Nakakatuwa dahil nasa unang hanay ako nang tinawag ang pangalan ni Aman Sinaya para tumanggap ng isa sa mga parangal niya—hindi ko malilimutan ang ngiting puro gulat at tuwa. Personal kong naranasan paano nagbago ang tingin ng industriya sa kanya mula nang manalo siya ng ‘Bagong Likha Prize’ para sa kanyang unang graphic novel na ‘Bawat Bituin’. Para sa amin ng mga batang nagbabasa ng indie komiks, parang simbolo na iyon: kinikilala ang boses na dati’y nasa tabi lang.
Bilang dagdag, nanalo rin siya ng ‘Palanca Special Citation’ para sa graphic literature, na talaga namang bumigay sa mga hardcore lit folks. May mga local awards din siya tulad ng ‘Manila Indie Comics Fest – Best Graphic Novel’ at ang ‘Tala Literary Award’ para sa maikling kuwentong naka-illustrate. Hindi lang iyon—nakuha rin niya ang ‘Cinemalaya Best Adaptation’ nang gawing pelikula ang isang maikling akda niya na pinalapitan ng sariling screenplay.
Bawat parangal, sa tingin ko, nagbigay daan para mas marami siyang makatrabaho at makausap—publishers, artista, at mga international na festivals. Natutuwa ako dahil hindi lang iyon trofi sa estante; nararamdaman mo ang epekto sa komunidad at sa mga bagong manunulat na nangangarap din.