Seventh Senses Novels & Stories

Gusto nga niyang ipasuri ang ulo kung may videotape ba roon, videotape ng pagmumukha ni Seven na may automatic reply feature pa yata. Tulad na lang nang sandaling iyon na lumilitaw sa isip niya ang eksena ng pagkakakorner sa kanya ni Seven sa may pader ng comfort room. Ang pagkakalapit ng katawan nila, ang parang tagos sa buto na tingin, ang sensuwal na mga labi, at ang halik. Damn it! Maayos na nakadokumento sa isip niya ang bawat sandali ng engkuwentro nila. Eksena sa eksena.

ang sigaw ng mga kawal. Sumusuka na nang dugo si Ada at pilit niyang inaabot ang sibat. Sa sobrang galit ko ay tinawag ko ang spirit ng Tower tarot card. Samantala nagbago naman ang kulay ng mga mata ni Sebastian. Mula sa pagiging gray ay naging pula iyon. “Hindi ko kayo mapapatawad!” ang sigaw namin ni Sebastian.

Napakamot sa ulo si Matthias, bago tumingin sa kaibigan. "Pare, paano ako makikinig kung lumilipad ang isip ko?" Napakunot-noo si Seven. "Lumilipad ang isip? Since when did that become a thing?" Napailing siya. "Sinasabi ko lang na may gumugulo sa isip ko ngayon." "Tungkol saan?" tanong ni Seven habang inaayos ang mga papel sa mesa. "Hindi sa isang bagay… kundi sa isang tao."

Hanggang sa lumalim ang gabi na hindi pa rin tumitigil ang sasakyan, hanggang sa gupuin siya ng antok at makatulog. KUMUNOT ang noo ni Seventh habang pinagmamasdan ang babaeng ngayon ay natutulog sa ilalim ng upuan sa backseat ng kanyang sasakyan. Balak niyang kunin ang mga gamit sa likod at napansin niya ang itim na telang naroroon na siyang kasuotan pala nito. Pinagmasdan niyang mabuti ang babae at hinintay na magising ito. Hinawakan niya at pulso nito at nakahinga ng maluwag dahil normal ang pulse nito.

Naisip ni Professor na kung may kapangyarihan siyang gawin iyon, agad niyang sisipain si Heile palabas ng lab. Tumango si Heile at pumasok sa laboratoryo. Ang Sector Seven ay ang lugar na kinaroroonan ng pananaliksik ng tradisyonal na gamot. Sinakop nito ang isang buong palapag ng pasilidad ng pananaliksik. Sa kahabaan ng koridor, mayroong pitong silid sa kaliwa at kanan, ayon sa pagkakabanggit. Bawat kwarto ay may markang numero sa pinto.

31: Forget Madison felt heavy as she woke up. She slowly opened her eyes and was welcomed by a strange room. She looked around at nasiguro niya na wala siya sa kanyang kwarto! Mabilis siya napabalikwas nang maalala lahat nangyari kagabi. Ngunit napangiwi siya nang maramdaman ang hapdi sa pagitan ng kanyang hita pati na rin ang sakit ng kanyang katawan.

pabulong niyang sabi, nanginginig pa ang tinig. Nanlaki ang mata ko. “Ano…?” “Seven weeks,” sambit niya, pinisil ang kamay ko. “At muntik ka nang mawala sa akin. Kayong dalawa.” Tahimik. Umiyak ako. Hindi dahil sa takot — kundi dahil sa miracle.