Novel & Cerita Sahig

Parang isang banta ng hindi inaasahang panahoong darating. "Ano'ng ginagawa mo? Ano ito, Sarhento?" isang pamilyar na tinig ang bumasag sa katahimikan—si Fernan James, ang dating kasamahan ni Sarhento, isang private investigator na naging malapit sa kanya noon. Mabilis na tumingala si Sarhento at nakita niyang nakatayo si Fernan sa pintuan, ang mga mata nito ay puno ng mga tanong at pagdududa.

Hindi siguradong sagot ni Zero. "Ako lifeguard ni Hirah, baka malunod," Si Alas. Nangunot ang noo ko, "What the fuck? Maglalaro ba kami ng basketball at maliligo ha?!" Dumadagdag talaga sila sa init ng ulo ko. "HAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHA!!"

Lahat pa ng mga ito ay nakatuktuk ang baril sa kanya. "Akin na ang mga alahas mo!" Singhal ng isang magnanakaw sabay hablot ng dalawang hikaw sa tainga ni Erza at wala itong pakialam kung masugat ba o mahiwa ang tainga ng babae. Sabay hablot din nito ng kanyang kwentas na kabibigay lang ni Loco sa kanya. "Pera! Akin na ang mga pera n'yo!" Sunod na singhal ng isang lalaki kay Erza.

Sigaw ni Kris at tsaka inihagis rito ang katanang nadampot sa sahig. Mabilis naman iyong nasalo ni Yahiko at walang takot na sinalubong si SAITAN. Sabay nilang iwinasiwas ang katana ng isa't isa. At nang malagpasan na nila ang isa't isa ay doon unti unting nasira ang kanilang mga suot na maskara. Nakayuko si SAITAN habang nakatukod sa sahig ang katana upang hindi siya matumba.

sigaw ko. ***********************

Depende pag bibisita sila dito. Kaso nga lang nakaka-sad kase akala ko magkatabi kaming matulog ni hubby yon pala sa sahig nya ako pinapahiga heheh, ang sweet ng hubby ko diba sa sahig ako pinapatulog tsk, ganyan nya ako ka-mahal.

Madison POV May kutob na naman ako. Sa tuwing tahimik si Mama Madella, doon ako mas kinakabahan. Hindi siya ‘yung klase ng tao na tahimik nang walang dahilan. Kapag tahimik kasi siya, ibig sabihin may lihim siyang plano. Plano na ayaw na niyang ipaalam sa akin kasi iniisip niyang hadlang na ako palagi sa paghihiganti niya. Wala na talagang pag-asang magbago si Mama. Nalulungkot ako para sa kaniya.

Inihagis nito ang hawak na bote at basag na bumagsak iyon sa sahig. "Tama na 'yan, Carlo, please. Kahit ano pa ang ginawa ni Ate sa 'yo, you have to move on. Marami pa namang babae sa mundo, Carlo. May magkakagusto pa naman sa 'yo." Nandito lang ako para sa 'yo, dugtong niya sa isip.

Ang sahig ay gawa sa isang obsidian na bato, itim iyon at makintab pero maraming mga bitak ito na gawa ng katandaan. May mga bulaklak pa rin doon na kulay lila. Sa gitna naman ay may isang tila isang mababaw na palangana na gawa din sa bato. Laman nito ay tila isang mercury na tila may bahaghari. Na sumasalamin sa kung ano man bagay ang tumatama dito pero gumagalaw ito dahil na rin sa hangin.

“Sahig, kama, sofa… basta malapit sa’yo, game ako.” “Bwisit,” bulong ko habang humiga ulit sa kama. Pinanood ko siyang naglatag ng unan sa gilid ng kama, parang bata. Pero ilang segundo lang, umakyat siya at dumapa sa tabi ko, braso naka-extend na parang ready mangyakap. “Hoy!” singhal ko. “Sabi ko sa sahig!” “Technicality lang ‘yon, mahal,” he murmured, halos nakadikit na ang mukha niya. “Saka malamig sa sahig, baka magkasakit ako. Ayaw mo naman ‘yon, ‘di ba?”