Riddles Tagalog Logic Novels & Stories

sabi ni Alex habang inilibot niya ang tingin sa grupo. “Tulad ng nakikita mo, lahat kayo ay may sakit. Ang tanong, nakakahawa ka ba?" Pinag-aralan niya ang grupo. “Mukhang natatakot kang hawakan ang tubig. Parang nahawa na rin ang balat mo, kaya siguradong hindi ito inumin. Kakalat ang sakit kapag wala kang gagawin sa tamang panahon. Huwag mong isugal ang buhay mo para sa kaunting pera." Kinawayan ni Alex ang kamay kay Maryann, na nagpapahiwatig na dapat siyang tumawag ng pulis at ng ambulansya. Ang mga maysakit ay humagulgol at sinabi ni Alex kay Maryans at nanginginig ang kanilang sitwasyon. sa iyong alak. Malamang na inupahan sila ng iyong mga kakumpitensya para mahawahan ang lahat sa gaw

inis na sabi nito at inirapan pa siya ng gaga bago tumalikod Naupo si Gabin sa tabi niya dala ang ballpen at notebook nito. nasa dulo siya nakaupo malapit sa bintana "So, anong lulutuin natin?" Tanong agad nito "Scramble egg?" Ha-ha lang ang sinagot nito "Menudo kaya?" Suggest nito at saka nag paliwanag kung paano lutuin at kung ano ano ang mga ingredients

Sagot niya rito habang umiiling. Lumawak ang ngisi ni Roniel. "Mabuti naman at nakakalakad ka pa." Malisyoso nitong saad. Natawa siya sa sinabi nito. "Muntik na ngang hindi." Aniya saka sabay silang tumawa ni Roniel. Nag-apir pa silang dalawa. "May pabonus ba naman? Malaki ba ang ibinigay? Mukhang mayaman pa naman ang batang iyon."

Bakit ba kasi masyado akong halata? "Bakit? Ano ba ang iniisip mo?" tanong na naman niya. Sasabihin ko ba? "Hmm... Kasi..." Ano Shitarika Morven? Sasabihin mo ba sa kaniya o hindi? Nasa sa 'yo 'yan. Malalagot ka sa Octapetala. Hayst! "Kasi?" "K-Kasi nagtatakha lang ako sa tinanong ni Cali kanina. Oo, 'yon nga," Sana makisama na lang siya.

Lol "Oh mabuti naman. Tara na't umalis baka ma-late pa tayo sa byahe." Sagot ni Dad saamin at kinuha mga gamit nya sa kwarto ganon rin kame ni kuya. Habang nasa byahe kame papuntang Airport hindi ko lubos maisip na babalik pa pala ako ulit ng Pilipinas. Kamusta na kaya siya? _______________ After 7 hours.

Maya maya ay biglang minulat nito ang mata na para bang may naalala. "Naalala ko. Mga bandang 11 iyon. Gising pa ako kasi nanonood ako ng Kdrama. Then narinig ko ang ilang mga tahol ng aso sa kapitbahay. Sinilip ko pa sa bintana kasi ang ingay nila sobra. Naiistorbo ako sa pinapanood ko, tapos napansin kong umilaw iyong emergency light niyo sa harap pero wala naman akong nakitang tao. Mga bandang 2 na ako nakatulog at matutulog na sana ako ng may maamoy akong usok. Sinilip ko ang labas at nakita kong galing iyon sa loob ng bahay niyo. Hindi ko rin narinig sila tita at tito na sumigaw at baka mahimbing pa ang tulog. Ginising ko sila mama at papa para doon pero nahuli na kami at nagsibasag na

tanong ng binata nang mapagtanto na naroroon na sila sa lugar na balak nilang puntahan. Tumakbo si Allyson patungo sa direksyon na pinagmumulan ng liwanag. "What do you call this again? Ano nga ulit Tagalog ng fireflies?" anito at sinubukan pang habulin ang namataan niyang insekto na malapit sa gawing kaliwa niya. "Alitaptap," bigkas ng binata at napabuntong-hininga pa. "Alam mo ikaw, ang hina mo sa Tagalog. Are you even from this place?"

Napagawi ang aking mga mata sa kinaroroonan nang malaking punong akasya na siyang tambayan naming dalawa. Tila ba'y naririnig ko ang aking mga magigiliw na halakhak at ang aking pagpupumiglas upang maka alpas sa mainit at matitipuno nitong mga bisig, at mga daliring siyang kumikiliti sa'kin. "Hi- hindi na ako makahinga, Salem!" Hindi na halos marinig ang aking boses na ngayo'y paos na. Kahit bumulong ay hirap na akong gawin.

At marahil… Marahil, may kailangan pa akong malaman bago ako makalabas. O bago ako tuluyang makulong. Hindi ko alam kung alin ang mas nakakatakot. Sa ngayon, isang bagay lang ang sigurado: Hindi ito simpleng bantay-sarado. Hindi ito simpleng pagkakakulong. Ito ay isang larong may mas malalim na dahilan. At ngayon, mas kailangan kong magmasid — hindi lang sa mga tauhan, kundi sa mga salita, sa mga tingin, sa mga ngiti… lalo na kung galing sa isang taong tulad ni Nanay Solen.

“Paano na lang kung hindi kita pinuntahan baka may mangyari pang masama sa’yo?” Pagewang-gewang na ang lakad niya dahil kasalanan din mismo ng daan. Parang wave-wave ang daan palabas ng bar kaya pa-wave-wave din ang bawat lakad niya. “Ano ba naman ‘tong kalsada nila? Sino bang engineer nito?” painosente niyang tanong at muli na namang gumewang-gewang. “Let go of me, mahal. I can walk alone.”