Sentence Of Solitude の小説・ストーリー

Nang makaramdam ako ng pagkabagot at kumuha ako ng isang flashlight at nagsimulang mag ikot-ikot. Nasa kalagitnaan ako ng ginagawa kong iyon ng tumunog ang cellphone ko. Itinigil ko ang ginagawa ko para makita kung tungkol saan iyon. Agad na naningkit ang mga mata ko nang mabasa ko ang pangalan ni Solana sa screen. SOLANA: Whenever you feel sad, just tell me you needed my help and I will help you...with my mouth, body, soul and hole.

“Dahil lang sa isang lalaki? Chandria, I can break up with him─” “You sure you can do that?” pagpuputol niya rito. “I know you. I know how much you love your husband. You can’t just give up your husband just for a friend, right? Mahirap maging isang single mom. Kaya h’wag kang basta-bastang magbitiw ng mga salitang alam mong hindi mo papanindigan.” It was a double meaning sentence. Dahil minsan na ring pinangako ni Solene sa kanya na hindi siya mahuhulog kay Marco. Pero anong nangyari? Pinakasalan pa.

he prolonged his pronunciation, he's tipsy! She thought he'd chuckle next but it never came. It was the silence that approached her ears, tumuwid siya ng tayo at nagumpisang maglakad pabalik-balik sa balkonahe. Ilang hakbang pa't dinig na niya ang pagsinghot nito. "I'm sad, Rain." He pronounced it in a lonely voice. "A lonely man sailing alone in the depths of his thoughts in the middle of the darkness, I don't think I could survive this but I'm still fighting anyway. Because love, you know it's never meant for me."

“Who said I’m alone?” --- Pagbalik ni Caelum kinagabihan, tahimik lang ang paligid. Nadatnan niya si Solenne na nakaupo sa veranda, nakatingin sa buwan. Lumapit siya nang walang ingay, at kahit hindi niya gustong aminin, napansin niyang may kakaibang kapayapaan sa eksenang iyon. “You shouldn’t sit outside alone,” malamig na paalala niya.

Sinubukan ko muli ang umalis sa hindi nakikitang harang ngunit sadyang malakas ito at di ko pa ring magawa ang makatakbo palabas. "Ginawa ko ang harangang iyan sa iyo gamit ang aking kapangyarihan. Hindi ka makakaalis sa loob ng bilog na iyan hanggang ako ay nabubuhay pa. Kaya, huwag mo nang subukang tumakas at aksayahin ang lakas mo dahil sa pagkakataong ito ay hindi ka na makakawala pa,"anya sa akin ni Solana na ipinaliwanag kung bakit hindi ako makaalis sa bilog na gawa sa puting abo na aking napalooban.

Siguro ay may mga tao naman dito kanina pero dahil nga wala na si haring araw ay nagsibalik na lang din sila sa venue. I found a large stone, big enough to sit on, and I settled onto it. To my surprise, I actually felt... better. Being alone felt less like isolation and more like freedom. Yes, it was cold. Yes, I was slightly damp from the sea breeze. But there was something about this solitude that made me feel lighter, like I'd been carrying something heavy and I could finally set it down. I closed my eyes.

Sinamaan ko siya nang tingin noong bigla niya akong tawanan. "Hindi gan'yan ang mundo ngayon beh. May karapatan siyang tumigil at mapagod dahil sa mga kilos na pinapakita mo sakanya at pati narin yung mga masasakit na sinasabi mo. Napagod siya, syempre hihinto siya. H'wag mo gamitin iyong kung gusto ka ni Khalil talaga edi hindi siya titigil, kung totoo yung pinapakita niya ay hindi siya titigil. Kahit sinong tao kapag napagod ay hihinto talaga Solene," sagot niya. Sumeryoso na ngayon ang mukha n'ya at seryoso rin ang pagkakasabi niya no'n.

Nakakalungkot pala talaga kung hindi nagkaroon ng pamilya, I feel bad for her, pero iyon ang desisyon n`ya. Lumayo ako at nanakbo papasok sa gubat, may mga kasamahan ako na naglalakad na at team ang halos lahat sa kanila, ako lang ang nag-iisa, wala ako naging kaibigan dahil ayoko na makisama sa tao. Masaya ako na solo ako, walang kailangan na pakisamahan sa kanila, that is what Marshall said, madami itong bilin noong bago ako umalis sa piling n`ya.

Para kay Doña Soledad, ang ginawa ni Solenn ay isang napakalaking kataksilan at krimen na sumira sa kaniyang buhay. Subalit sa mga mata ni Señor Paolo, lumabas na isa lamang itong maliit na pagkakamali ng isang anak na pwedeng palampasin at pikit-matang kalimutan para sa kapayapaan.

Tumawa siyang parang demonyo ng iniwan ang silid. Pagkaraan ng isang linggo, pinalabas ako mula sa infirmary at dinala sa solitary. Parang pasilyo lang ang selda—may maliit na sementong kama at manipis na kutson at may butas sa dulo ng sahig na siyang kubeta. Tumatayo ako para maghugas gamit ang kaunting tubig na binibigay sa akin sa plastic bottle, parehong para inumin at panlinis. Ang pinto ay hindi rehas, kundi makapal na bakal na may maliit na bintana na binubuksan lang mula sa labas tuwing oras ng pagkain. Ang tanging liwanag ay galing sa maliit na butas sa taas ng pader. Walang ‘sun time’ kaya walang contact sa ibang tao.