Scorching Sun

El día más feliz de cualquier mujer suele ser el día de su boda, ¿verdad? Pero este no fue el caso de Pamela Grayson. Sollozó antes, durante y después de la ceremonia. Le resulta difícil comprender por qué sus padres la obligarían a casarse con un hombre en coma que no tiene la más mínima probabilidad de recuperarse. Pero, ¿qué puede hacer ella aparte de aceptarlo? Después de todo, su hermana había seducido a su prometido y estaba embarazada de su hijo. Su dote se iba a utilizar para costear una elaborada boda para su hermana y su supuesto prometido. Pero la parte más trágica de la historia de Pamela fue que el hombre con el que se casó resultó ser aún más despiadado y cruel con ella que su propia familia cuando salió del coma. Él la obligó a interrumpir el embarazo de sus bebés subrogados, se divorció de ella y cortó todo vínculo. Pero el destino hizo que sus caminos se cruzaran de nuevo. Ahora, ella es una princesa, una heredera y la CEO de la corporación más grande del continente: ¿Qué les depara el futuro a ambos y a sus cuatrillizos que Louis Hayden creía que habían sido eliminados? Una historia de destino, giros y misterio...

"Mom, please stop searching for a lover. I don't want Fathe r's condition to deteriorate further due to your behavior. Ot herwise, I will destroy any relationship you have with any m an!" Chelsea admonished, giving a warning. She had lost c ount of how many warnings she had given, given the nume rous men her mother had approached for money, despite h er father's serious illness. "It's up to you, do whatever you want. I don't care anymore because I can't bear to live in poverty," the mother replied c almly, indifferent to Chelsea's feelings. "Fine, if that's what you want. I swear I will marry one of yo ur most meaningful lovers!" Chelsea promised her mother when the pain had taken over her.

เพราะคำทำนายบ้าบอจากซินแสแก่ ๆ และเพียงเพราะเหตุผลที่ว่า “หากเขาอยู่กับยัยเด็กเอ๋อนมเท่าตุ่มยุงกัดคนนี้เเล้วเขาถึงจะรักษาไข่และมีชีวิตรอดต่อไปได้” ทำให้เขาต้องถูกบังคับให้แต่งงานกับเธอโดยไม่เต็มใจ

Audrey Brown is a werewolf who also happens to be the son of Sir Rowland Brown, head of the Brown clan and CEO of a multi million dollar company called Brown Holdings. Stephanie is a human , trying to find a balance in her rather plain and empty life. They both stumble upon each other in the most unlikely place and though they hate each other, they both fell in love. Their relationship lasts until he left for school...

Jordan is a young man of 29 years old, handsome, charming with a powerful aura but a detective, a successful detective with awards and a name to himself. Despite being a happy and successful detective, he couldn't bring himself to forget about his late wife Rachel, he found this soul knitted with hers despite she's no more. Dwelling on the past memory prevents Jordan from falling in love with another woman. He remained single with his daughter for many years until fate brought Tina his way. Tina is a detective and a team member with Jordan. What started as colleagues developed into something sweeter. Will Tina be able to kill the obsession in him and make him fall in love with her or she will fail and they would go their separate ways?

Nayla Raya Sovia, mendapati dirinya terkurung di sebuah gudang tak dikenal. Padahal, hari itu adalah hari pernikahannya dengan pria yang sangat dicintainya. Tak hanya itu, di hari yang sama, Raya justru menghabiskan satu malam bersama Marcello, seorang putra dari mafia ternama! Ketika pria itu ingin bertanggungjawab, Raya terus menolaknya, hingga ia mengetahui bahwa dirinya dijebak oleh kakak tiri dan calon seuaminya. Lantas, bagaimana nasib Raya? Terlebih, Marcelo ternyata telah mencintai wanita lain sebelum dirinya?

I don't expect to be reunited with Reyn Aldric, the heir of Frostfang Clan, at a banquet to celebrate his ascendance. I also don't expect him to throw me out heartlessly. As I walk along a deserted street, my mind replays Reyn's mocking words. "You abandoned me for money and status, Ms. Valtara. Do you regret your actions now that I've become an heir? Throw this materialistic gold digger out! I don't want to see her anywhere near me!" And so, I'm thrown out of the banquet hall just like that. I fall to the floor. It's been five years. I didn't think he would still hate me so. Then again, it makes sense. Who wouldn't hate someone who left them when they were on the brink of death? But my dear Reyn isn't dead. He's alive and well; he can even get mad at me without worrying about it affecting his health. I'm about to die, though. I don't even deserve to be emotional. Why? Because my Heart of the Wolfkin beats in Reyn's body.

ไม่รู้ว่าต้องทำบุญเก้าวัด สิบวัด ยี่สิบวัด ถึงจะสะเดาะเคราะห์กรรมใหญ่ในครั้งนี้ได้ เมื่อคนที่เป็นอาจารย์สอนอยู่ตรงหน้าเธอนั้น คือ 'อดีตคนรัก ไม่สิ... 'อดีตคนเลว' ที่ทิ้งเธอไป พร้อมกับมอบสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า 'ลูกน้อย' ไว้ให้คุณแม่วัย 18 ในตอนนั้นต่างหาก อนาคตที่วาดฝันไว้ ดับวูบลงทันตาเห็น เธอต้องทนลำบากเลี้ยงลูกมาคนเดียว พอตั้งหลักได้อยากทำตามความฝันกลับเหมือนสวรรค์แกล้งส่งเขามาอีกครั้ง ส่งคนเลวมาทำไมก่อน! เดี๋ยวอีวิวจะด่ายันเทวดา มาเอามันกลับไป! “มันอยู่ในท้องเธอนี่ ไม่ได้อยู่ในตัวฉัน เพราะฉะนั้นก็ไปดูเเลกันเอาเอง ” “อย่าหลอนค่ะ แหกตาดูด้วย ลูกอยู่ในท้องหนูไม่ได้อยู่ในลูกอันฑะพี่ เพราะฉะนั้นไม่ต้องสาระแนมาวุ่นวาย”

ความสัมพันธ์แบบไหนกัน? เป็นแค่ที่ระบาย เป็นตัวสำรอง เป็นคนรับใช้ให้เพื่อนสนิทตัวเอง เป็นเพื่อนไม่ว่าจะทุกข์จะสุข เป็นทุกอย่างยกเว้น 'คนรัก' นี่มันความสัมพันธ์แบบไหนกัน? แต่ที่เเน่ๆ คือเธอไม่อยากเป็นแบบนั้นอีกต่อไปแล้ว ไม่อยากถูกด้อยค่า และเป็นตัวตลกในสายตาใครต่อใครอีกต่อไป แต่พอถึงตอนจะตัดใจ เพื่อนสนิทกลับอยากเปลี่ยนสถานะตัวเองขึ้นมาเป็น 'ผัว' ความสัมพันธ์ระหว่างเขาและเธอที่เเสนยุ่งเหยิงนี้ ควรจะไปจบที่ตรงไหนดี?

To ensure the launch of the company's new game, I worked overtime for a week straight. I practically lived at the company. But on the day of the celebration, I received a punishment notice from the new VP. "A certain someone has been working overtime until past midnight for over a week. This is a waste of the company's electricity. This notification is to inform him that he needs to pay this month's electricity bill for the company." The superior whom I worked with ever since this company was founded suddenly became arrogant as well. "A certain someone really needs to know their place. You're already 35. It's not like the company can't run without you. You're the one who relies on this company now." I laughed angrily. Had he forgotten what I did for a living? I submitted my resignation on that very same day. I'd like to see who would be the desperate party in the end. They could forget about ever being listed if this was how they treated their loyal employees.