Reminiscing About The Past Novels & Stories

madiin kong saad. Pero imbes na magulat siya ay ngumiti lang ito, "Magluluto ako ng paborito mong ulam. Remember your favorite Picadillo—" "Stop!" Bumalik na naman ang lahat ng mga alaalang gusto ko nang kalimutan. I did all my best to forget those memories yet he just came just to remind me about it?! "Nagmamakaawa ako, umalis ka na." See? Ako na naman ang nagmamakaawa. Parati naman, e.

Trying to averted her attention, she knew. She plaster a smile and look infront. "Kumaliwa ka sa bandang iyon." Sagot naman niyang pilit na nilalagyan ng buhay ang boses. She can't be like this. She can't go to the past over and over again. It was long over and she already moved on. Umuwi siya para makita at makasama ang kapatid sa huling sandali, and not to go back on memory lane.

seryosong sagot niya. Ang hilig ng lalaking ito na pag-usapan ang mga bagay na matagal nang nangyari. Ano iyun, flashback nalang palagi para silipin lahat ng mga pagkakamali na nagawa niya noon?

"Hija? Nakikinig ka ba?" I don't know why I'm still reminiscing about these memories. They're the nightmare of my childhood and I always want to leave them with my past. Sadyang mapanakit talaga ang tadhana at napakaraming mga bagay na nagpapaalala ng mga ito sa'kin. It seems that fate doesn't want me to have a peaceful life.

Ang kapal ng mukha nito. “Bakit mo ako dinala rito?” mahihinuha ang pait sa boses niya. “To make you remember.” “Anong gusto mong maalala ko?” “Remember the good times. Remember how happy we once were.” “Were. Past tense. Tapos na.” “It never ended. We didn’t end like you think we had.”

Siguro, kaya napansin ko agad siya kasi may kakaiba sa article patungkol sa kanya. "Past has a lot of unknown and unfinished stories, isn't it?" tanong na naman nung lalaki kaya muli akong napatingin sa kanya at ngumiti. "Pero may hindi dapat kinakalimutan para hindi mabago." Kasi hanggang ngayon, may mga taong gusto pa ring baguhin ang history. Well, they can't do that today. We will never forget. Never again.

Masyadong matagal na katahimikan. "Nakalimutan ko na ang mga bagay sa nakaraan," sa wakas ay sagot ng boses. "Masaya na ang buhay ko ngayon, ayoko nang balikan ang maduming nakaraan." "Maduming nakaraan," ulit ng lalaki nang may mapait na ngiti. "Ganoon ba. O sige, ibang tanong na lang naaalala mo ba ang Burnham Park?" Dito sila lagi pumupunta pag gusto nila makalimot sa mga bagay-bagay. Rumerenta sila ng bike at mag hahabulan sila na parang mga bata.

Grandma patted my head slowly. "I also miss the time when your mom and dad send us your picture every time you win in a swimming competition, but our Princess we want the best for you, kaya siguro mas mabuting i-look back na lang natin ang pangyayari than doing it again. We can't afford if something will happen again like five years ago, that is why Grandma just put all the memories together so you can just look at it if you will miss it." She said trying to comfort me.

Para na siyang malalagutan ng hininga. "Uhm..." Simula nito na animo'y pilit na bumabiyahe sa memory lane nito. Napakamot pa ito sa makapal nitong kilay. At para bang nabingi si Reverie nang tuluyan na itong magsalita. "I think I don't remember her at all." ©MaribelleVerzosa

Those places felt surreal. “I wonder what will happen after this,” wika niya na siyang bumasag sa kanilang katahimikan. “What do you mean?” “You know, kapag nakaalala na ako.” Tipid siyang ngumiti sa kawalan. “I’m always wondering about the memories I lost. Kasi pakiramdam ko ay may nakalimutan akong sobrang mahalaga sa ‘kin. Something is forgotten that I know once I’ll remember, I will regret it my whole life.”