Short Poem About Respect For Others นิยาย & เรื่องราว

"What is this piece of sheet all about? He saw sadness and disappointment in that woman's eyes when she took that crumpled paper and flattened it on the table. So, he decided to pick the paper and glance at whatever Sh*t is written in there. Sir, This maybe simple, this maybe common, but this nutritious soup will ignite your bone, A single bite can make you right, and a double sip for sleeping good. T^ SD “IT’S A POEM?Hhow dis she ...? Jeon gasped in disbelieving. How could he trample on a piece art just now. A work of art? It is as precious as the author. Now he understands why that woman was devastated after seeing him crumple this. “OH GOD, IF ONLY HE KNEW, HE WOULD HAVE READ RIGHT AWAY”

dikdikan niyang sabi sakin. Kung malapit lang siya baka nasampal ko na siya. "Wala naman akong pake kung di mo ako tawaging ate, hindi naman doon binabase ang respeto e, matagal ka ng walang respeto, hindi lang sakin pati na sa sarili mo!" Insulto ko rito.

“Ang pinakamahusay na patunay ay hindi ang salita, kundi ang buhay na inyong ipinapakita araw-araw. Ang mga taong may bukas na isipan ay makikita rin sa huli kung ano ang totoo.” Sa mga sumunod na linggo, mas lalong tumibay ang kanilang samahan. Hindi na lamang sila magkasama sa mga sandali ng kapayapaan, kundi natutunan din nilang harapin ang maliliit na hamon ng buhay nang magkatuwang. Minsan ay may mga pagkakaiba ng pananaw, ngunit wala nang galit o pagtatago—sa halip, pinag-uusapan nila ito nang mahinahon, na may respeto at pag-unawa sa isa’t isa.

Konti pa lang ang mga tao. Pumila na siya sa likod ng babae at lalaki na magkalingkis. Kahit wala naman ginagawa ang dalawa, napapairap siya whenever this two gets close to each other. Gusto niyang sumigaw ng “respeto naman sa mga single oh” kapag ginawa naman niya yon magmumukha lang siyang bitter. Hindi pa bukas ang bakery kaya hindi pa gumagalaw ang pila. She just stands there waiting for it to open.

Bahagya siyang lumapit, tikom ang labi, ngunit nang magsalita ay magaan at malumanay ang tono, dala ang kanyang natural na karisma. “Pssst…” ani niya, sabay kaway ng daliri na parang kuya na naninita. “Kahit gaano pa kainis o kasama ang isang tao sa’yo, hindi mo dapat siya sinasabihan ng ganyan. Tandaan niyo, respeto lang ang puhunan natin dito.”

“Hey, love. Hindi mo na ba ako mahal kaya pinili mo ang respect?" "No." "Huh? What do you mean?" "Simple, if you love me, you will respect me. Hangga’t nakakakuha tayo ng respeto sa isa’t isa, alam mo na agad ang sagot sa tanong mo.” Kinagat ko ang ibaba kong labi para pigilan ang ngiti. Pinulupot ko ang isa kong braso sa kaniyang baywang. “Girlfriend talaga kita.” "How about you?"

"Ang prinsipyo, oo. Pero minsan, ang hirap panindigan lalo na kapag napapalibutan ka ng mga taong pilit kang hinahatak pababa. Pero ang araw na ito, Michael… kahit papaano, natutunan ko rin na hindi lahat ng kaaway ay talagang kaaway." Nagkatinginan sila, at sa kauna-unahang pagkakataon, walang bahid ng kompetisyon ang kanilang mga mata. Sa kabila ng unos sa labas at ng mga alitan sa nakaraan, naroon ang isang bagay na mas mahalaga—ang respeto sa kakayahan ng isa't isa at ang pag-asa na sa kanilang sariling paraan, pareho silang nagiging instrumento ng hustisya.

Talaga ba, Reisha? "Maganda rito sa Pontevedra, Hija. Tama ka ng napuntahan." "Oo nga po e." Sagot ko. I don't remember being close to people like him. I don't even remember talking or showing respect to others. Pero pakiramdam ko maling-mali na pakitunguhan ko ng masama ang kahit na sino rito dahil lahat sila ay mabuti sa akin. That's the least I can do—respect them.

Matapos naming kumain ay dumiretso agad kami sa kwarto. "Bakit ayaw mong pumayag na ipakilala ka? Ayaw mo ba no'n? You can receive respect from others." Umupo siya sa kama habang nakabusangot pa rin ito. "Tsk. Ayoko namang makatanggap ng respeto sa paraang gano'n." Lumapit ako sa kaniya. "Why?" "Kasi ang respeto nakukuha iyon dahil may ginawa kang mabuti sa kapwa, hindi dahil mayaman ka, sikat o makapangyarihan kang tao. Hindi nabibili ang salitang respeto 'no."

“Minsan, ang mga bagay na hindi natin inaasahan ay siyang magbibigay sa atin ng pinakamahalagang aral. At kung hindi mo pa siya kayang mahalin, respeto na lang muna, Jarred. Ang respeto ay isang magandang simula.” Nakatulala si Jarred, ang mga salitang iyon ng lola niya ay nagpapaalala sa kanya ng isang bagay na matagal nang nakatago sa kanyang isipan ang pagiging tao. Ang tunay na pagkatao ng isang tao ay hindi nakasalalay sa kung paano mo siya nakikita ngayon, kundi sa kung paano mo siya magugustuhan balang araw. Ngunit sa ngayon, hindi pa siya handa.