Salamat The Dawn นิยาย & เรื่องราว

Salamat mga pamangkin. ~Lim

paliwanag ko sa kaniya Mukhang naniwala naman siya doon sa sinabi ko kaya binaling niya muli ang kaniyang mga tingin sa sunset. “Hindi ko din alam, sabi nila Khalix at Zamuel ay may inaasikaso raw ito at ayaw naman nitong sabihin kung ano” sagot niya sa akin “Ahh Okay” sabi ko habang tumatango Di na siya umimik pa at parehas na naming tinoon ang aming mga atensyon sa paglubog ng araw. “Sky Salamat ha” biglang saad nito sa akin

I looked behind and saw Leroy and the two were walking towards us. "Hey Snow, Hey man." Said Dax and I couldn’t help but glance at Eion beside him who just nodded his head in the direction of Luke, glancing at me briefly before diverting his gaze. I decided to just leave it for a while. Bigla nalang nag iba ang kanta. “Good morning and goodnight I wake up at twilight It's gonna be alright We don't even have to try It's always a good time.” Good time by Owl City ft. Carly Rae Jepsen blasted through the speakers. Yeah, just like the song says, it's a good time. I bobbed my head to the tune, one of my faves ito at hindi ko mapigilang mapaindak.

Sorry siya dahil hindi ako bingi. “If you think that I am maarte, you! You are suplado! You don't even know how to smile. Look at you, magkasalubong ang dalawa mong kilay. I wouldn't surprise if you don't have love life kasi napakasungit mo. Suplado!” He suddenly stopped the car. Muntik na akong mapasubsob sa dashboard sa biglaang pagpreno niya. Thank God, dahil may seatbelt.

Sapat na layo lang para hindi niya marinig kung magsalita man ako ngayon. Hinawi ko ang ilang dahon na humaharang sa pangalan ng pinuntahan ko dito. "Nanghihinayang ako na hindi tayo nagkaroon ng pagkakataong mag-usap bago 'to sayo nangyari. Sa totoo lang, hindi ko rin alam kung magagalit ba ako o matutuwa. But I guess, I want to thank you instead. Kahit na naging kasabwat ka ng mga 'yon. You saved my life. Itinago mo ako sa kanila. Thank you, Lester." Huminga ako ng malalim para mapigilan ang lungkot na unti-unting bumabalot sa akin ngayon.

Sana nga, buhay si Dark at nagpapagaling lang. ITUTULOY!!!

Ngumiti si Satsuto para itago ang iniindang sakit sa paghiwa niya ng palad. "Nababaliw ka na ba? Hindi tamang basta-basta mo na lang hiwain ang palad mo!" sermon sa kanya ni Snow. "Bilisan mo na. Nangangalay ang kamay ko at baka kumalat pa sa higaan 'to," ani Satsuto. Masama pa rin ang tingin sa kanya ni Snow at parang nagdadalawang isip kung kukuhanin ba niya ang inaalok sa kanya ni Satsuto. Pero nahabag siya ng hiwain nito ang palad para sa kanya kaya naman kinuha niya ang kamay nito at dinilaan ang mga dugong malapit ng malaglag sa hinihigaan niya. Maaabala pa ang maglalaba nito, naisip ni Snow.

wika niya nang pumasok sa isipan niya ang isang katanungan, bakit kepyas niya ang masakit gayung nagpakalunod siya sa pag inom? "Wala na ko sa ibabaw mo para magsabi ka ng wait," wika ng boses na kilalang-kilala niya kahit super hina iyon. Sapat na ang mala-dj nitong boses para makilala niya ito –si Lorenzo Villarama.

Pagkatapos ay binigyan siya ng maganda at matamis na ngiti. “You can stay until dawn, ihahatid na lang kita bago magliwanag.” Nagningning ang mga mata niya. “Talaga?” “Oo.” Hinawakan niya ang kamay nito, umaapaw ang saya sa kanyang damdamin, pumikit siya at hinalikan ang palad ni Levi. Pagkatapos ay dumilat nang lumipas ang ilang sandali at sinalubong ang tingin nito.