Sentence Of Solitude Novels & Stories

Naging mahigpit ang yakap niya rito habang kumakawala ang mahinang pag-iyak sa kanya. “Don’t leave me, please…” pakiusap niya sa kaibigan. Natatakot siya nang mga sandaling iyon na mag-isa. Pakiramdam niya sa oras na iwan siya ng kaibigan ay may susunod sa kanya upang kunin siya. Hindi alam ni Gabby kung ilang oras siya na nasa ganoong posisyon. Hindi niya rin namalayan na nakatulog na pala siya at iniayos ni Ruthy ang kanyang pagkakahiga.

Hanggang ngayon, sariwa pa rin sa alaala niya ang mga salitang sinabi nito noon. “Solene,” malamig nitong sabi habang nakatingin sa kanya na parang estranghero, “nasasaktan si Natalyn. Kung hindi ka mapaparusahan, hindi siya matatahimik.” Naalala pa niya kung paano bumigat ang dibdib niya sa bawat sumunod na salita nito. “Ang kasong pananakit na nagdulot ng permanenteng kapansanan ay maaaring umabot ng tatlo hanggang sampung taon. Pero kung aamin ka, isang taon lang ang magiging sentensya mo.”

Hindi ko kasi alam kung bakit pero ang alam ko may nagpakalat sa school na kung sino ang dumikit sa akin ay mamalasin at lalayuan din ng lahat na parang may nakakahawang sakit. Hindi ko alam kung matutuwa o malulungkot ba ako. Matutuwa dahil iyon ang mas mabuti dahil ayokong may humawak o mahawakan na kahit sinong tao. Malungkot dahil sino ba naman ang gugustuhing maging mapag-isa? But eventually, as the time goes by, being in solitude is not actually bad, kapag mag-isa ka. Wala gaanong problema at hindi kumplikado.

" Unti unting nilapitan ni Solenn ang mga katawang walang buhay na nakatambad sa harapan nya. Hindi na niya napigil pa ang mga luhang kanina pa nya pilit na pinipigil. Ito na ata ang pinakamasakit sa lahat ng pinagdaanan nya. Ang minsan niyang paghahangad ng pag asa matapos mawala ang lahat sa kanya. Pakiramdam ni Solenn ay mag isa na lamang siyang lumalaban sa buhay. At wala ng saysay kung anu paman ang mangyari sa kanya sa loob o labas ng seldang ilang buwan din nyang pinag tiisan.

Wala nang pagtatago. ​"Wala kang patunay diyan mahal kong Solene" tumatawang sagot ni Julian. "Isa lang akong inosenteng negosyante na nanonood ng balita. Pero alam mo kung ako ang tatanungin iyan ang eksaktong nangyayari kapag ang isang mababang uri ng tao ay pilit na ipinapasok ang sarili sa mundo nating mga bilyonaryo. Kung tinanggap mo lang sana ang alok ko noong nasa The Apex Club tayo at hindi mo ipinahiya ang pangalan ko sa harap ng maraming tao baka masaya at ligtas pa rin sana ang basurahang boyfriend mo hanggang ngayon. Kaya sa totoo lang Solene kasalanan mo ang lahat ng nangyari sa kanya. Hindi mo siya kayang protektahan."

Maybe I'm still going to do it but maybe I would not surrender myself helplessly to the police and I will be more careful not to let that man die. I stare at nowhere. My eyes are dull and emotionless. I remember my two weeks of staying in the private cell. It was so cold inside the cell that it felt lonely. It was isolated from any living soul, and was deadly silent. I used to find solitude comforting, but knowing I'm in a strange place, sleeping in a tiny mattress, and imprisoned behind four room walls is a torment. By now, I should know that revenge is not a healthy way to respond since it is merely a reflection of what you do, and revenge is only a start of that unending cycle of violenc

Nakakunot ang kanyang noo at may luhang pumatak mula sa gilid ng kanyang mga mata. “Mommy… No… I’m sorry. I’m sorry… Hindi ko na uulitin… Please, no mommy…” Pinakatitigan ko si Sol na sunod-sunod na ang luhang pumatak mula sa kanyang mga mata habang nagmamakaawa. “Unlike you, Sir Lysander, Soleil didn’t receive love from her parents.” She didn’t receive love, instead she received abuse from them? What kind of abuse? Emotional abuse? Why? Ano bang ginawa ni Sol para gano’n ang itatro sa kanila?

Nang makaramdam ako ng pagkabagot at kumuha ako ng isang flashlight at nagsimulang mag ikot-ikot. Nasa kalagitnaan ako ng ginagawa kong iyon ng tumunog ang cellphone ko. Itinigil ko ang ginagawa ko para makita kung tungkol saan iyon. Agad na naningkit ang mga mata ko nang mabasa ko ang pangalan ni Solana sa screen. SOLANA: Whenever you feel sad, just tell me you needed my help and I will help you...with my mouth, body, soul and hole.

Dahil mahilig sa solitude, kaya ito ipinagawa ni Chardon. Hindi pa man nagsisimula ang selebrasyon ay amoy alak na ang lalaking nagmumukmok doon. Tama ang sinabi ni Jonas, hindi nga siya masaya sa naging desisyon niya. Ang desisyon'g kanyang ginawa ay may kasamang pagrerebelde, dahil hindi n'ya nakamit ang minimithi niya. Naisip niyang, Kahit hindi siya magdesisyon na mae-engage kay Marisol, ay hindi rin naman siya magiging masaya.

“Dahil lang sa isang lalaki? Chandria, I can break up with him─” “You sure you can do that?” pagpuputol niya rito. “I know you. I know how much you love your husband. You can’t just give up your husband just for a friend, right? Mahirap maging isang single mom. Kaya h’wag kang basta-bastang magbitiw ng mga salitang alam mong hindi mo papanindigan.” It was a double meaning sentence. Dahil minsan na ring pinangako ni Solene sa kanya na hindi siya mahuhulog kay Marco. Pero anong nangyari? Pinakasalan pa.