Saints Quotes Novels & Stories

Tila ba may himig na laging bumabalik kapag binabanggit ang pangalan niya — ganun ako tuwing nag-iisip ng mga linyang inuugnay kay Ildefonso Santos. Mahilig akong mag-ipon ng mga paborito kong pahayag at ilahad ang mga ito kapag nagkwe-kwento kami ng mga kaibigan tungkol sa makatang Pilipino. May ilang linyang palagi kong binabanggit: "Ang wika ang ating tahanan, kaya dapat ito'y pagyamanin," at "Sa simpleng salita nagtatago ang malalim na damdamin." Hindi laging eksaktong bersyon ito ng orihinal na teksto, pero ito ang diwa na madalas na ipinapahayag ng kanyang mga tula at sanaysay na nabasa ko sa koleksyon ng mga lumang publikasyon.

Bilang taong lumaki sa palibot ng biblioteka, napansin ko rin ang iba pang linya na umiikot sa mga talakayan ng mga estudyante at guro: "Ang tula ay hindi palamuti lamang, ito'y boses ng bayan," at "Lahat ng sugat ng puso, may natatanging awit na nagpapagaling." Para sakin, ang mga ganitong diwa ang dahilan kung bakit madalas na binabanggit ang kanyang pangalan tuwing pinag-uusapan ang halaga ng wika at kultura sa panuluyan ng modernong buhay. Hindi ko karaniwang binabanggit ang mga pinakatumpak na bersyon ng bawat taludtod pag hindi ko hawak ang orihinal na sipi, pero alam kong ang sentrong tema—pagmamahal sa wika, pagrespeto sa damdamin, at ang papel ng tula sa lipunan—ay hindi nawawala.

Sa huli, kapag nagbabasa ako muli ng anekdota tungkol sa kanya o ng mga sipi mula sa kanyang akda, lagi kong nadarama ang init ng isang makata na tahimik na nagmamahal sa bayan at sa maliliit na bagay na bumubuo ng araw-araw na buhay.