Novel & Cerita Sad Alone Quotes

napatayo Ako sa sobrang ng dahil sa sakit na nararamdaman ko lumapit Ako rito at walang pasabing sinampal ito. Hindi na napigilan pa ng luha ko na kumawala ng dahil sa Galit na nararamdaman ko" anlakas ng loob mo na sabihin Yan baka nakakalimutan mo ng dahil sayo kung bakit namatay Ang anak ko ng dahil sayo nagdusa Ako ng Dalawang taon halos mawala Ako sa sarili ng malaman kung nawala sakin Ang anak ko Hindi mo alam Ang hirap at depression na dinanas ko ng dahil sayo Gideon walang araw na Hindi Ako umiiyak ng dahil sayo naiisip mo ba Yun? Wla Kang kwentang lalaki alam mo Yun pasarap lang sa ibabaw ng kama Ang alam mo walang Kang ibang iniisip kundi yang sarili mo" hagolgol ko ng iyak napansi

Kadalasan ay ayaw ko na pumapasok dito dahil pakiramdam ko ay unti-unti rin na nalalagot ang natitira ko na tapang para sa sarili ko. Hindi ko alam kung kailan matatapos ang sakit na nararamdaman ko o kung mawawala pa nga ba ito. Hindi ko alam kung may buhay pa ba na naghihintay para sa amin ng mga anak ko nang wala si Colton sa amin. I am slowly falling into the pit of despair and darkness. And I am drowning into my own sorrow and pain. And right now, I don’t even know how I can survive this.

"Hindi ako masaya! Hindi ako kailanman naging masaya Seferene! You left me! Paano ako magiging masaya? Sige nga!" "I'm sorry Zad." tanging paghingi nalang ng sorry ang magagawa ko. "Pasensya na kung hindi man lang kita pinakinggan noon. Wala narin naman akong ibang choice kundi ang palayain ka eh. Hindi naman naging madali sa akin ang lahat. Madaming taon bago ko magawang limutin ka! Pero hindi ko naman nagawa eh, kasi hanggang ngayon ikaw parin. Ikaw parin kahit alam kong maling-mali." hindi na napigilang mag-sigulong ng aking luha sa aking magkabilang pisngi. "Kahit anong pilit natin mali parin. Kahit mahal pa natin ang isa't-isa hindi parin pwede, kasi Zad....." hindi ko na kayang dugtung

Ano. I sighed in frustration. Fine. I'm... I'm really sad on my birthday. I just wanted to celebrate but I don't have anyone to do it with me. Why is it so hard to be happy? Sasakay na sana siya nang magsalita ako. "Wait!" Tumayo ito ng tuwid saka kunot noong tumingin sa akin. This must be crazy but... maybe desperate times was equivalent to crazy thoughts. He looked at me, but I looked away.

Hindi ko magawang suntukin ang dibdib niya dahil nakayakap ito sakin ng mahigpit na akala mo ay hindi na ako nito pakakawalan. "I'm so sorry.... I'm so sorry baby..." hingi nito at bakas sa boses nito ang sinsiredad. I can feel that he regretted leaving me behind. "I gave you time dahil alam ko na hindi ka pa maayos dahil sa mga nangyare sayo. You might hate me for this but knowing that you will not be able to go home yet, makes me happy.... damn much.... I wanted to be selfish and ask you to just stay with me here in Pandora.... be with me, pero alam ko hindi mo kaya yun... So sana habang nandito ka at di pa nakakauwi, I wanted to be selfish, I want to be with you while you're here. I wante

Wala siyang masabihan ng hinanakit at walang mga kamay na humahaplos sa likod niya habang nagpakalunod siya sa luha. Mama sana nandito ka, sana may kasama man lang akong lumuluha ngayon. Wala rin ang mga kaibigan niya dahil umuwi ito sa Scotland. Ganito pala ang mag isa, parang solo mo ang sakit, ganito pala ang magmahal sa maling tao, sa maling pagkakataon, masasaktan ka lang. Yun bang parang dinurog ang puso mo sa sakit. Alam niyang kasalanan niya kasi di niya pinansin ang utak niya, sinunod niya ang puso niya.

kaswal na saad niya ulit. “And besides, you’re precious when you laugh.” That made me live for a week. His words comforted me despite being so close to breaking down when I am alone. I don’t know, but whenever I am lonely, my tears will just automatically fall without any reason. Iiyak lang ako nang iiyak hanggang sa kusa na itong mawala and at the end of the day, I still don’t know the reason why I cry. I don’t find the comfort of being alone the same also of being in a crowd.

sambit pa niya habang tinitingnan ang sulat-kamay niya. I feel I'm drowning in the rain, I feel I'm draining at all, No one cares, no one love me anymore, I am just a nobody, nothing special, Nothing more. Iyon ang first stanza ng sinusulat niya. Ramdam niya na may pinagdadaanan siya that time. Mayamaya ay tiningnan niya ang kasunod na pahina at doo'y nabasa ang buhay na mayroon siya noon. Ito ang madalas na scenario niya sa Las Vegas. Mga sulat niyang tila quotes at mga bagay-bagay na nakikita niya.

How come sadness is clearly reflecting on his eyes? "What's wrong, Axel? Why do you seem so sad?" I asked. He bitterly smiled. "Ayokong idamay ka sa problema ko Dark, okay na sakin na nandito ka lang sa tabi ko." I heaved a sigh. Why does everyone's life seem to have so much drama while I'm just here, living my boring life? Tss.

And now she's crying, wala akong nagawa kundi ang aluhin siya, mapagkakamalan pa tuloy ako ditong binubully siya. "You know if you really don't want him to left you, you can tell him that. I can't believe I'm saying this to you." I-iling iling akong lumayo ng kaunti sa kanya. Huminga nalamang ako ng malalim ng makita kong hindi na siya umiiyak, ngumiti ako sa kanya bago tumayo. "Kung sakaling hindi kana pansinin ng bestfriend mo, andito lang ako sa pwestong ito. Wiling to listen from your sadness and loneliness."