Second-person Point Of View 소설 & 이야기

Isang tawag na tuluyang magpapabago ng buhay ko, ng buhay naming lahat. “I told you, Karmine that I don’t accept defeat. That I won’t give up trying to get my baby Kiel back to me again. I won’t give him up, especially to a woman like you. No damn way,” I said as I, for the second time around, spat at her crumpled and shredded pictures. “You will never defeat me. You will never beat the master of this game. Never, Karmine. Never.” Third Person’s Point of View

3rd Person's Point of View* Nagtutukan naman ng baril ang dalawang kampo habang hindi pa din iniwawala ang tingin sila sa isa't isa. "Gumising ka na sa panaginip mo habang maaga pa." Napakunot naman ang noo ni Mike habang nakatingin sa kalaban niya sa harapan. "Gising na ako noon pa." Naramdaman ni Mike na may nakatutok ngayon sa kanya sa di kalayuan na handang papatay sa kanya.

Third Person POV "DUTY CALLS," aniya sa sarili. Gusto man niyang manatili sa tabi ng kanyang asawa, kailangan niyang umalis sandali. Kanina pa siya nakatingin at nakikinig sa speaker, ngunit wala talagang pumapasok sa kanyang utak. Kahit anong focus niya, palaging lumilipad ang kanyang isipan sa mga naganap noong nakaraang mga araw. Ang mga eksena'y nagdudulot ng init sa kanyang katawan. Kahit tangkain niyang itakwil, lumalabas pa rin ang pagka-miss niya sa kanyang asawa. Parang gusto na niyang umuwi at yakapin ito magdamag. Kaya naman, inilabas niya ang kanyang telepono sa bulsa at nagsimulang mag-type ng mensahe.

Hinawakan niya ang bewang ko at nanlaki ang mga mata ko nung siya na ang nagtaas baba ng bewang ko na mas lalo kong kinabaliw hanggang sa labasan siya sa loob ko. Ramdam ko ang panginginig ng katawan ko hanggang sa mawalan ako ng malay dahil di na din kinayanan ng katawan ko. 3rd Person's Point of View* Napabuntong hininga na lang si Vincentius habang nakatingin sa babaeng naging Asawa niya ngayon. Pero ngayon lang niya napansin na ibang iba ito sa mga babaeng nasa paligid niya.

____ Third person point of view "How was your job? Did you kill them like I told you to do?" Kaharap ng isang ginang ang isang nakayukong lalaki na may katangkaran. Kinakabahan na tumingin ang lalaki sa nakaupo na ginang. Hindi alam ng lalaki kung paano niya ipapaalam sa ginang na hindi siya nagtagumpay sa pinagagawa nito kaya sa huli ay malungkot siyang umiling dito. Mabilis na nag-iba ang expression ng ginang, mula sa excited nitong expression ay unti-unti itong tumalim.

Third person point of view Kinabukasan ay maagang bumangon si Arisson para ipaghanda si Joana Mei ng almusal dahil gusto niya itong suyuin. Nang makita niya ito kahapon na umiiyak at puno ng sakit ang mga mata ay pinangako niya sa sarili na hindi na niya ulit ito sasaktan. At noong hindi siya nito pinapansin ay labis-labis ang kaba niya na baka iwanan siya nito kaya naman habang nakaupo siya sa labas sa tabi ng pintuan ng kwarto nito ay palihim siyang tumatangis. Hindi niya kakayanin kung mawawala ito sa kaniya kaya naman labis-labis ang kasiyahan na naramdaman niya nung dinalhan niya ito ng gatas at hindi siya nito hinayaan na matulog na mag-isa.

Hindi ako natatakot para sa sarili ko. Pero para sa anak ko. Hindi ko hahayaang mapahamak ang batang dinadala ko. Kaya nagkunwari akong normal. Kumain ako ulit. Tahimik. Mahinahon. At parang walang napapansin. Third Person’s Point of View Tahimik lang si Joseph habang pinagmamasdan si Dorryn. Sa gitna ng napakaraming tao at magagarang ilaw ng mansion, tila si Dorryn lang ang malinaw niyang nakikita.

I really do. --- Meanwhile : Third person POV Nakatingin ang isang babae na nasa loob ng sasakyan. Puno siya ng galit at pagkamuhi sa mga taong nasa loob ng bahay na tinitignan at minamatiyagan niya lalo na sa mag-asawang may-ari ng bahay na yun. Hindi siya makapaniwala na ang lahat ng mga nagawa niya ay nabalewala lang at hindi pa rin siya binalikan ng taong mahal na mahal niya.

Kahit malalim at madilim na ang paraan ng kaniyang pagkakatitig sa akin ay alam kong malinaw niyang nababasa ang nais kong sabihin. Third Person’s Point of View ABOT-TAINGA ANG pagkakangiti ni Segundo nang abutin sa pamangkin ang mga papeles na dapat nitong pirmahan. Ngayon pa lang ay nais na niyang magdiwang sa mabilis na pagtugon ng pamangkin sa nais niyang mangyari. Buong akala niya’y aabot pa sila sa pahirapan at bantaan upang mapapirma lang ito ngunit heto’t ang pamangkin na mismo ang humingi ng papel na pipirmahan niya.