روايات وقصص ضمن Right Here Waiting For You

Napaigtad ako at napamulat ng mata ng muling tumunog at magvibrate ang phone ko sa kamay ko. "sagutin mo na at sabihing hindi ka pupunta para hindi na sila naghihintay sayo roon. They are waiting for you Kim. Mamumuti lang ang mga mata nila kakahintay sayo roon" i tilted my head to peeked at Keisha next to me. Nakapikit parin ang mga mata niya but i know her attention was on me. Nagpakawala ako ng hangin at muling tinitigan ang phone kong patuloy parin sa pagtunog sa aking kamay.

Kasunod nito, may ilang messages na magkakalapit na oras ang pagitan: “I’ve been waiting for 30 minutes. Are you still in your office? But, I’m still here. No rush, Love.” “It’s past five already. I saw almost everyone leave the building… even Casper but he ignored me.” “Still here. Patiently waiting.” “Did you get off early to go somewhere?”

“Ready ka na ba para sa meeting bukas?” Ngunit ngayong araw... Wala, tahimik. Hindi niya alam kung galit ito. O kung sadyang… naghihintay lamang. Huminga siya nang malalim, at sa wakas, nag-type. “Masusundo mo ba ako ngayon?” Halos wala pang limang segundo, dumating ang sagot. “Wait for me at the company.” Napakurap siya, hindi niya alam kung matutuwa o kakabahan. Ilang minuto pa, isa pang mensahe. “Bumaba ka na.”

“Does it hurt?” Mabilis akong umiling, tumayo at lumayo sa kaniya. “Hindi naman. Maghuhugas muna ako ng mukha, hintayin mo na lang ako sa ibaba.” “Nah, I’ll wait for you here,” aniya. Sumimangot ako. “Sa baba na lang. Saglit lang ako at susunod agad.” He chuckled while slowly standing up. “Fine. I’ll prepare our breakfast.”

Sabik na mahalikan mayakap ka't masayaw sa ulan Ang mundo'y gagaan Mundo ko'y gagaan Maligaw man ng landas ay Hahanapin ang kalsada Patungo sa'yo Ikaw ang daan.. Hindi ko na mapigilan ang luha na dumadalaoy sa akin mga mata, na pa hinto ako ng makarating kong saan nakatayo ang akin mga magulang upang hintayin at maihatid ako patungo kay JC, kong saan ito nag hihintay.. "Napakaganda mo anak?" masayang wika ng kanyang Mama, habang ng mano siya rito ag katapos ay yumakap siya..

“Kung natatawa ka sa akin, ako naman e nahihiya sa’yo.” “Huwag ka nang mahiya ok? Mula ngayon, hintayin kita o hihintayin mo ako doon sa waiting shed sa umaga at doon din kita ibababa sa hapon para kahit papaano konti na lang ang lalakarin mo pauwi.” “Huwag na lang kasi, naalangan ako e.” “Ano ba talaga? Nahihiya o naaalangan?” “Pareho.”

sagot ko rito. Lumapit ito sa akin at masuyo nitong inayos ang aking unan. Pagdakay, h******n nito ang aking noo ng may buong-pagmamahal. Pumikit ako at dinama ang mainit nitong mga labi na dumadampi sa aking noo. "Sigurado ka bang okay ka lang dito?" "I promise, okay lang ako rito. C'mon, Mr. Del Fierro is waiting for you. Baka importante ang sasabihin niyo'n sa'yo."

Bumukas ang pinto ng building, at isang lalaking naka-itim ang sumalubong sa kanila. Matangkad. Matalim ang tingin. Parang multo ng nakaraan. “I've been waiting for you,” aniya, nakatitig kay Venisse. “You’re late." Bakit Nandito siya? Tanong ni Venisse sa isip niya.

I need you to be here before everyone wakes up! Sunod siyang nag-text kay John. To John: Where are you, man? I need you to be here, ASAP! I'll wait for you in the convenience store outside the village. Saka pa lang mabilis na naghilamos ang binata kahit na malamig ang tubig.

pakundangan tanong niya dito at hinalikan ito ng banayad sa pisngi. Pilyong ngumiti ito at pinisil ang kanyang pisngi. "Room 107, Ellie. I will be there waiting for you."