Ruby Matthews Novels & Stories

Matthew formally called as he stood up from his seat. Ehhh? Pangalan ba 'yon? "Nasaan ang pasyente na gusto mong tingnan ko?" direktang tanong niya rito. Mukhang isa pa rin s'ya sa may mga maliliit na pasensya sa mundo. Matthew looked at me simply, like it's his saying 'It's her.' Napatitig naman sa akin ang tinawag niyang Vheytastic. She looked at me like as if she's searching for something before glancing back at Matthew.

Tuluyan akong napanganga sa sinabi niya. Ilang segundo akong natigilan habang si Matthew naman ay malakas na natawa. Hindi iyong pilit na tawa para makisama. Talagang natatawa siya. Napasandal pa ito sa upuan habang nakangisi kay Jenelyn na para bang aliw na aliw sa kalokohan nito. “Interesting,” sabi ni Matthew habang pinipigilan ang pagtawa. “First time kong matawag na muta.”

sigaw ko sa kanya. Paatras siyang lumalayo sa amin at saktong lumabas naman si Matthew at tinutukan ng baril si Cynthia. “Itigil mo na ang kahibangan na ‘to, Anthony. Ako si Matthew, ang nanay ko ay si Amanda Cervantes! Ako ang iniwan mong sanggol sa simbahan!” saad ni Matthew na nagpakilala na sa tunay niyang ama at ipinakita pa nito ang bracelet niya na patunay na isa siyang Montenegro.

Inabutan siya ni Matthew ng isa pang baso ng fruit wine. “Nakita mo ba siya? Actually, I just wanted to hear you tell me that this man here is the worst,” sabi niya sabay kumpas at tapik sa balikat ni Travis. Bumilis ang tibok ng puso ni Travis. Palihim na tinapunan niya ng masamang tingin si Matthew.

“Perhaps. But timing alone is not enough to build something that lasts.” I forced a smile, though my palms were damp against the fabric of my dress. Was that a warning? Sinabi na sa akin ni Matthew na maaaring ganito nga ang mangyrai ngayong araw at hinanda ko naman ang sarili ko para rito pero, kabadong kabado ako. Just then, a sharp vibration cut through the thick silence. Matthew’s phone buzzed against the polished wood of the dining table, the name flashing insistently across the screen.

Tahimik na nagmamaneho si Mathias paalis sa Rutherford Mansion. Paulit-ulit na tinawagan ni Maxine si LV habang nasa byahe ngunit hindi talaga ito makontak. “I hate you, asshole!” Galit na inihampas ni Maxine sa upuan ang folder. Bahagyang nagulat si Mathias, pinapanood nito si Maxine mula sa review mirror. Napalunok si Mathias dahil nagdadalawang-isip itong kausapin ang Madame Maxine.

Nakaramdam naman ng natatawa si Ryah na hindi natutuwa. Natawa siya dahil sa galit. “Nawalan na nga ako ng trabaho Grayson, so anong gusto mo? Anong masama kung nagtrabaho ako sa Cruz Company? Nakalimutan mo na ba na dalubhasa ako sa pharmaceutical research and development hindi AI medical treatment? Sinusubukang kong maghanapbuhay para sa sarili ko at kay Ruby. Kung pati ito ay pipigilan mo ano nalang ang para sa akin? Mali ba 'yon?” Puno ng hinanakit na sabi ni Ryah. “Kung paano ako nasangkot kay Matthew, anong kinalaman no'n sa 'yo? Wala ka ngang pakialam sa akin kaya anong pinuputak mo riyan? Do I need to explain all this things?”

Ang taong nais siyang tulungan. Nais niyang malaman nito ang paghihirap niya ngayon at ang kasakiman ni Azreal. Nais niyang sabihin dito na sagipin siya. "Señorita, sumama nalang kayo sa akin. Umalis na tayo rito." Nababahalang sabi ni Matilda sa kanya ng dalhan siya nito ng pagkain s kanyang silid. "Magtungo ka sa simbahan Matilda at ibigay mo ito kay Padre Antonio." Nakikiusap ang boses ni Maria sabay abot ng liham dito. Naguguluhan man ay napatango nalang si Matilda.