Sad Alone Quotes Novels & Stories

I looked around to see my bestest friend but I couldn't see her, "My bestest friend, Sam, sorry and thank you . . ." Maybe I can't see her, but I wish she could hear me. I smiled, "Why are those the memorable moments that I want to share with all of you? We all know that life is full of problems; full of positivity and negativity, full of ups and downs. When a problem comes, you will find something unexpected so look carefully into it, even though it was a problem you will see how good the impact of it is to us. Yung tipong alam mong nakaka-down or disappointing but you can see its good side. We all have good and bad sides, if you only look in the bad sides, nothing will happen to you but if

"I'm here again." I whispered in front of Amaya's grave. I sat beside her. "Alam mo naman na ikaw talaga nilalapitan ko when I'm sad right?" I know she's here, she's listening. "Well I need you right now, Aya." Namamasa nanaman ang mga mata ko. "I'm so lonely na, I don't have anyone to rest my head on their shoulders when I'm sad."

"It makes you feel like you're not alone. When someone hug you when you're sad or upset it feels like they love you, care for you and understands you." Akala ko ay di nya ako sasagutin kase nga diba ika nya di kami magkaibigan, akala ko para na naman syang walang bibig di sasagutin kagaya noon. Umusog ako para mas mapalapit sakanya. "I'm sorry, Xander." Saad ko saka sya niyakap. "Sorry for what?" "Sa lahat, sorry kagabi at ngayon. Sorry sa inasal ko..." Mas niyakap ko pa sya ng mahigpit, naramdaman kung sumasakit 'tong sugat ko pero tiniis ko nalang muna.

saad ko rito. "Kung mahal mo hindi mo magagawang saktan. Hindi mo pa alam ang meaning ng pagmamahal. Mag-assist ka muna sa sarili mo, babe. Sana sa huli, kami pa rin ang pipiliin mo." Nag-angat ako nang tingin at nagtagpo ang aming mga mata. Nakita ko sa mga mata nito ang labis na sakit na dinulot ko rito. Nagpakawala ako ng marahas na hininga. "I'm so sorry kung nasaktan man kita, I guess, kailangan ko munang umalis, dahil kung nandito ako baka kasi paulit-ulit lang kitang masaktan. Gusto kong makapag-isip. Uuwi muna ako sa amin. Ikaw na ang bahala sa anak natin. Kailangan kong ayusin ang isip ko," lumuluha kong saad.

Ng makaupo nako ay agad kong kinuha yung earphone at pina-power on yung cellphone at sinaksak ang earphone at sinalpak sa tenga ko at pinelay ang song na worthless. 🎶I'm always so alone Even when surrounded By people that I know I'm always so astounded By my ability to ruin everything Losing friends and starting fires Everyone thinks I'm a liar🎶 Habang pinapakingan ko ay unti unti ng tumutulo ang mga luha ko. Feeling ko lagi ay para akong nag-iisa kahit andyan naman ang mga taong laging naka suporta sakin , ang pamilya ko at ang quadro pero pakiramdam ko laging may kulang.

biglang saad ko agad itong tumingin sa akin. Tanging "Sana" lamang Ang kanyang naisagot. Agad itong kumuha ng sobre na may Pera. Kinapa ko ito at napansing sobrang kapal. "Ay sir parang sobra po binayad nyo" nahihiyang Saad ko agad binalik ang sobre. "That's the right amount. Ikaw na gumawa, Ikaw pa nagdeliver at higit sa lahat pinakinggan mo ako. My entire life, I thought I was alone and no one would listen to me. "

"Saan ka na naman pupunta? Hindi ka na naman ba magpaparamdam? P-Pwede bang dito ka na l--" "I want to be alone," putol niya sa'kin. Naglabas ako ng malalim na buntong hininga bago nilabanan ang titig niya. "I-I know. Pero Yael nandirito kami. Nandirito ako. Pwede mo kaming pagsabihan. Pwede kang umiyak sa harap namin. K-Kase 'di ba mas gagaan ang pakiramdam 'pag may pinagsasabihan? B-Being alone sometimes feels lonely, Yael. I know you need someone that you--"

Ngunit lagi siyang nariyan sa tuwing kailangan ko siya. "If you want to cry, then cry. You dont have to smile when youre feeling sad. You dont have to shoulder all the burdens alone Lenny, I'm here." Gusto kong mag sabi siya sa akin. Gusto kong sabihin niya ang lahat ng nadarama at problema niya, ngunit nanatili siyang tahimik habang nakangiti. "Thank you. Just be happy always, iyon lang ay sapat na para sa akin. Someday... I'll be happy too... I will be okay... I-I guess." halos pabulong niyang sambit. I cant help but to pity her.

tipid niyang sagot na aking labis na ikinagulat, na medyo inasahan ko na rin. "B-Bakit naman?" wika ko at hinarap siya. Tutal medyo malayo pa naman o ilang floors pa ang dadananan namin mas mabuting kausapin ko na lang siya. Nag-aalala ako para sa kalagayan niya. Mahirap kaya ang maging ganiyan. Sadness is a very tough enemy. At kahit kailan ang kalungkutan ay hindi dapat iwine-welcome na para bang isang matalik na kaibigan. We should not let sadness take over our bodies, it may lead us to our frightening endings.

Sinubukan niya akong ipaharap sa kanya ngunit mas hinigpitan ko ang pagkakayakap sa kanya. “Broken hearted ka ba?” Naramdaman ko na niyakap niya rin ako. Nasa gitna kami nang daan at alam ko naman na walang pake sa amin ang mga taong dumadaan. “Huwag ka ng sad.” Matagal kami sa ganoong posisyon. Hinayaan niya lang akong umiyak sa dibdib niya hanggang tumahan ako. “Huwag ka ng sad kasi kapag sad ka hindi ka happy.”