Robbie Reyes Novels & Stories

Tila nag-aapuhap pa ng sagot si Tamara sa akin nang malaman niyang naroon ang pamilya ni Sir Roberto. “Ayos ka lang ba?’ muli kong tanong sa kaniya. Marahan lang siyang tumango sa akin. “Sigurado ka ba?” paninigurado ko pa. “Para bang namumutla ka, Tam? Ang laki din ng pinagbago ng katawan mo kaysa nang narito ka pa sa Davao.” “I’m okay, Rose. Hindi ba’t si Roberto ang dapat kinukumusta ngayon kaysa sa akin?”

“Noon, nakita ko si Monica sa Cavite. Pinalaki siya nang maayos ni ChiHaiping. Hindi ba’t palaging humahanga si ChiHaiping sa ’yo? Paano magkakamali doon?” Sa sandaling iyon, sa ilalim ng madilim na liwanag ng koridor, ang mukha ni Roberto, isang lalaking nasa apatnapung taon na ay lalong lumitaw na matalim at guwapo. Ang bawat kilos niya ay may bigat ng kayamanan, kapangyarihan, at karanasang hinubog ng panahon. Ang dating batang tagapagmana na pinakasalan niya ay isa nang makapangyarihang tao sa mundo ng negosyo.

Nginitian din nila ako. Pero nagulat ako sa aktuwasyon ni Senyor Roberto. Tumayo eto at lumapit para ipakilala ang kanyang sarili sa akin. Akala ko naka wheelchair pa eto. Ang bilis maka recover ni Senyor Roberto. "I'm Roberto Capili. Nice to meet you, Mrs. Harlow." iniabot nito ang kanyang kamay para makipagkamay sa akin. "The pleasure is mine, Mr. Capili." Nginitian ko si Senyor Roberto ng tama lang. Nakipagkamay din ako sa kanya.

“Ikaw pala, Pablo. Ikaw mismo ang boss. Hindi mo kailangang lumuhod. Bumangon ka na.” Patuloy na lumuhod si Pablo at tuwang-tuwang sinabi, “Nakarating ako hanggang ngayon, lahat salamat sa iyong pagsisikap sa pag-aayos sa akin, Ginoong Reyes. Hindi ko makakalimutan ang iyong kabaitan! Siyanga pala, Mr. Reyes, hindi ka ba nasa England sa nakalipas na dalawang taon? Bakit bigla kang bumalik sa Orlando?"

Ang kanyang malamig at eleganteng kilos ay nagpakita ng isang natatanging kaakit-akit na imahe, ngunit ang kanyang ngiti ay pumukaw at nagpa-excite sa maraming puso. Nang tumingin siya sa paligid ni Dawson Robbins, nakita niya si Harvey York at naguluhan. ‘Anong klaseng reputasyon meron si Dawson Robbins? Bakit may hampaslupang lalaking malapit sa kanya?’

" Pakiabot na lang din ho ito kay Señor Maximo mamaya. Salamat po. " Ibinaba ni Aling Rosal ang tingin sa hawak nitong papel. " Siguradong hindi matutuwa ang Señor kapag nalaman niyang umalis ka nang hindi pormal na nakakapagpaalam sa kaniya. Biglaan naman kasi ang desisyon mo, hija. Bakit hindi mo na lang muna hintayin na kausapin ka ng mga amo natin? "

Nanlaki ang mga mata ko at ipipikit ko na sana ang mga mata ko at ganun din siya nang biglang may sumigaw, "IKAW NA ROB!" Agad kaming napabitaw nang sumigaw si Aries. Napatingin ako sa gawi niya ngunit nakatalikod siya sa amin at titig na titig siya sa scoreboard na nasa may gilid. Lumayo ako kay Rob at umupo sa tabi ni Lycel. Napatingin ako sa kanya at kita ko ang mapipilyong mga ngiti niya. Of course, she saw that. "That was sweet."

"But he doesn't look like a volleyball player to me. Ni mukhang hindi nga ata siya interesadong maglaro." "Siya na ba ang pambato ninyo?" Napatingin silang lahat sa isang varsity player na siyang pinakamatangkad sa lahat ng mga kasama nito. Ang pangalan nito ay Nicolo Robio, ang pinakamagaling na hitter o attacker ng kanilang team. Sumikat ito dahil sa napakataas nitong paglundag at malakas na pag-spike ng bola. Iilang propesyonal lang ang nakakagawang saluhin ang mga atake nito. Ito rin ang tumatayong kapitan ng kanilang pangkat at kakilala rin ito ni Oliver kaya madali lang para kay Oliver na i-recruit ang team nila.

Nagulat ako nang sabihin niya iyon pero agad akong hinawakan sa bewang ni Vasileios kaya napatawa ako ng mahina at muling nagkunwaring hindi ako ang tinutukoy nito. Tiningnan ko siya ng seryoso. Alam kong nalaman na niya na isa akong Robbins pero parang hindi pa rin siya naniniwala dahil hindi niya nabanggit kanina. “I am Ruoxi Robbins,” pagpapakilala ko na ikinaseryoso niya. “What the hell? Don’t change your name because I’m sure that you’re my girlfriend,” wika nito.