Self Bio Quotes Novels & Stories

Muling binuga ko ang mabigat na hininga at napasapo sa noo sa sobrang pag-aalala na baka hindi ako magugustuhan ng mga kasamahan niya. Rinig kong bumuntong-hininga siya at sinandal ang sarili sa upuan para tignan ako. Ang dalawang kamay ay nanatiling nakapahinga sa manobela. "It doesn't matter if they like you or not. What matter most is that you like yourself. No one will like you the way you will like yourself," ayon na naman siya sa mga motivational at inspirational quotes niya. Hindi nalang ko umimik at piniling manahimik habang tinitignan sa gilid ng mga mata na paadarin ang sasakyan.

"Eh, ba't ba kasi pinapahirapan mo yang sarili mo? Veron, maikli lang ang buhay. Kung ganyan ka palagi, eh, wala...hindi ka mag go-grow..." "Wag mo nga akong bigyan ng life quotes. Para namang may magagawa yang himala. Yung lungkot na nararamdaman ko, hindi na tinatablan ng mga ganyan." "Edi, sorry! Ang sa'kin lang naman, since hindi naman 'to yung first time na nangyari sa inyo to, gusto ko lang mapagaan ang nararamdaman mo." Silence and the only sound is the echoes of the vehicle that has been coming back and forth in the busy street of the city. Suddenly, his phone rang and he immediately answered the other party. "Oh, ano na?"

At may sophistication sa paraan ng pagkaka-compose ng mga larawan. Ang bio niya ay kasing mysterious. “Londoner who believes in genuine conversations, unexpected discoveries, and the magic of unplanned moments.” Walang profession. Walang age. Wala yung usual details na nilalagay ng mga tao. Parang gusto niyang makilala siya sa pamamagitan ng usapan, hindi ng statistics. Dapat idelete ko na ang conversation. Dapat i-block ko na ang profile. Sumisigaw ang lahat ng survival instinct ko na tumakbo palayo.

Now, I've realized something. "SocMed bae ka pala, ahh." Triden smirked. Binuksan niya ang cellphone at pinagyabang sa akin kung gaano kadami ang followers niya. "Hindi pa ako artista n'yan. Ako lang 'to." "Ba't verse ang bio mo? Dapat lobo." "Bak—dahil puro hangin. Papakulam kita!"

pagpapaliwanag ko. “Unfortunately, I donʼt typically believe on that quote. All my life, I didnʼt felt that I had been in the top. For me, I can definitely define that life is survival. You have to do something to survive in this complicated world. Even you have to do something bad that can harm a personʼs feeling,” pangangatuwiran nito sa akin, saka bumuga ng hangin. “I wish I didnʼt exist on this world. Even if I exist, I wish I have died back then. Iʼm tired on how to deal with my problems. It bring me too much pain thatʼs why sometimes I want to give up.”

Paano na buhay ko ngayon? Nakasimangot akong bumaling sa bintana at sumandal sa upuan. Paano na ako mabubuhay nito? Alam niyo naman na ‘pogi is life’ ang quote ko eh! Tapos-tapos! Ito lang ang mapapala ko? Kawawa ang dede ko nito walang inspiration kung paano siya lalaki!Tsk! Hmmp! Nakadungaw parin ako sa bintana at hindi pinansin ang baboy naghihilik sa tabi ko. Paki ko sa kanya? Hilik if he want and I do not care!

'no voice is as mean as our own voices are to ourselves'. Lagay ko sa caption at inupload ang picture. Isa yan sa mga quotation na sinabi nang isa sa mga iniidolo kong singer at kahit papaano ay maiiugnay ko yon sa nararamdaman ko ngayon. Sa kabila ng gutom ay mas pinili kong magscroll sa newsfeed ko at umabot na rin ng halos 300 reactions ang inupload kong picture sa loob lamang ng limang minuto. Kakatuwang sa dami ng mga iyon ay wala man lang nangamusta sa akin. I let out a deep sigh.