Novel & Cerita Salamat The Dawn

⸻ Aftermath – Dawn Umaga na nang makalabas sila ng gusali. Ang sunog ay patay na, at ang ulan ay humupa. Clara slept peacefully sa bisig ni Aurora, habang si Xavier ay tahimik lang sa gilid, nagbabantay. Lumapit siya kay Aurora. “She’s safe now.” Aurora nodded, pagod pero matatag. “Thanks to you.” Tahimik silang tumingin sa nasusunog na gusali — ang huling alaala ng mga lihim, kasalanan, at pagmamahalan na muntik nang wasakin sila.

Huminto naman sila sa pagsayaw at tiningnan ako. “May I also have a dance with this beautiful girl?” halos namamaos kong sabi saka kinuha ang kamay ni Yana sa balikat ni Damon at inilagay ko na ito mismo sa aking balikat. “There, baby… hold me closer…” wika ko saka napapikit nang marinig ko ang bagong kinakanta ni Red. “When I look into your eyes…It's like watching the night sky…Or a beautiful sunrise…Well there's so much they hold…And just like them old stars…I see that you've come so far…To be right where you are…How old is your soul?...”

Garalgal ang tinig na wika nito. Umiling ako. Bumaba ang pagkakahawak ko braso niya patungo sa mga kamay niya at marahan itong pinisil. At nakaramdam ako ng tuwa nang hindi niya ito tinutulan. "Hindi ako papayag na basta nalang natin kalimutan ang nangyari. That night was special to me Dawn at kailanman ay hindi iyon pagkakamali." Puno ng sinseridad na salaysay ko kaya napatingin ito sa mga mata ko. And her tears started to fall.

“I’m the champion!” “Yes, you are,” sabi ni Damon, proud na proud. Later, habang lahat tulog na, si Luna at Damon nakaupo sa harap ng fireplace. “Thank you for this,” bulong ni Luna. “For giving us this peace.” “I’ll give you more,” sagot ni Damon, sabay halik sa kamay niya. “For as long as I live.” ---

" Talaga bang sasayangin mo buhay mo nang dahil lang saakin?! " " Dahil ganoon kita kamahal, Wax! Hindi ko kakayaning mabuhay kung wala ka sa tabi ko! Walang purpose ang buhay ko kung hindi lang din ikaw ang makakasama ko! " Humakbang si Dawn pababa sa baitang ng hagdan, tuloy-tuloy pa rin ang buhos ng luha niya. " Ikaw lang ang mayroon ako, Wax. Sa'yo ko lang naramdaman ang halaga ko na hindi ko naramdaman sa ibang tao. Nawala lahat ng mga kaibigan ko. Tinalikuran nila ako pero ikaw nandiyan pa rin. Ikaw llang 'yong taon nanatili saakin. "

I'll get hydrated from drinking my own salivia after this Dahan dahan niya akong hinila palapit sa kaniya hanggang sa magkalapit na magkalapit na kami yung tipong parang nag yayakapan na kami Hinayaan ko ang sarili kong sumandal sa kaniyang matigas ma dibdib,dahan dahang bumaba ang kamay ko Mula sa balikat niya hanggang sa kaniyang dibdib Ang kaniyang kamay naman ay naka ikot na ngayon sa bewang ko "Isasayaw ka nang dahan-dahan Hanggang 'di mo mamalayang Ako na pala ang 'yong kailangan At gusto mong pamahalaan" Everything went peaceful as we dance slowly Lahat ng mga problema na nasa isipan ko ay nawala,all I can think about right now is him Him while he circle his arms on my waist, as he da

“Salamat, Celestia.” Pagbaba ko ng linya ko, naghanda na kaming lahat. Nasa loob na kami ng van, tumingin ako sa itaas at pumikit. Hindi para humingi ng awa kundi para manumpa. “No more mercy. No more waiting. This ends now.” Yayanigin ko ngayon ang mundo ninyo, Harvy at Daryl. ipapakita ko sa inyo kung paano tuluyang magalit ang isang Sylas Merritt.

It was satisfaction. She was his possession now. His little dove in a gilded cage. And through her, Xerxis would burn. He stubbed out the cigarette and stood. The first rays of dawn sliced through the horizon, painting the room in pale gold. To others, morning was a promise of peace. To Hades, it was the beginning of war. Hades walked down the long corridor, the weight of silence following him like a shadow. The night air inside his mansion was cool, sharp, and disciplined—just how he liked it. Nothing moved here without his permission. Not even breath.