Reminiscing About The Past Novels & Stories

Napangiti ako. " alam mo, di mo naman kaylangang mahiya sa past mo eh. Kasi may mga taong mas nakakahiya pa ang past kesa sayo." Sabi ko bringing up the issue kanina. Nakita ko kung pano sya napangiti ng mapait. " you know what, i hate having flashbacks to the memories i dont even want to remember" Mapait na sabi nya sabay tungo. " but i keep on getting unto me"

kumunot ang noo niya sa sinabi ko. “Bakit naman ate? Malungkot ka ba ngayon?” I smiled dryly, “Malungkot dahil… we always tend to remember memories in good moments like this. Maganda o masalimuot man ang mga alaala. Malungkot dahil napakabilis ng oras at sa isang iglap lang ay ang mga ginagawa natin ngayon ay maging isang alaala na lamang.” “Eh bakit po naging malungkot iyon?”

Hindi ako makahinga. Naninikip ang dibdib ko at namamawis din ang mga palad ko. Naramdaman ko ang pananakit ng ulo ko kaya mariin akong napapikit. Pilit kong iwinawakli sa isipan ko ang mga masasamang alaala ng nakaraan, ngunit kahit anong gawin ko, hindi ko mapigilan ang pagbaha ng mga ito. Memories from the past keep playing like a movie right before my eyes.

Sh1t! Maraming taon na ang naglipas pero hindi ko pa rin makakalimutan ang batang iyon na nawawala. Kahit matagal na iyon pero hindi ko pa rin makakalimutan. Kung paano ko siya pinatahan at binantayan hanggang sa dumating ang magulang niya. Muling bumalik sa isipan ko ang mga pangyayaring iyon. Tumingin ako sa paligid!

Tinamaan talaga ko doon. Mahihirapan ka talagang mag move on kung siya parin ang gusto mong maka-relasyon. You can’t have a better tomorrow if you’re still thinking about yesterday. What’s done is done. What’s gone is gone. One of life’s lesson is always moving on. Don’t ever think of going back again to the person who cause you too much heart ache. Let go. It’s okay to look back and think of fond memories but keep moving forward. When past calls, don’t answer. It has nothing new to say. Hindi lahat ng nakaraan binabalikan yung iba kailangan na talagang kalimutan kasi baka pag binalikan mo pa masaktan ka na naman.

I was silently gazing out the window, reminiscing about the moments in the past that we spent between me and Logan. I glanced up at the gray skies, the clouds heavy with the promise of rain. The memories flooded in like a tide I couldn't stop. How his presence could light up even in my darkest days, it all felt so vivid as if it had just happened yesterday. Yet, those memories, no matter how beautiful, were now nothing more than fragments of a time I could never return to.

Malaking parte ang gusto kong bumalik. What should I do to gain my memories back?

Hindi maintindihan ni Lola kung bakit bigla- bigla siyang kukumustahin ng binata gayong sa nakalipas na isang taon ay puro kagaspangan ang naging pagtrato nito sa kanya. "Lola, tungkol sa nangyari noong araw na iyon," wika ng binata. "Kalimutan mo na iyon, Nathaniel. Matagal ko nang kinalimutan ang nangyaring iyon," tugon naman niya.

It was like a film reel in my mind as well. I closed my eyes and started to take in everything. The laughter, the arguments, the stolen kisses, the sex we had in this car—they all flashed back in my mind. Bakit ba kailangan ko maalala ang mga ito? I know I always reminisce about the past, but why should I reminisce about it when I am with him? Parang gusto ko na lang umiyak. My emotions, I could tell that everhthing inside me is in turmoil.

“You don’t want to talk about the past? Whether Arella or Thrizel, may nasasaktan ka. Waiting for you to remember the past.” Tumalikod na siya at naglakad. Napatingin nalang ako sa kaniyang likuran. Napatitig ako roon habang iniisip ang kaniyang sinabi. Gayunpaman, hindi pa rin ako interesado roon. Tahimik ang aking buhay, ayoko ng magulo.