Sacred Heart Parish Kamuning Novels & Stories

Narinig ko ang mahinang kalansing ng bible na binuklat ni father sa aming harapan, hudyat na magsisimula na ang seremonyas ng kasal namin. “Mga minamahal kong kapatid, nagtitipon tayo ngayon sa tahanan ng Diyos upang saksihan at ipagdiwang ang banal na kasunduan nina CASPIAN SANTIAGO at BEATRICE DELMAR Sa harap ng Simbahan at ng inyong mga pamilya at kaibigan, hihilingin natin ang basbas ng Diyos para sa kanilang pag-iisang-dibdib.”

Wala siyang panahon na ibalik ang mga iyon sa maleta niya kaya kinuha niya na lamang ang puting sapatos niya at isinuot iyon. “Mag-iingat kayo ah? Ingatan mo ang apo ko!” Bilin ni Victorico. “Bye! Bye, mahal ni Lola!” Humalik si Gretchen kay Baby Gavin at yumakap kay Tamara bago makasakay si Tamara sa backseat ng sasakyan. “Saan tayo, Ma'am?” Tanong ni Mang Lucio nang magsimula na itong magmaneho. “Sa Saint Peter and Paul Parish Church po. . .”

he said while still not losing the smile on his face. Malaki naman ang simbahan. Halatang may katandaan na rin dahil gawa sa may kalumaan ng bricks ang haligi nito. May mga mural paintings rin ng catholic saints sa kisame ng simbahan. Pinakilala niya ako sa mga kasama niya sa simbahan. Isa lang 'tong parokya kaya siya lang ang mag-isang pari rito. Pinakita niya rin ang kwarto ko. Maayos na rin at tama na rin sa akin.

~Filipinas 1883~ "La misa ha terminado. Ve en paz y comparte la palabra de Dios," (Tapos na ang misa. Humayo na kayo at ibahagi ang salita ng Diyos) sabi ng paring Pransiskano nang matapos na ang misa. Kinanta na namin ang panghuling kanta para sa pagtatapos ng misa. Nagsimula nang nagsilabasan ang mga taong nagsisimba dito sa Iglesia Parroquial San Pascual de Baylon.

Mahinang tumunog ang kampana ng simbahan. Isa…dalawa…tatlo. Bawat tunog ay parang tibok ng puso ni Renna Montenegro habang nakatayo siya sa dulo ng isang napakalawak at engrandeng simbahan. Mataas ang kisame, punô ng gintong detalye ang mga haligi, at ang sahig ay kumikislap sa linis—parang salamin na kayang ipakita ang lahat ng pangarap niya.

Mukhang 'di pa siya agad bumabalik sa tamang kaisipan kaya hinigit ko ang braso niya at hinila papaloob. Nakakita ako ng bakanteng upuan at doon na kami pumwesto sa may kanang bahagi ng simbahan. Nagsimula na ang misa at tumayo na kami. Nakinig kami sa sermon ng pari habang nakaupo. At nang simula nang dasalin at awitin ang Ama Namin, itinaas naming dalawa ang kamay namin. Ilang beses ring nagdaus-dusan ang mga ito bago hawakan ni Gab ang kanang kamay ko. It's the first time we hold each other's hands like this. Thank you Lord. Nang matapos ang kanta ay ibinaba na namin ang mga kamay namin ngunit hindi pa rin kami bumibitaw sa isa't isa.

Mula sa resort ay sumakay siya ng tricycle at nagpahatid sa simbahan kung saan sila dapat ikinasal ni Lucas, ang simbahan kung saan niya ito iniwan. Shazna stood in front of the blue-colored Immaculate Conception Cathedral. Sa pagbabalik niya rito, dumagsa ang mga alaalang naghatid sa kaniya ng parehong ngiti at pighati. Hindi niya namalayan ang pagtakas ng isang luha mula sa kaniyang mga mata. Kasabay nito ay ang paggunita niya sa isang alaala mula sa nakaraan nila.

“Ikaw ang sacred space ko. At ang dagat at langit ang ating altar.” Naglakad sila palabas. Ang altar ay ang beach mismo. Tanging isang small bamboo arch ang decor, na dinisenyo ni Lia, draped ng local flowers. Ang witness nila ay isang simple at wise na priest mula sa kalapit na parish na nakakaintindi sa kanilang kuwento. Habang ang sunset ay painting ang kalangitan ng kulay gold, crimson, at violet, nagsimula ang ceremony. Ang priest ay nagbasa ng passage tungkol sa resilience at unconditional love.

We also took a lot of pictures in this place while enjoying our oranges. We also picked some para maiuwi namin ito sa Manila at maipasalubong sa mansion. Xavier paid for it and then we headed to our next destination. Since pahapon na ay nagdecide ang tour guide namin na ituloy na lang bukas ang pamamasyal. Pero bago kami bumalik sa lodging house ay dumaan muna kami sa isang simbahan dito sa Sagada. The Episcopal Church of Saint Mary the Virgin is our last stop for this day. Wala namang mass ngayon pero open naman ito sa mga kagaya naming turista.

Chapter 393 Kinabukasan. Pumunta kami sa simbahan kung saan ako bininyagan noon. Maliit lang, tahimik, at malapit sa puso ko. Pumayag ang pari na magdaos ng binyag sa susunod na linggo. Hindi engrandeng handaan. Hindi malaking seremonya. Sapat na ang simpleng dasal, pamilya, at pananampalataya.