Runaway Novels & Stories

จินม่ายไม่ยอมหยุด “ถ้าบอกว่าเรื่องจริง ไหนล่ะหลักฐาน ไหนล่ะพยานที่บอกว่าฉันเที่ยวเกาะผู้ชายรวยๆแล้วรับเงินจากเขาให้เขาเลี้ยงดูฉันน่ะ”

คือประโยคสุดท้ายที่ทิ้งไว้ท่ามกลางกลิ่นน้ำครำ ภายในเบาะหลังของรถยนต์ที่ขับเคลื่อนไปอย่างเนิบนาบ ไอ้อ๊อดในสภาพถูกพันธนาการด้วยเชือกแน่นหนา ความห้าวหาญที่เคยมีเพลายังอยู่กลางซอยมลายหายไปสิ้น บัดนี้ใบหน้าที่เคยพ่นวาจาสุนัขไม่รับประทานกลับบวมช้ำและสั่นระริก

ปเป็นแม่ของลูกแน่นอน "ไม่ก็คือไม่ ขอตัว" พลอยที่ไม่อยากฟังเรื่องนี้อีกพูดแล้วลุกขึ้นจากเก้าอี้ก่อนจะคว้ากระเป๋าเดินหนีออกมาด้านนอกทันทีโดยไม่สนว่าเพื่อนทั้งสองของเธอจะตะโกนรั้งเธอไว้เสียงดังแค่ไหน เมื่อร่างกายเดินพ้นเสียงดนตรีดังความเศร้าหมองในใจก็เข้าโจมตีหญิงสาว อย่างจัง

มุมมองของแคลร์ รถของลูกน้องอารอนแล่นฝ่าความมืด ไฟถนนค่อยๆ ลับหายไปหลังเราอย่างรวดเร็ว

น้อยถ้าออกนอกประเทศได้เร็ว เจ้าหนี้คงตามไม่ทัน ทั้งเนื้อทั้งตัวสองแม่ลูกมีแค่กระเป๋าคนละใบ โชคดีหรอกยังได้นั่งรถไม่ต้องเดินข้ามป่าข้ามเขา ไม่คิดไม่ฝันเลยว่าชีวิตจะต้องมาหนีหัวซุกหัวซุนแบบนี้ เสียดายทรัยพ์สิน บ้าน รถ ที่ดิน เครื่องประดับ เงินในธนาคาร นายแดนไทยหน้ายักษ์นั่น

ระหว่างสถานการณ์กำลังตึงเครียด ตัวต้นเรื่องเดินอารมณ์ดีกลับบ้าน แต่เมื่อเห็นลุงหมีกับลูกน้องก็ตั้งท่าวิ่งหนี “ลุงหมี นั่นไอ้เก่งนี่ครับ” ลูกน้องนามว่าเขียวเอ่ยขึ้น ก้าวเท้าวิ่งตามฉัตรชัยที่สับเท้าหนี โดยมีจันทร์ลูกน้องอีกคนวิ่งตามไป จันทร์สุดาเห็นดังนั้นจึงวิ่งตามไปช่วยน ้องชาย แต่วิ่งไปไม่กี่ก้าว เขียวได้ลากร่างฉัตรชัยที่สะดุดล้มมาหาเจ้านาย

ชายหนุ่มกล่าวลาจบก็รีบบึ่งออกไปจากไร่ของแพรวาทันที ข่าวที่เขาได้รับรู้เมื่อสักครู่นี้ทำให้เขาแทบจะเต้นด้วยความโกรธอยู่แล้ว “ยายเด็กตัวแสบ หนีเที่ยวอีกแล้วหรือนี่...” เมธาพัฒน์คำรามออกมาอย่างเข่นเขี้ยว ก่อนจะขับรถมุ่งหน้าไปยังสถานที่ที่ตนเองได้รับฟังมาจากสาวใช้อย่าง รวดเร็ว ในใจร้อนรุ่มราวกับถูกแผดเผาด้วยไฟกัลป์