Short Poem About Respect For Others Novels & Stories

rinig kong sabi ng isang my edad na din na katulong dito sa bahay pero hinayaan ko na lang silang pinag-uusapan ako. I dont care hindi ko aaksayahin ang oras ko sa mga bagay-bagay na wala naman ambag sa buhay, kong ayaw niyo sakin, ayaw ko din sainyo, that's life! I respected people na marunong din magrespecto sa kapwa tao, either mayaman o mahirap, may kasalanan o wala, wag makisaw-saw sa buhay ng may buhay wag maki-alam sa buhay ng may buhay. Do good to all people pero parang hindi ko ata kayang mag good sa ngayon.

He asked, confirming. "Yes, exactly. But if someone respects you too much? They can't do any of that, because they respect you as a person, as their partner." I answered back that made them all nod and agree. "Thank you Lauren." Sagot ni Zai at binigay sa akin ang maliit na paper bag kaya naman nagpasalamat ako.

Biglang nagsalita si mommy sa gitna ng pagkain niya. "What's wrong?" "Nasa harap ka ng pagkain. You should respect." Kalmadong usal nito. Suminghal ako at umirap. I tried calming myself kahit naiinis na talaga ako. Respect is must kay mom kaya kahit hindi ako ganoon, pinipilit ko. Binilisan ko nalang ang pagkain at agad nagpahatid sa driver.

Everyone stares at me like I was a star shining above them. They always treat me like someone they should respect because my position in society is higher than theirs. And I never liked it because of the fact that it was so unfair. Respect is for everyone, hindi ka man mayaman...nasa laylayan ka man ng lipunan o nasa gitna. Karapatan mong irespeto. Hindi por'que mayaman, maimpluwensya, nakakataas ay sila lang dapat ang makatanggap ng espesyal na pakikitungo.

ani niya. “Pero sana naman naiisip nila `yang ginagawa nila. Magkaroon din sana sila ng respeto sa sarili, dahil kapag nirerespeto mo ang sarili mo rerespituhin ka rin ng ibang tao.”

Ang totoo mas masahol pa ang mga yan dahil walang kinakatakutan. Aling Puking: Sinabi mo pa! M*****a talaga. Tayo ngang mga kapitbahay sinasagot sagot eh. Walang respeto. Ewan ko ba kung saan nagmana ang batang yan. Mababait naman ang mga magulang. Ang respeto ay kusang binibigay sa mga taong karapat dapat pero ang mga taong katulad nito na walang magawa sa buhay kundi ang pag-usapan ang buhay ng iba, hindi deserve bigyan ng respeto.

Habang masama ang tingin nito kay Frost. Frost almost laughed at their crazy words. She only sneered at them and said in a mocking tone, "Respect? Do you even deserve it? If you want to ask for respect from me then you will only get disappointed. Because I would never respect someone like you." "Watch your tone!" asik naman ni Luis dito. "Why? Did I hit the bullseye?" nakangising sabi ni Frost sa mga ito. Kung sa tingin nila ay hindi niya ito papatulan, nagkakamali sila.

Nagkatinginan ang mga bisita, nanginginig sa hiya ang ilan. "Gusto ko lang pong ipaalala," dagdag niya, "na bago kayo magsalita tungkol sa buhay ng iba, siguraduhin ninyong malinis ang sarili ninyo." “Kung may nahulog man sa akin, iyon ay dahil nakita nila ang totoo kong halaga. Hindi ko kailangang gumamit ng paninira o umasa sa kayamanan para igalang. Ang respeto, hindi hinihingi. Iyon ay ibinibigay sa mga taong karapat-dapat.”

Masama Ang tingin nila Sakin kaya Kunot noo ko Naman Silang tinitigan ngunit iniwas Naman nila agad Ang kanilang mga tingin. Maya maya pa ay agad namang binigay ng Host Ang mikropono Kay Vern. Nag salita Naman ito at nag papasalamat,bigla namang dumako Ang tingin niya Sakin kaya ngumiti naman ako ngunit umiwas Naman agad siya ng tingin. “Give your best and Always remember respect each other” wika nito at agad na naman niyang binigay Ang mikropono sa host.

“Is that the way of saying ‘thank you’?” I pressed my tongue inside of my cheek. “Thanks, Blitz,” I replied weakly. I was polite whenever they showed good gestures. Kahit rebelde, marunong pa rin akong rumespeto sa deserved na tao. “Respect begets respect.” Paano ko bang igagalang ang isang ‘to? Alam ko na may malalim siyang dahilan para iligtas ako. Isang malalim na pagtikhim ang aking narinig. “Roxie.”