Self Pampering Quotes Novels & Stories

Ang kanyang mga galaw ay napakalumanay at puno ng pagmamahal habang nagsalita. "Oh, silly girl... please don’t worry about this little thing. Truly, nothing else in this world matters hmm? not pain, money, anger…none of it matters half as much as life itself, and especially not as much as you. You are the most precious thing I have, and nothing can ever change that."

nakangiting kausap ko kay Pao para hindi naman niya isipin na galit ako sa kanya. "Talaga, Tita Amber? Nakakalinis ng kalooban ang pag-inom ng ice tea na may nakalagay na ipis? Kung ganoon ay ipagtitimpla ko si Tita Karen para luminis ang kanyang kalooban. Palagi ko kasi siyang nakikitang umiinom ng gamot para raw malinis ang kanyang katawan at matunaw ang kanyang mga taba sa katawan," inosenteng wika ni Pao.

It’s pretty comfortable here, love,” apila niya at humiga pa nga sa sofa naming gawa sa kahoy. Kahit lampas na sa sofa ang paa niya ay nakangiti pa rin siya. Hinatid pa ako sa kwarto ko bago siya tuluyang bumaba para magpahinga. ”Hoy sleeping beauty! Tirik na tirik na yung araw ang sarap pa rin ng higa mo rito,” sigaw ni Pam kaya nagkusot ako ng mata ko. ”Y-you’re so early naman Pam, tsaka stop being a bungangera ha!” inis na sabi ko sa kanya at umupo sa higaan ko.

At pinatayan na siya nito ng telepono. “Aray ko po,” bulong niya. “Na-Hulk ka na naman?” biglang tanong ni Pam na nakatayo na pala sa likod niya. “Oo.” "Bakit hindi mo kasi itry sa susunod na 'wag sumungkit sa bibliya ng quote tungkol sa pag-ibig kung ang kausap mo ay nangangatay sa usaping pera.” “Oo na.” “Halika na. Kain na tayo.”

Naamoy ko ang mabango niyang natural na amoy na kahit sinong babae, gugustuhing maamoy iyon. "Salamat, Honey for making me happy. Salamat sa lahat ng ginagawa mo para mapasaya ako, para maramdaman kong may mga tao sa paligid ko na mahal ako," seryoso kong sabi na bakas doon ang appreciation.

“I promise to honor you, respect you, and support every dream and every crazy idea you chase. I promise to be your safe place when the world feels too heavy, and your biggest fan when you shine, which happens every single time you walk into a room.” Ramdam ko ang unang patak ng luha na gumuhit sa pisngi ko. Ang mga salita niya, parang totoo… parang hindi lang ito kontrata. Masyado silang sincere para sa isang deal. Nang ako na ang magsasalita, binuka ko ang bibig ko pero walang lumabas. Ang mga pinaghandaan kong linya, biglang parang walang kwenta kumpara sa kanya.

"Grabe po, ang sophisticated at fresh tingnan!" Ang mga salitang iyon ay tumama kay Veronica na parang malakas na hampas ng hangin isang malakas na pag-gising mula sa matagal na pagkalugmok. Hindi siya nakaramdam ng anumang insecurities. Sa halip, naramdaman niyang ang mga papuring ito ay tila mga piraso ng puzzle na unti-unting bumuo ng bagong imahe ng kanyang sarili. Hindi na siya natatakot sa mga opinyon ng iba. Ang mga ito ay nagsilbing paalala na ang maliliit na hakbang ng pagbabago ay maaaring magbukas ng mga pintuan ng tiwala sa sarili na matagal na niyang ikinakahiya.

Ngunit alam kong nararamdaman ko ang bawat emosyon na hindi niya kayang ipahayag—pagmamahal, pang-aalala, at… pasensya sa nakaraan. Sa gabi na iyon, natutunan kong ang public humiliation ay maaaring itago sa pinaka eleganteng paraan. At natutunan ko rin na ang pagmamahal—lalo na ang tahimik at pinipigil—ay may sariling paraan upang magpakita, kahit sa mga pinakamahirap na pagkakataon.