Seeked Novels & Stories

May isang paragraph doon na tahimik pero mabagsik:The discrepancy appears not in narrative, but in verification—suggesting intent rather than error. Sa social media, nagsimulang gumalaw ang tono. Hindi pa galit. Hindi pa panig. Curious. At sa mundong iyon, ang curiosity ang simula ng wakas. “Bash,” sabi ni Jace sa phone, “this is getting traction.” “Let it,” sagot ni Sebastian. “Media requests are piling up.” “Decline,” sagot niya. “All of them.”Tumigil siya sandali.

Tumirik ang kanyang mga mata nang s******p ni Sebastian ang kuntil na kanina pa naghahanap ng atensyon—namimintig. Napsigaw siya sa nakaliliyong sarao na pagsalit-salitan ni Sebastian ang hiwa at butil. With a deafening cry, Neshara called out his name once more as a wave of exquisite pleasure coursed through her entire body. Her innermost core was convulsed with intense sensations, and a gush of warm juices flowed out from her entrance, marking her climax.

Mabuti na lang dahil natitira pa ang hard drive ng hotel kaya nagawan niya ng paraan na ma-recover sa cloud ang mga footage. Nang ma-play na ni Sebastian ang video, totoo nga ang sinasabi ng kaniyang kaibigan dahil nandoon ang iba’t-ibang anggulo ng hallway sa floor na iyon, maging ang camera sa loob ng mismong hotel room. Sebastian felt like crumbling down now. Ibig sabihin… ang mga pinaniwalaan niya noon ay pawang mga kasinungalingan? He clearly remembered how Trixie begged before, hanggang sa tuluyan na itong napagod at hindi na muling inulit pa ang mga bagay na inaakusa niya dito.

🎶🎶🎶 I'd be sure, if I knew, That you loved me for me 🎶🎶🎶 Sean talaga. Parang asukal na gawa sa honeybee ang boses niya. Syempre di naman talaga bubuyog. Sa mata ngayon ni Sean. Alam niyang di ako magkakamali. Kampante siya na mapapanulan namin ang Microphono ng Tawag ng Tanghalan! Ahahaha. 🎶🎶🎶 Could I be the one, You're seeking? 🎶🎶🎶

Itinaas niya ang laylayan ng kanyang evening gown at naglakad patungo sa pinto. Si Trixie ay naghahanap kay Althea, at gusto niyang makita kung ano ang ginagawa nito sa kasalukuyan. Bigla, nakita niya itong naglalakad patungo sa pinto. Nabigla siya. Aalis ba siya? Ngunit, biglang nahatak ang mga mata ni Trixie ng isang matangkad na pigura. Sa likod ni Althea, si Sebastian ay naglakad patungo sa kanya sa gitna ng karamihan. Isang bakas ng sama ng loob ang lumitaw sa mga mata ni Trixie. Ipinatong niya ang kanyang baso ng alak at sinundan si Sebastian. Gusto niyang makita kung bakit sinundan ni Sebastan si Trixie. Kakalabas lang ni Althea mula sa bulwagan nang may mababa at malamig na tinig na

'Ang ganda ng pagkakataon. Iminuwestra ko ang aking katawan upang lumundag pababa ng gusaling ito, “Not too fast.” Hindi ko naituloy ang naging plano ko dahil hindi ko na maigalaw ang aking buong katawan at kahit ang aking paghinga ay hindi ko na masyadong makontrol. Nakatuon parin ang aking mga mata sa papalayong pigura ng mga pinuno ng Quicklnt, papalayo nang papalayo, hanggang ni anino nila ay hindi ko na makita. Nag-uumapaw na sa galit ang kaloob-looban ko, at mas nagtindi pa ito nang marinig ko ang boses ng isa sa mga nilalang na nasa likuran ko lamang,

Nararamdaman niya ang matalim at nagmamakaawang tingin ni Anne na nakapako sa kaniya, ngunit ang kaniyang nasaktang pride ang mas nanaig. Pinalipas niya ang tatlong segundo bago mariing pinindot ang accept button. Inilapit niya ang phone sa kaniyang tainga, ngunit sadyang hindi niya ito idinikit nang husto—sapat na para marinig ni Anne ang bawat salita mula sa kabilang linya. "Hey, Lauren," malambing at mapangahas ang boses ni Rhea mula sa speaker. "Are you okay? Hindi ka ba pinagalitan ng terror prof na 'yan? I was worried."

Nang biglang may lumapit sa kanila. "Rina it's really you. Oh, who's that?" Gulat na tanong nito at hindi na tuloy ang pagbeso pa sana nung makita ang natutulog na batang hawak niya. Hindi alam ni Rina ang isasagot buti nalang ay dumating na si Caleb bumababa ito para pagbuksan sila ng pinto "Sige na mauna na muna kami Nannette nagmamadali kami eh, see you later" Agarang paalam nito saka dali-daling sumakay na sa kotse.

Hindi ito nasusukat sa dami ng zero sa bank account, kundi sa dami ng buhay na nabago mo at sa lalim ng kapayapaang nararamdaman mo tuwing gabi bago ka matulog. Tumayo kami at naglakad papunta sa gate para i-lock ang kiosk. Ang signage na "Sebastian's Spice" ay nagniningning pa rin, isang matibay na paalala na ang bawat pangarap, gaano man ka-simple, ay kayang lumipad basta't may pagmamahal at dedikasyon. "Hon, tara na sa loob. Lamig na," aya ni Sebastian.