Romans & histoires Sanhi Ng Luslos

Kahit Hindi Na Ako (LC Series #2) #KHNA Carleigh Quintos "Yuck! Bakit naman ako magkakagusto sa kanya, aber? Yes, gwapo siya pero mukha namang taong bato yan, walang emosyon, tahimik at higit sa lahat ay perfectionist pa. For sure, ang boring niyang maging boyfriend," wagas kong pandadaot sa kay Zeiroh Hernandez na palaging ipinapareho sa akin ng kaibigan kong si Hazel. Hindi ko rin talaga alam kung bakit ayaw na ayaw ko sa ideyang ang lalaking iyon ang makakatuluyan o katadhana ko.

Nakasalubong ko ito at gulat sya ng makita ako "Hi? Sino sila" ang hinhin ng boses nya at parang anghel. Nakakainis, hindi ko malaman at maipalagay ang inis at gigil ko, bakit sya. Kasama nya mga anak ko. At ako na mismong nanay ay hindi pwede "I am loss, hindi ko makita ang daan pauwi" i said saka sya tumango "Anyways, I'm Yhra Santos" tumaas ang kilay nya sandali at parang may pilit na inaalala

Halos mag-didiliro na buong kong katawan dahil sa ginagawa ni Steven kiliti at kuryente ang nararamdaman sa buong kong katawan at hindi ko rin maintindihan parang may lalabas na likido sa aking ari na parang ihi, pilit kong pinipigilan para hindi lumabas kaso hindi ko mapigilan para kusa na itong lalabas, naalala ko noong naranasan ko ito, Noong biglang pagdalaw ni Steven na wala si Ella dito sa boarding house. Nararamdaman ko ay parang sisirit na at kusa sasabog dahil sa sensyon na ginagawa ni Steven, napapikit nalang ako dahil sa bigla pagsirit ng likido mula sa kaselanan ko, basang - basa rin ang mukha ni Steven dahil halos sa buong mukha niya sumirit ang aking dagta.

Alas Siete naman ng umaga ang pasok ng mga mananahi para simulan ang orders. Tatawagan ko si Helga para pangunahan na iyon. May konting puntong Batangeño talaga sa ibang panig ng San Luis. Normal yon dito. Kagawad ang unang bumati sa akin, si Aling Lori. Mabiro. Bilyaka, sa salitang Quezon o tagalog. Uso dito ang green jokes. Iiyak ka talaga kung pikon ka. Kailangan, marunong kang magbitaw ng biro, sumakay o manahimik kung hindi mo kayang sabayan.

“I can't stand it, Scylla.” Mahina niyang sambit. Napakalambot ng boses niya at hindi ko na rin namalayan na umiiyak na siya. Damn, he's crying just because….? Nagagawa talaga ng selos sa tao, jusko! I smiled at him at bahagyang lumapit sakanya para punasan ang mga luhang kusang tumutulo sa kaniyang mukha.

Hindi niya akalaing sa pagtulog niya ay dinalaw siya ng nakaraan. " Hey! saan ka pupunta? " Hindi pa siya nakakalayo sa lugar na iyon nang may biglang pumigil sa kaliwang braso niya. Dahilan para mapahinto siya. Hindi niya ito nilingon. Tuluyan nang namalisbis sa magkabilang pisngi ang mga luha niya. Nagpumiglas siya. Alam niyang si Hunter iyon. Amoy palang ng pabango nito ay kilala na niya.

Saka talikod at takbo sa may bangka, kasi baka di kami niyan tuluyan makasama sa Palawan. ((( Sean POV’s ))) “Gotcha!” Lumingon ako. Si Luis. “Your wife sweet message.” Napabuntong hininga ako. I do love her, she's my wife. But, I have my past that I can't reveal yet to her. @Death Wish Hi sa lahat! Alam ako na ang makakapagbasa lang naman nito ay yung marunong umintindi ng tagalog. Ahahaha. So Nice to meet you all! Pa-REVIEW NA DIN PO.

“Why are you walking so fast? Hindi ako makasunod!” Sandaling natigilan si Luis. Tiningnan niya ang phone screen—blangkong inbox, walang seen, walang replied. May inis na kumirot sa dibdib niya. Pero pagharap niya kay Hanna, nagkunwari siyang kalmado. Pinilit niyang ngumiti. “Okay, I’ll wait for you,” sagot niya, bahagyang pabagsak ang balikat, pero pilit ng konti ang tono ng biro para hindi halata ang kaba.

Kabanata 14 HINDI rin maipinta ang mukha ni Lucas nang dumating sa bar. Agad iyon na humingi ng alak sa ka-brother, na napamasid lang naman sa kanilang mag-pinsan. “And you just shared your jinx to me,” Lucas said as the man sat on the stool. Helios just knitted his brows, “What jinx?” “Ayun, inaway-away ako ni Liza dahil nagpaalam ako na pupunta ako rito. Mambabae raw ako.”

Habang papalapit ako sa kanila ay bumibilis ang tibok ng puso ko sa hindi malamang kadahilanan. And then I was able to take a peek of the commotion. My world stopped when I saw him. He was wearing a whit shirt and a tattered pair of khaki shorts. Nasa likuran siya ni Apollo habang tila naninibago sa paligid. He doesn't seem to be his old sel but I know who he is --- standing before me is no other than Sancho Consunji himself.