Wait For It Novels & Stories

I remember the past years, he want me to wait for him, he's always saying to wait for him, it's just unusual to hear that he's the one who will wait, though it's not about the same thing. Natigil ako sa pag t-type saka napalunok. Our eyes met, mula sa posisyon niya ay mata ko lang ang nakikita, natatakpan ng monitor ang pababa non. Tumikhim ako bago nag iwas ng tingin, umayos din ako ng upo. Kapag sinabi niya talaga, you can't to anything to bend it. "Anong oras daw ba magsisimula? Next time just please send me an email, sasagutin ko naman iyon kapag kaya ko o may oras ako," saad ko.

Mag-ingat ka sa pag-uwi. Pagkatapos ng reply text ni Athena ay agad niyang itinabi ang cellphone at di na rin ng bother to wait Mikael’s reply. What is importante to her ay nang mabasa niya ang text, ay di niya mapigilan ang pag ngiti the whole time. At dahil sa text ni Mikael ay agad na bumangon si Athena ng maaga upang makapag handa at maisaayos ang mga natira niyang aayusin at para na rin makauwi ng maaga.

Sandali pupuntahan niya ba ako dito? Naghintay muna ako ng mga fifteen minutes kapag wala siya ay aalis na ako bahala siya. Panay lingon ko sa kanto at sa mga dulo, sinisilip ko rin ang cellphone ko baka may message siya hanggang sa mainip na ako naglakad na ako at balak ko siyang i-message na uuwi na ako nang biglang may huminto na kotse sa gilid malapit sa akin.

Kinuha ko ang itim na cellphone mula sa mesa at binuksan ang secured application. Isang mensahe ang naghihintay. [Unknown:] The first file is ready. Tinitigan ko ang screen kung saan nandoon ang dokumentong ilang oras ko nang hinihintay. Hindi ko kailangan ilabas ang lahat. Not yet. Isa lang muna. I typed my reply. [Me:] Release it. Pagkatapos kong i-send iyon ay ilang minuto ang lumipas nang muling mag-vibrate ang cellphone ko.

Kaya, kailan natin ito gagawin? Aidan: Malapit na, Monica. Sobrang lapit na. Sa ngayon, tamasahin natin ang pagpukaw. Mag-usap tayo, magtuksuhan, pagbaliw-baliwin natin ang isa't isa. Dahil kapag nangyari na, magiging eksplosibo ito. Monica: Hindi ako makapaghintay, Aidan. Sobrang gusto kita na halos masakit na. Gawin na natin ito.

Nahalata niya kaya na lumang larawan ang sinend ko? Naghintay ako ng ten minutes, wala pa ring reply. I waited for another ten minutes, twenty minutes, hanggang sa umabot ng isang oras. Nang hindi na talaga siya nagreply, kinakabahang lumabas ako ng kuwarto ko. Dahan-dahan akong lumapit sa pinto ng kuwarto niya at idinikit ang tenga ko dito habang hawak pa rin ang phone ko.

Please reply. I waited for his reply pero wala talaga. Ilang oras na ba ang lumipas wala pa ring akong natanggap na text galing sa kanya? Pagtingin ko sa orasan mag-aalas dose na pala. Kung puntahan ko kaya siya sa condo niya? Tutal hindi rin naman ako makakatulog.

Humakbang na ito patalikod. Mabilis siyang nahawakan ni Niel at niyakap na patalikod. "It's okey," tila pinapakalma siya. "Hindi kita minamadali. Hindi mo kailangan na mag-yes sa ngayon. I will wait for it until you’re ready to say yes."

"That's true but you said you're born to wait." Yawa! Ayaw ko pa naman sa mabagal magreply...jusko sebastian, willing to wait ka pa, ah? Ano ka breathing form ng waiting shed? Hangal! Bobo! "Hahahaha oo naman! Isa rin naman akong tao na madaming inaabala...alam mo na, work work work. So mga ilang oras ako mag-hihintay sa reply mo?" "Hmm, maybe...I don't know...but I promise to reply as soon as I read your message."

Ilang minuto akong naghintay para lang sa oo na reply? Hindi niya ba itatanong kung kumain na rin ba ako? Ay oo nga pala,si vice pres nga pala ang pinag-uusapan natin. Pero okay lang atleast sumagot siya hindi ba? Nagstart ulit akong magtype. Ako kumain na, Five minutes akong naghintay. Mas mahaba pa ang time interval sa paghihintay sa reply niya kesa sa haba ng conversation namin.