Novel & Cerita Sa Ilalim Ng Puting Ilaw

Muli siyang napapikit. Dinala siya ng kanyang alaala habang kasalukuyan na silang nasa kama at mahigpit na magkayakap sa ilalim ng kulay pulang ilaw sa dilim. Dumikit pa sa katawan nila ang mga sariwang talulot ng kulay pulang rosas sa kanilang mga katawan.

SA ILALIM ng mga makukulay at nakakalulang ilaw, umiindayog si Deiah, iniikot ang kanyang makurbang baywang sa isang mapang-akit ngunit mapaglarong sayaw. Ang kanyang ngiti ay walang pakundangan at puno ng kumpiyansa, habang ang kanyang mga galaw ay parang isang mahiwagang diwata na nang-aakit. Ang mga liwanag na naglalaro sa kanya ay nagbigay ng mala-misteryosong ningning.

Halos puting-puti ang lahat ng nasa paligid. Ang kisame. Ang mga kurtina. Ang mga ilaw. Maging ang mga taong gumagalaw sa loob ng silid ay tila nababalot ng mapusyaw na liwanag. Ilang segundo akong nakatitig sa kisame habang pilit kong inaalala kung nasaan ako. Pagkatapos ay bumalik ang mga alaala. Ang kagubatan. Ang walang tigil na pagtakbo.

[The Paradise of the Blind] Ang puting liwanag ay hindi nagdala ng kamatayan. Nagdala ito ng katahimikan—isang nakabibinging katahimikan na tila tinanggalan ng pandinig ang buong mundo. Nang imulat ni Vladimir ang kanyang mga mata, ang langit ay hindi na itim o asul. Ito ay kulay abo, parang abong lumulutang sa hangin na ayaw humulog sa lupa. Masakit ang bawat hininga niya; lasang kuryente at sunog na metal ang hangin. Sinubukan niyang itaas ang kanyang kamay, ngunit naramdaman niya ang pamilyar na bigat.

Subalit, malayo ito sa katotohanan. Kahit ang mga nagawang makapasa sa pagsubok ay hindi man lang napailaw ang ikatlong ilaw. Karamihan sa kanila ay nagawa naman pailawin ang ikaapat na ilaw. Gayunpaman, ang huling grupo ay tinaguriang ang mga henyo sa lahat ng mga henyo, at ang mga tao ay hindi mapigilan na bumuntong hininga na lang sa paghanga.

Mas bumigat ang hangin habang palalim nang palalim ang pasilyong binabagtas nina Rio at Theo. Ang liwanag na dati’y dilaw at mahina ay unti-unting nagiging malamlam na puti—artipisyal, kontrolado, at malinaw na hindi basta naiwan lang ng panahon. Bawat hakbang pababa ay may kasamang mahinang ugong. Hindi iyon hangin. Hindi rin makina na luma.

May malinis din na tubig na lubhang napakapresko sa pakiramdam habang tanaw na tanaw ang kulay berdeng nasa ilalim. Pagdating naman sa gitnang bahagi ng ilog paibaba matatagpuan ang hindi gumagalaw na agos ng tubig, kung saan puwedeng pagliguan ng mandarayo o mga kabaryo nila. Samantalang sa tabing bahagi naman ng ilog matatanaw ang kulay kalimbahing bulaklak na nakapagpadagdag sa angking ganda at kaakit-akit nito.

Malalim man ang gabi bagamat maliwanag pa rin ang buong gilid ng tinaguriang malapasyong lugar na kinalulugaran niya. Maraming mga ilaw, maging sa mga bulaklak na nasa may kababaan niya ay may mga ilaw ito na mapapangmangha ka. Parang isang palasyo, ika nga. Marami din ang mga nakapalibot sa paligid na mga armadong mga naka-black in men, mga iba't-ibang uri ng aso na nakawala sa paligid. Mga lalaking nag-oorganize ng kung ano-ano sa paligid.

Napahinto siya sa salamin nang makita roon ang kanyang sarili. Bakas na bakas ang itim sa ilalim ng kanyang mga mata dahilan sa hindi pagtulog. Maputi siya pero alam niya ang kaibahan ng maputla—at iyon siya ngayon. Hindi na natural na puti ang kulay niya. Malaki rin ang ipinayat niya sa kanyang dating katawan.

​Biglang namatay ang mga puting ilaw sa loob ng vault. ​Tumigil ang paghinga ko. Ang maliwanag na paligid ay mabilis na napalitan ng isang maputla at nakakakilabot na pulang emergency glow. Narinig ko ang matinding pagyanig ng buong sahig na parang may isang napakalakas at dambuhalang pagsabog na nangyari sa itaas ng aming pasilidad.