Salamat The Dawn Novels & Stories

“Salamat, Sir!” Nakahinga nang maluwag si Dawn nang tumahimik ang selda. Umalis na ang pulis. Pumikit siya upang ipagpatuloy ang naudlot niyang patulog. Malapit na siyang maka-idlip nang narinig niyang may pumasok sa selda niya.

Hindi pa siya handa magmahal ulit. At siguro, hindi naman masamang tumanda nang mag-isa. Malaya siya at kontrolado niya ang buhay niya. =============================== Dahan-dahan na iminulat ni Dana ang mga mata niya. Nakita niya ang maliwanag na araw na sumisikat sa kanyang kwarto. Bumulong siya ng pasasalamat para sa magandang umaga ng taglamig sa Japan. Pagkatapos, bumangon na siya sa kama. Napansin niyang hindi masyadong malamig dahil sa sikat ng araw.

Salamat anak ko. Lumapit ako sa kanilang kinaroroonan, sabay buhat sa kanya. Hindi maipinta ang matamis na ngiting lumabas sa labi ko, ganon rin si Zinnia. Niyakap ako ni Dion, dahilan na mas lalong gumaan ang loob ko. Hindi naman ako nagtanim ng kung anong masamang loob kay Dion. Now, I'm very happy, because mas lalo kong naramdaman na buong-buo ako at ang pamilyang pinangarap ko.

balewala niyang sagot. Lumapit ito sa kanya at sinipat ang kamay niya, nakita nito ang dumudugo niyang daliri. At hindi niya inasahan ang sunod na ginawa nito, bigla nitong isinubo ang daliri niya at sinipsip iyon. “Dios Mio!” Her heart skip a beat dahil sa ginawa nito. ITUTULOY!!!! “

MALAKAS NA sigaw ng direktor. Nagbago kaagad ang hilatsa ng mukha ni Gabby. Ang kaninang maluha-luha niyang mga mata ay napalitan ng malapad na ngiti. Paborito niya talaga ang salitang ‘cut’ sa lahat ng trabahong ginagawa. Ibig sabihin kase niyon ay matagumpay na nilang natapos ang isang scene at magkakaroon na sila ng break.

They enjoyed the food as their eyes feast with the beauty of the setting sun. “Ang sarap talaga panoorin ang paglubog ng araw after a whole day of work.” Eliana laid down on the car and stared at the sky. Nagsisimula nang dumilim at tanging ang kulay kahel na sinag ng papalubog na araw na lamang ang kulay na makikita sa kalangitan. “Thank you for this, Sylvan.” Sylvan was more than happy as he watched Eliana’s delighted face.

The two of us is enjoying the dawn together like normal couples do. May our story will have a dawn like this. Na parang nagsasabing maganda ang sikat ng araw ngayong araw. Sana ay ganoon din ang mangyari sa amin despite of what happened in the past. May we have a bright dawn ahead of us. As a couple or as an individual. Whatever will happen within the two months, I should be grateful for all the learnings and memories. I will treasure it with an open heart at sana ay ganoon din si Sage.

Hindi kaya nangtitrip ang lalaking ito o baka naman nag-iilusyon lang ako? Muli na akong bumalik sa pagkakaupo. Alam kong si Darius na ang kasunod dahil magkatulad kami ng apelyido. Agad ko namang binuksan ng maigi ang aking pandinig upang muling pakinggan ang kanyang sasabihin. Tumayo na siya senyales na ready na siyang magsalita. "I'm Darius Flint Recafranca Hicayo, 16 years old. Always try to challenge yourself in a hardest like a puzzle situation, so that in the end you will attain your biggest satisfaction."

"Salamat. Salamat at nandiyan ka palagi sa tabi ko. Salamat dahil nandiyan ka para pasayahin ako, para makinig sa mga drama ko, para maging sandalan ko sa tuwing lugmok ako. Salamat at nangyari ka sa buhay ko." Mula sa maliliit na bola ng apoy ay naging maliliit na fire spikes ito. Pikit-mata kong itinaas ang kamay ko. Sobrang bigat na ng nararamdaman ko, at hindi ko alam kung bakit nakakatayo pa ako nang maayos. Nanginginig na ikinuyom ko ang aking kanang kamay ko bago ko iminulat ang aking mga mata. Sa pagmulat nito ay siyang pagsugod sa akin ni Evagne, at bago pa man siya makarating sa kinaroroonan ko ay mabilis na bumulusok sa kaniya ang mga fire spike at bumaon sa katawan niya at tuluya

bulong ng pamilyar na tinig ni Dawson sa kaniyang tainga, mababa at puno ng init. Napangiti si Farah kahit na may kaba sa dibdib. “Just… watching the sunset,” sagot niya, mahina ang boses, at marahang napapikit nang dumampi ang labi ni Dawson sa gilid ng kaniyang leeg. “Beautiful,” sambit ng binata. “But not as beautiful as you.” Napairap si Farah, kahit hindi maitago ang pag-init ng kaniyang pisngi. “Ang corny mo, Dawson.”