Novel & Cerita Sentence Of Solitude

Katulad ng dati, bumati siya kaagad sa kanyang mga katrabaho. Sira, wasak, magulong mga kagamitan, nawala ang mga bubong at may mga natibag na gusali. Ganoon ang lugar na pagdarausan ng kanilang taping. Ang eksena ng lugar ay pinasabog dahil pinasok sila ng mga tulisan na isa sa mga kalaban ng sundalo. May mga visual effect pa roon na mga pumutok na kuryente kaya naman may mga nag-i-spark na kable.

Ito ay labanan ng katotohanan laban sa paghihiganti, ng pagmamahal laban sa galit na matagal nang nakabaon. Sa sandaling iyon, nakita ko mula sa di-kalayuan ang anino ng isang tao na nakasilip sa likod ng bakod ng aming kapitbahay. Mataas ang tindig, nakasuot ng magarang damit, at ang tingin ay matalim at puno ng poot. Si Donya Soledad. Nakita ko ang kanyang mga mata na nagliliyab habang nakatingin sa aming yakapan. Alam kong narinig niya ang bahagi ng aming usapan, o marahil ay naramdaman niya lamang ang katatagan na ipinapakita ng kanyang anak—isang katatagan na hindi niya kailanman nakita sa kanya noon pa man.

sagot ni Mariel, nilalagay ang coat sa balikat niya. Tumawa si Billie, mahina pero totoo. “You always find a way to make solitude sound tragic.” “And you always find a way to make it look poetic.” Nagkatinginan sila — sandaling tahimik, puno ng hindi sinasabi ng damdamin.

Hanggang ngayon, sariwa pa rin sa alaala niya ang mga salitang sinabi nito noon. “Solene,” malamig nitong sabi habang nakatingin sa kanya na parang estranghero, “nasasaktan si Natalyn. Kung hindi ka mapaparusahan, hindi siya matatahimik.” Naalala pa niya kung paano bumigat ang dibdib niya sa bawat sumunod na salita nito. “Ang kasong pananakit na nagdulot ng permanenteng kapansanan ay maaaring umabot ng tatlo hanggang sampung taon. Pero kung aamin ka, isang taon lang ang magiging sentensya mo.”

Hindi ko kasi alam kung bakit pero ang alam ko may nagpakalat sa school na kung sino ang dumikit sa akin ay mamalasin at lalayuan din ng lahat na parang may nakakahawang sakit. Hindi ko alam kung matutuwa o malulungkot ba ako. Matutuwa dahil iyon ang mas mabuti dahil ayokong may humawak o mahawakan na kahit sinong tao. Malungkot dahil sino ba naman ang gugustuhing maging mapag-isa? But eventually, as the time goes by, being in solitude is not actually bad, kapag mag-isa ka. Wala gaanong problema at hindi kumplikado.

" Unti unting nilapitan ni Solenn ang mga katawang walang buhay na nakatambad sa harapan nya. Hindi na niya napigil pa ang mga luhang kanina pa nya pilit na pinipigil. Ito na ata ang pinakamasakit sa lahat ng pinagdaanan nya. Ang minsan niyang paghahangad ng pag asa matapos mawala ang lahat sa kanya. Pakiramdam ni Solenn ay mag isa na lamang siyang lumalaban sa buhay. At wala ng saysay kung anu paman ang mangyari sa kanya sa loob o labas ng seldang ilang buwan din nyang pinag tiisan.

Wala nang pagtatago. ​"Wala kang patunay diyan mahal kong Solene" tumatawang sagot ni Julian. "Isa lang akong inosenteng negosyante na nanonood ng balita. Pero alam mo kung ako ang tatanungin iyan ang eksaktong nangyayari kapag ang isang mababang uri ng tao ay pilit na ipinapasok ang sarili sa mundo nating mga bilyonaryo. Kung tinanggap mo lang sana ang alok ko noong nasa The Apex Club tayo at hindi mo ipinahiya ang pangalan ko sa harap ng maraming tao baka masaya at ligtas pa rin sana ang basurahang boyfriend mo hanggang ngayon. Kaya sa totoo lang Solene kasalanan mo ang lahat ng nangyari sa kanya. Hindi mo siya kayang protektahan."

Maybe I'm still going to do it but maybe I would not surrender myself helplessly to the police and I will be more careful not to let that man die. I stare at nowhere. My eyes are dull and emotionless. I remember my two weeks of staying in the private cell. It was so cold inside the cell that it felt lonely. It was isolated from any living soul, and was deadly silent. I used to find solitude comforting, but knowing I'm in a strange place, sleeping in a tiny mattress, and imprisoned behind four room walls is a torment. By now, I should know that revenge is not a healthy way to respond since it is merely a reflection of what you do, and revenge is only a start of that unending cycle of violenc

Bakit ba palaging may hadlang sa’ming dalawa? I deserved to be happy, and Cristoff deserved to be happy too. Pero, kailan ko ba pahihintulutang maging masaya kami nang buo? Paano bang mamuhay nang hindi ko iisipin at hindi ako matatakot sa mga pagsubok na posibleng mangyari sa’min bukas dahil matapang lang naming haharapin ang lahat nang ‘yon? “For the final verdict, the defendant is sentenced to twenty-five years of imprisonment, with no chance of parole. In addition, she is ordered to complete a 5,000-hour community service,” said the judge, which made my mind fully go back to the present.

he paused and I held my breath for second. "...guilty of the charges without reasonable doubts." he strike the gavel and I cried hard as he continue reading the sentence. Oh God. This is the justice I've been praying. "Miss Aldover is found guilty without a reasonable doubt and will be sentenced with Reclusion Perpetua."