihintay natin,” udyok ko pa sa kaniya. “Sige ba, ano bang gusto mong pag-usapan natin?” "I wanted to talk about the past," sagot ko habanh pilit na pinapanatili ang boses kong mahinahon. "I’ve been remembering bits and pieces lately, but there are still gaps. I was hoping you could help me fill them in."

Memories after memories are keep on flashing after my eyes. I know that what I was reminiscing right now are the things that I'd been praying to experience again--memories I have with him, with Michael. But fate was just too cruel to me, it was as if telling me that I need to stop grasping something that keeps on slipping away. If I just can return the time, I would with all my heart. I gaped my mouth open. I was too overwhelm by my surrounding, and my mind wasn't helping.

Bukod sa nangyaring aksidente, kailangan ko ring pagtuunan ng pansin ang kawalan ko ng memorya. Kailangan kong araw-araw na mag-ehersisyo at tingnan ang mga larawan na kuha sa loob ng apat na taon na maaaring makatulong sa mabilis na pagbalik ng mga alaala ko. So far, I already remembered a few necessary things regarding the past four years.

kumunot ang noo niya sa sinabi ko. “Bakit naman ate? Malungkot ka ba ngayon?” I smiled dryly, “Malungkot dahil… we always tend to remember memories in good moments like this. Maganda o masalimuot man ang mga alaala. Malungkot dahil napakabilis ng oras at sa isang iglap lang ay ang mga ginagawa natin ngayon ay maging isang alaala na lamang.” “Eh bakit po naging malungkot iyon?”

Hindi ako makahinga. Naninikip ang dibdib ko at namamawis din ang mga palad ko. Naramdaman ko ang pananakit ng ulo ko kaya mariin akong napapikit. Pilit kong iwinawakli sa isipan ko ang mga masasamang alaala ng nakaraan, ngunit kahit anong gawin ko, hindi ko mapigilan ang pagbaha ng mga ito. Memories from the past keep playing like a movie right before my eyes.

Sh1t! Maraming taon na ang naglipas pero hindi ko pa rin makakalimutan ang batang iyon na nawawala. Kahit matagal na iyon pero hindi ko pa rin makakalimutan. Kung paano ko siya pinatahan at binantayan hanggang sa dumating ang magulang niya. Muling bumalik sa isipan ko ang mga pangyayaring iyon. Tumingin ako sa paligid!