Sad Alone Quotes Novels & Stories

Sila mas matagal na nakasama ni Sister Faye kaya alam kong nasaktan siya nang mawala ito. Me, I don't think I can die this ealy. Hindi ko kayang tanggapin na aalis ako at maiiwan ang mga taong mahal ko. It's like I'm too attached that everytime I think about dying, my heart hurts so bad. "It's okay to feel sad Sister, diba ikaw ang nagturo nun?" sambit ko. Embrace sadness in order to live with happiness. That was her exact same words years ago when I was crying and weeping over the things beyond my power.

Ayaw niyang ibtawan ang asawa kung kaya't kinulong niya ito sa kanyang bisig. "You don't need to face it alone, sweetheart. I'm here for you always. Let's cry together and mourn," he whispered softly, his voice a gentle reassurance amidst the storm of emotions. He extended his hand, a silent invitation to share the burden of grief. In that moment, their hearts beat as one, finding solace in each other's presence amidst the darkness of loss.

sa sinabing 'yun ni Calvin feeling ko gumaan ang loob ko. I will always remember that im safe, when this two billionare is always there for me.

"Natatakot ako sa loneliness, I guess. I am terrified of being completely alone at walang matatakbuhan kapag gumuho ang mundo ko. Ang dami kong regrets nitong mga nakaraang linggo, 'yung tipong sana hindi ko na lang ginawa ang ilang desisyon sa buhay ko." "You are not alone, Aella," mahabang sagot niya, ang boses niya ay napakababa pero puno ng kasiguraduhan. "And don't look at your regrets as the end of everything. Sabi mo nga sa akin nung isang araw, habang humihinga pa tayo, may magagawa pa tayo."

Pagkaraan ng ilang segundo ay muli ring nagsalita si Caden. “A short pain is better than a lifetime of suffering.” At pagkatapos noon ay agad nitong pinatay ang tawag. Tunay ngang walang mas malupit kaysa sa paghihiwalay ng dalawang taong mahal ang isa’t isa habang buhay at kamatayan ang nakataya... ---

At nadouble nga ang pagiging matatag mo dahil sa akin. Kuya, may mga moments tayo na di ko makakalimutan. Memories of pure joy, like a beautiful moments na kala nga natin di natamasa ang pangit na buhay na dumating sa atin. Moments of emptiness, longing for someone to understand a world beyond all contemplation. Di ko makakalimutan ang pa-ice cream mo lagi kapag umiiyak ako. Moments of sadness, lost in an abyss far deeper and more terrifying than even the darkest of worlds.

Ngunit nanlilisik ang mata nito. Nawala ang ngiti sa aking labi. Alam kong marami ang malungkot na tao sa mundong ito. Loneliness is dangerous. It's very addicting once you see how peaceful it is. You don't want to deal with people anymore.

Habang pinapakinggan ko ang mga sagot ng kaklase ko ay napangiti na lamang ako at itinuon ang sarili ko sa paggawa ng quotes para sa finals namin. Day passes by. I thought I’m okay now, but everything turned upside down when sadness eats me again. It makes my whole system weak and I want to vanish for a while. Kung kailan malapit na akong maka-graduate ay nagkaganito pa ako. Ang totoo ay tatlong araw na akong hindi pumapasok ng ayos, minsan ay late akong dumadating sa room o kaya naman minsan ay dumating na sa point na nag-cucutting na ako sa isang subject dahil nasasakal ako. Pakiramdam ko, unti-unti ko ng nararamdaman ang pagod simula ng mawala si Mama.

"Eh, ba't ba kasi pinapahirapan mo yang sarili mo? Veron, maikli lang ang buhay. Kung ganyan ka palagi, eh, wala...hindi ka mag go-grow..." "Wag mo nga akong bigyan ng life quotes. Para namang may magagawa yang himala. Yung lungkot na nararamdaman ko, hindi na tinatablan ng mga ganyan." "Edi, sorry! Ang sa'kin lang naman, since hindi naman 'to yung first time na nangyari sa inyo to, gusto ko lang mapagaan ang nararamdaman mo." Silence and the only sound is the echoes of the vehicle that has been coming back and forth in the busy street of the city. Suddenly, his phone rang and he immediately answered the other party. "Oh, ano na?"

Kasi hindi ko na talaga kaya, hindi ko na kaya na manatili pa kila Navi, hindi ko rin kaya na makita ang anak ko, dahil alam ko sa sarili ko na mapapabaan ko ang anak ko, maybe I am sound selfish, but I really can't stop the sadness and pain, I wish I can. Sana kasing tatag ako ng ibang tao, na kaya nilang lampasan ang mga ganitong bagay, na kaya nilang mabuhay kahit na sobrang sakit na at sobrang unfair na ng mundo. Tumayo ako at inalis ang cover ng family portrait namin. Humagulgol ako at sumalampak ulit sa sahig, gusto ko na makita si Draven at mahawakan, I missed his voice, he always said when I am sad, that everything will be alright, just trust him and believe.