Self Pampering Quotes Novels & Stories

Dito na siya unti-unting bumilis sa pagbayo. Napuno ng ungol naming dalawa ang apat na sulok ng kwartong ito. Isang posisyon pero milyong sarap ang katumbas. he keeps on complementing my beauty and how hot I am. Ang dami niyang sinasabi dala ng nasasarapan na kami pareho pero ang tumatak talaga sa akin ay yung sinabi niyang, "You're delicious. You're exactly my type—innocent and truly captivating. I don't want this night to end. You have no idea how happy you've made me tonight. I want you. I want more from you."

“Oo… at parang… parang ngayon lang namin ganito naramdaman. Hindi lang pagmamahal… kundi katiyakan. Hindi lang excitement, kundi comfort. Hindi lang passion… kundi trust at pagmamahal na hindi matitinag.” Tumango si Trevor, at marahang hinaplos ang likod ni Samantha. “At iyon ang gusto kong maramdaman mo araw-araw. Na hindi mo kailangang mag-alala, hindi mo kailangang magtanong kung totoo ang nararamdaman ko. Totoo. At hindi lang pangako—ramdam mo na mismo sa bawat sandali.”

Narinig ko pang tanong sa akin ng matanda. Hinawakan ko ang aking baba, gustong-gusto ko na talaga itong patulan lalo na at pikon na pikon na ako sa mga masasakit na pinagsasabi nito, ngumisi ako, "Masyado naman ho yatang maliit ang offer ninyong yan? Kung hindi nyo naitatanong, hindi naman ho ako pipitsuging lover boy," bahagya pa akong ngumisi. Nakita kong itinaas nito ang isang kamay, bilang tanda na sasampalin ako nito. Ngunit sa pagkakataong iyon ay dumating na si Pamela.

At may damdaming kailangang itagong mabuti—kahit pa unti-unti na siyang nauupos. Napangiti na lamang si Amber sa sinabi ng kaibigan. Her heart melted at Natasha’s words. Kahit may halong panlalait ang tono nito, ramdam niya ang tunay na pagmamalasakit. Sa totoo lang, parang magandang papuri pa nga iyon para sa kanya—isa sa mga pinakatotoong komento na narinig niya sa mga nakaraang buwan. Lumapit si Amber kay Asha at mahigpit itong niyakap. Isang yakap na puno ng pasasalamat, ng sakit na pilit tinatago, at ng lakas na hiniram niya sa kaibigan.

paninimula ko ng kwento "Kayang kaya mo naman lahat iyon e, ikaw pa sobrang galing mo pero hindi mo sana pinapagod sarili mo. Mukhang namayat ka nga e pero you're still a beautiful like before" Pamumuri ko "Sinasabi mo bang hindi man lang ako nagglow-up habang wala ka?" pabebe kong sabi "Ikaaaw. Hinuhuli mo ba ako?" Tanong niya habang tumatawa at nagtawanan na lamang kaming dalawa

Marami kasi siyang iniisip, at kanina pa siya hindi mapakali. "Salamat, mi amor, sa tiwala mo sa akin. Pangako ko rin sa'yo na hindi kita iiwan at hindi kita sasaktan," malambing na wika niya bago hinalikan ang likod ng kanyang palad. "Ano ba 'yan, naiiyak ako kapag ang sweet mo sa akin. Pakiramdam ko talaga ako ang pinakaswerteng babae sa mundo," proud na sabi ni Elvis. "Tapusin ko lang itong pagkain ha. Uubusin ko lahat 'to, baka masayang."

muling tanong nito pero binuksan din ang maleta niya. Tumambad dito ang maraming swimsuit niya at lace panty. "Nandiyan, sa may gilid na bulsa sa loob. Paracetamol. Kung gusto mong ma-extend pa ang loving-loving nating dalawa, siyempre kailangan mo kong gamutin." Sumulyap ito sa kanya, "Tss. Pwede naman kitang ipahatid na pauwi—" "Hoy!" agad na napabangon si Amber.

Napangisi ako at tinapik tapik ang likod niya. " Don't wear Backless when weather is cold always remember that!" Sambit ko at napatawa namn siya ng mahina. " I can't believe that I'm going to say this to my fellow woman! je t'aime beaucoup Selene! you are the kindest and most loving woman I have ever met in my entire life and you deserve all this success." Aniya habang nangingilid ang luha. " Je vous remercie Bethany I will not forget you."

parang mahihikbing sang ayon ni Pamela, “ Hindi naman ako tanga pero ano bang ginagawa ko? Pero titigilan ko na to. Nakapagpasya na ko. Kailangan ko munang magpakalayo-layo at harapin naman ang sarili ko.” Pinisil niya ng mariin ang kamay ng kaibigan. “Thank you sa lahat, lahat Pam. And I wish you all the luck. Alam ko, kung hindi man si Javier, darating rin ang tamang tao para saiyo. Ang ganda-ganda mo, tayong mga magaganda, hindi dapat nawawalan ng lovelife.” “I know right. Pero hindi naman natin kayang diktahan iyong mga puso natin kung sino iyong mamahalin, di ba?”

Tumitingin lang sa apoy, sa mga bituin, at paminsan sa akin. “Anong iniisip mo?” tanong ko. “Hindi ko alam,” sagot niya, seryoso na ang tono. “Pero ngayon ko lang ulit naramdaman ‘to.” “Anong ‘to?” “Kapayapaan.” Napatingin ako sa kanya. “Lagi akong nasa loob ng boardroom, Amara,” patuloy niya. “Mga deadline, shareholders, pressure. Pero dito... parang pwede akong huminga. Ang saya ng mga tao, walang pretensyon.”