Rosary Quotes 소설 & 이야기

Sa araw na iyon, nagpasya akong magsimula muli — bitbit ang lahat ng aral na natutunan ko, pati na rin ang pagmamahal sa sarili na matagal ko nang ipinagkait. At kahit pa may kirot na natitira, alam kong darating ang araw na magiging mas magaan ang lahat. "Anak, dalhin mo ito," wika ni Mama saka inabot sa akin ang isang rosary. "Para gabayan ka ni Mama Mary!" Kinuha ko ang rosaryo mula sa kamay ni Mama at mahigpit itong hinawakan. Ramdam ko ang init ng pagmamahal niya sa simpleng bagay na iyon.

Hindi ako makapaniwala. "Magdasal tayo. Alam kong ang Diyos lamang ang makakapagligtas sa atin sa sitwasyon natin ngayon" naiiyak na sabi ni Mama. Kumuha siya ng rosaryo mula sa bag na bitbit-bitbit niya kanina. Binigyan niya kami ng maliliit na imahe ng santo at sinabing hawakan iyon at itapat sa aming dibdib na siya naman naming ginawa.

“Ang rosaryohang ito ang saksi ng aking pagsisi at pagluha sa nagawa ko sa inyo. Ito rin ang kinakapitan ko kapag may pangamba o problema ako. Lagi ko itong dala, sa bawat oras. Ibinibigay ko ito sa iyo para sa pagkakataong may problema ka, hahawak ka lang dito at gagaan na ang pakiramdam mo. At para na rin hindi mo gawin ang ginawa ko.” Marahil ay kanina pa siya nagpipigil ng kaniyang luha dahil kusang bumagsak ang mga iyon. Isinara ko ang aking palad at dinama ang rosaryohan. Napangiti ako at bago pa man ako makapagpasalamat, niyakap ako ni Nanay. -----

Nag-iba kami ng direksyon at agad naman akong nakauwi nang ligtas. Pumasok na ako at nadatnan ko si Padre na nakaluhod sa harap ng altar, sa mga malalaking kandila, sa harap ng rebulto ng Goddess of agriculture, Our Mother Ceres. "Dare libertatem Ad Grass A Pulchram Civitatem Dare libertatem Ad Grass A Pulchram Civitatem," rinig kong sabi ni padre Oriel. Ala sais na pala ng gabi at sinasabi na naman niya ang mga katagang iyon.

“Don’t worry, I respect this thing.” Akala ko kasi na may kakaiba na naman siyang gagawin sa rosaryo. Kasi, simula noong napasok ako sa kaniyang mundo, wala na akong normal na nararansan. Parang puros na lamang kademonyohan. Inilagay na muna niya ang rosaryo sa lamesa. But he gripped the bottle of the red wine. Dinala niya ito patungo sa akin. Kakaiba ang ngiti niyang ipinukaw.

Nabangga niya ito kung kaya ay natumba siya at nabitiwan ang hawak na rosary. "Ay!" Naiiyak siya dahil sa pagkabigla. Mabilis siyang tumayo at pinagpag ang damit na narumihan. Nakatungo siya nang pinulot ng nabangga niya ang rosary sa sahig. Naramdaman niya ang pagpantay nito sa kanya at inilahad ang kamay. "Here..." aniya. Dahan-dahan niyang kinuha ang rosary sa palad ng babaeng nabangga. Umangat ang tingin niya dito.

All that echoed in her ears was the sound of her own heartbeat — rapid, expectant, and filled with love. Pumasok si Nanay Letisha, dala ang isang maliit na kahon. Lumapit ito sa kanya at marahang hinawakan ang balikat niya. “Anak, ito…” sabay bukas ng kahon na naglalaman ng isang lumang rosaryo. “Ito ang rosaryo na hawak ko noong ikinasal kami ng tatay mo. Sana, bitbitin mo rin sa araw na ‘to. Para alam mong kasama namin kayo ng Tatay mo sa bawat hakbang mo ngayon.”

Inosenteng napatingin siya dito habang maarteng nakataas ang kaniyang isang kilay, “ At bakit, ha?” “Akin na.” Kinuha nito ang kaniyang kamay at may nilagay itong isang kwentas. “Rosary. Bigay sa'kin ng isang Madre. Hindi ba, nakwento mo sa'kin 'yong rosaryo na pinagpuputol ng tiyahin mo? 'Yan ang pamalit.”

Habang kinakain ng dilim ang liwanag ay lumalakas yung tambol ng dibdib ko. "PATER NOSTER, qui es in caelis, sanctificetur nomen tuum. Adveniat regnum tuum. Fiat voluntas tua, sicut in caelo et in terra. Panem nostrum quotidianum da nobis hodie, et dimitte nobis debita nostra sicut et nos dimittimus debitoribus nostris. Et ne nos inducas in tentationem, sed libera nos a malo. Amen."

Pinaka hawakan ko ang aking rosaryo nang magsabi ang Pari na magsitayo upang awitin ang 'Ama namin'. Kahit na buong buhay ko na itong naririnig ay kaparehong kapayapaan ng isipan at puso pa rin ang aking nadarama. Ang simbahan ang siya nagiging kanlungan ko sa tuwing ang isipan at puso ko ay naguguluhan. Naramdaman ko ang pagbagsak ng luha ko sa rosaryo ko. Hinayaan ko lamang ang tuloy na pagtulo ng aking luha, ibig sabihin nito ay nadarama ko ang presensya ng Panginoon. Inilahad ko ang aking kamay sa gilid habang nakatuon lamang ang akin tingin sa harapan at nagsimulang umawit. Naramdaman ko na may humawak sa kaliwang kamay ko pero hindi ko na ito pinagtuunan ng pansin na tingnan.