Sangre Amihan Novels & Stories

Hindi nagtagal ay mabilis na tumakbo si William patungo sa kanila at sumama sa away. Ilang sandali pa, isang buntong-hininga ang pinakawalan ng dalawa—sina William at Lawrence—pagkatapos ng laban. Mahigit sampung lalaki ang nakahiga sa sementadong kalsada — ang iba ay nakaluhod — nakakaramdam ng pananakit sa iba’t ibang bahagi ng kanilang katawan. Tanging sina William at Lawrence lang ang nakatayo, at wala ni isang pasa ang makikita sa alinmang bahagi ng kanilang katawan. Tinamaan din naman si William ng mga suntok ngunit wala man lang siyang naramdamang sakit. Isang suntok mula kay William sa kalaban ay malakas na damage agad para sa kanila.

may diin nitong sabi na siyang nakapagpataas ng dugo sa aking ulo. She called me malandi? Eh kung titignan sa aming dalawa ay siya nga itong plakada kung mag make-up kahit nangangatulong lang naman. I want to pull her hair so badly but I don't stoop to the level of b!tches, wala sa vocabulary ko ang magsayang ng oras sa mga immature na kagaya niya. All of the sudden, my breathing quickened with anxiety as the emergency alarm blared out of nowhere, mabilis na umalis sa aking harapan ang balíw na maid nila kasabay ng pagiging kulay pula ang buong paligid.

banta nito kasabay ng pag ambang sisipa na. "Hey! Amazona! Nagbibiro lang ako. Sorry na hindi ko naman alam na sasakay ka. At nagmamadali kasi ako kanina." straight na wika nito gamit ang Filipino. Kahit naman may lahing Pinoy si Vince laking China siya kaya hindi rin talaga siya magaling magsalita ng tagalog. Pero ng makilala niya sina Carl natuto siya paunti-unti.

Maligayang pagdating sa Villa Amante. Malayo ang bayang ito sa modernisasyon at marangyang pulitika ng San Ignacio. Ang Villa Amante ay isang payak, tahimik, at napakalayong bayan sa dulo ng probinsya na napapalibutan ng nagtataasang bundok sa isang panig at ng malawak na karagatan sa kabilang dulo. Dito, walang mga naglalakihang billboard ng mga pulitiko, walang mga mararangyang mansyon, at walang mga gwardyang may bitbit na matataas na kalibre ng baril. Ang hangin ay amoy tuyong damo, asin mula sa dagat, at usok ng mga lumang sasakyan. Ito ang perpektong purgatoryo para sa isang babaeng gustong maglaho at maging isang anino.

anito, itinaas ang kamay at iniladlad ang tingin mula sa kaniyang ulo pababa hanggang paa. “I can’t imagine you’d wear clothes this simple! You’re not the Amara I used to know — the one who was always so extravagant and classy.” dagdag pa nito. Mahina namang tumawa si Amara. “Well, in fact, ako talaga ang nakaisip ng endearment namin ni Hunter — because it sounds so unique to the ears. And if you didn’t know, in the Visayas, ‘Inday’ and ‘Dodong’ are used to address someone with love and affection.”

Ngunit habang pinagmamasdan niya ang mukha ng kanyang anak, tila lumalabo ang kanyang paningin. “Aling Sabel…” mahina niyang tawag. Nasa gilid ng banig ang matanda, inaayos ang mga telang ginamit sa panganganak. Nang makita niya ang kulay ng mukha ni Amarra, agad siyang napahinto. Maputla. Sobrang maputla. “Amarra…” mabilis siyang lumapit. Napansin niya ang dugo—maraming dugo. Mas marami kaysa sa dapat pagkatapos manganak. Napakunot ang noo ni Aling Sabel. Alam niyang delikado iyon.

Muli na namang nag-away-away ang apat, kahit wala na silang lakas dahil sa gutom. Pinanood ko lang sila nang malamig, basang-basa ng dugo, nang walang bahid ng awa. "Nang binugbog niyo ako noon at kinuhanan ng video—na ipinakalat niyo pa online—wala kayong sinabi ni isa dito, 'di ba?"

Puno ng kawalan ng pag-asa ang kanyang mga mata. Tahimik akong nakatayo sa gilid, pinagmamasdan ang galit na galit niyang kalagayan. Natatakot ba siyang makulong dahil sa pagpatay at mawala ang lahat pagkatapos isuot ang mga posas na iyon? O natataranta ba siya dahil alam niyang wala na talaga ako at hindi na babalik? “Mr. Xavier, nakakita na ako ng daan-daan, kung hindi man libu-libo, na mga bangkay. Alam ko kung ano ang totoo at peke. Sa presinto ka na lang magpaliwanag.”