Sounds Of Silence By Disturbed Novels & Stories

Iyon ‘yung klase ng silence na dumarating pagkatapos ng sobrang dugo, sobrang sigaw, sobrang patay. Bawat kandilang nakasindi, parang dasal. Bawat hinga ko, parang hiram. Nakatitig ako sa salamin — suot ang itim na seda. Walang korona. Walang alahas. Tanging marka lang sa leeg ko ang naiwan — ang bakas ng mga daliri ni Damian kagabi. Isang paalala. Isang babala. Sa labas, kumulog. Mabagal. Mabigat.

The car becomes a cocoon of nerves, each occupant silently preparing for the pivotal moments that will unfold as the clock strikes midnight. Suddenly, a loud sound broke the silence. Then, the entire distillery started to light up so fast. A fire started to break out. It was as if a huge comet has decided to fall on the once pitch dark space and just ate up everything it could consume. The sudden loud sound shatters the tense silence, jolting everyone in the car. As if in response to an unseen signal, the entire distillery erupts in a blaze of light. The once-pitch-dark space transforms into a chaotic display of flames, consuming everything in its path.

Aurora, dala niya ang bigat ng bawat sigaw na hindi nasagot. ⸻ Reflections in the Mirror Humarap siya sa salamin, tinitigan ang sarili. Ang babaeng nakatingin sa kanya ngayon ay hindi na ang dating Aurora Steele. Mas tahimik, mas matatag, ngunit mas mapanganib. “People think silence is weakness,” sabi niya, marahang sinusuklay ang buhok. “But silence is just the sound of a storm waiting to be heard.” Muling pumatak ang ulan.

Hiningi niya pa ang number ko kanina kung hindi rin naman pala siya magsasabi or tatawag! Halos mapamura ako nang makitang may message pala talaga siya at isang tawag pero naka-silent ang phone ko kaya hindi ko narinig! Hindi ko naman tiningnan kanina kasi akala ko mamaya pa kami magkikita. “Uhm, sige po, bababa na ko.”

mahina niyang sambit. Sa eroplano, maayos pa ang lahat sa simula. Ngunit habang lumilipas ang minuto, unti-unting nagbago ang hangin.May bahagyang yuga.Pagkatapos ay mas malakas. Nagkatinginan ang mga pasahero. “Atensyon po… may kaunting turbulence lang,” maririnig sa intercom ng piloto, pilit pinapakalma ang lahat. Ngunit hindi na ito ordinaryo.Lumakas ang pagyanig.Nag-iba ang tunog ng makina.

Tahimik kaming kumakain at walang kahit na anong maririnig na tunog maliban sa kalansing na mga kubyertos na aming gamit at ang ingay ng ibang costumer. Hindi ko mahagilap ang tamang sasabihin sa kaniya. Parang nawalan ako ng boses na magsalita. I become a mute and I don’t know why. Ramdam ko ang bawat titig ni Tyrus sa ‘kin. Paanong hindi ko mararamdaman ‘yon e, parang tatagos yata ‘yon.

Walang malinaw na paninira. Sa unang tingin, mukhang gumana. Corporate silence. Calculated doubt. Controlled chaos. Ang klase ng gulo na sanay siyang likhain—iyong hindi agad sumisigaw, pero dahan-dahang pumapasok sa bitak ng reputasyon ng kalaban.

Gamit ang lahat ng natitira kong lakas, marahas ko siyang itinulak palayo. PAKK! Isang malutong na sampal ang bumaon sa kaniyang pisngi. Ang tunog niyon ay umalingawngaw sa buong silid, kasabay ng paglaho ng pagnanasa sa kaniyang mga mata. Napalingon ang kaniyang ulo sa tindi ng impact, at dahan-dahan siyang tumingin muli sa akin, hindi makapaniwala at awak ang namumulang bahagi ng kaniyang mukha.

Namamanhid na ito dahil sa kirot dulot ng pagkakabangga namin sa isang concrete barrier. Pakiramdam ko ay napakawalang-kwenta ko ng mga panahong iyon. Wala akong magawa kundi pakinggan ang humihina ng sigaw ng babae. And then silence. I fought the urge to fell into sleep but the numb in my wound in head is throbbing. I closed my eyes and welcomed the deafening silence. And then I woke up running for breathe. "Binabangungot ka na naman."

Nanatili akong nakatitig sa sarili ko until silence makes everything noisy. "Ganther, no one loves you. You should destroy them like how they destroyed your heart..." I heard voices against my ears. I covered my ears but it was no use. The voices keep whispering. It becomes louder and louder. Bumigat ang paghinga ko. My sweat is all over.