Sa kulturang Pilipino, ang 'luha ng buwaya' ay tila naglalaman ng mas malalim na simbolismo kaysa sa bagot na tawag. Kadalasan itong tumutukoy sa mga pagsisikap na ilarawan ang sinseridad o tunay na damdamin ng isang tao, lalo na sa mga sinasabing nagmumukhang malupit ngunit may pusong maawain. Ipinapakita nito ang dualidad ng pagkatao—sa harap ng mga buwaya, nagiging pribilehiyo ang kanilang kakayahang umiyak ngunit hindi ito nag-uugnay sa kanilang tunay na intensyon. Isang halimbawa ay kapag isang tao ay nag-aaway o may nangyaring hindi pagkakaintindihan; maaaring makakita ka sa kanila ng pag-iyak o pagdadalamhati na tila bumubuhos mula sa mga luha, subalit hindi naman ito totoo at kasing-bibig ng mga buwaya na lumuluha para lamang ipakita ang kanilang pagkaawa.
Kaya naman, sa mga sitwasyon, ang pag-uugaling ito ay tila isang uri ng theatrics para sa mga tao. Ang konsepto ay tumutukoy sa kung paano ang mga tao ay madalas na nagmumukhang nagmamalasakit, ngunit sa likod ng kanilang ngiti o luha ay ang tunay na pag-uugali. Ang 'luha ng buwaya' ay gamiting babala laban sa mga tao o sitwasyon na nagmumukhang mahabagin, ngunit ang pinagmulan ng kanilang luha ay maaaring panlilinlang. Kaya't lagi tayong mag-ingat sa mga emosyon na ipinapakita ng iba, pati na rin sa ating sariling damdamin—maaaring hindi nila lagi tayong pinapahalagahan.
Kung kaya’t ang mga luha ng buwaya ay isang paalaala na ang mga emosyon ay madalas nawawala sa likod ng mga maskara. Sa huli, ang mga matutuklasan mo, gaano man ito kalalim, ay mananatiling tila isang masakit na katotohanan sa ating lipunan.