Short Poem About Respect For Others นิยาย & เรื่องราว

"Eh pa'no ba naman kasi inay, talagang napakaganda ng ating lugar! Isama mo pa ang mga tao ditong may mabubuting puso." Totoo ang sinabi kong iyon, talagang palagi kong naappreciate ang aming baryo dahil bukod sa napakaganda ng lugar ay talaga masasabi mong napakabuti ng mga mamamayan dito. Lahat ay may respeto, nagbibigayan, nagtutulungan at may malasakit sa isa't isa. Hindi ko namalayan ang oras, nagmadali ako sa pagkilos dahil baka mahuli na naman ako sa klase. Ewan ko ba, lagi akong napupuri sa excellence award pero pati best in late akin na rin ata.

Bahagya pa siyang tumango, mahinahong nagpakita ng respeto sa mga kaharap. “Thank you. I appreciate that.” “We’ll release an official statement later so everyone can get the correct information.” Isang huling pakiusap ang binitiwan niya, kalmado pero tagos: “Let’s all practice respect, especially online. Words can break people. Sana tulungan nating maiwasan ’yon.” At dahil sa tono niyang hindi mapilit, hindi bastos, at hindi mapangmata, karamihan sa crowd ay kusa nang umatras, tumabi, at unti-unting nagsimulang maglakad palayo.

Nagsimabasan ang mga ugat sa leeg niya. “Respect begets respect. Nirerespeto ko lang ang mga taong karesperespeto. Natuto ako sa maraming taong pagmamaltrato mo,” giit ko nang hindi inaalis ang tingin sa kan’ya. Pinanatili kong kalmado ang boses. Hindi ako magpapaapekto.

paliwanag ko sa kaniya. Mas maganda na iyong nananahimik para maging peaceful ang buhay. "Respeto ang kulang sa ibang tao," pagbo-voice out ko sa opinyon ko. "Hindi kasi sila marunong makuntento," opinyon ni Roisin pero hindi ko siya sinang-ayunan sa sinabi niya.

Ang mga taong mapag-mataas ay kinakarma na, bilang na lang ang araw ng kaligayahan nila, tapos na silang magpakasaya sa ibabaw kaya naman malala ang babagsakan nila ngayon. Kung sasaktan nila ako at iinsultuhin dahil sa nakaraan, hindi na ako takot lumaban at hindi ko sila aatrasan. Dahil kahit sinong tao, mayaman o dukha, ay kailangan ng respeto kung sila ay karespe-respeto.

Kita ko ang gulat sa mukha ng lahat. Umaasa ako na sa paglalantad ko ngayon sa mga taong nandoon ay mauunawaan din nila ako at kung sakali man na ipinakiusap kong manahimik sila tingin ko naman gagawin nila 'yon. Ngumisi si Clodeth, "Wag kang umasa na makakatanggap ka ng respeto sa akin bakla ka!" "Clodeth please don't say that," singit ni Narilyn.

Parang sinusukat ang tibay ng bawat salita ni Dorothy. “Mabilis ang kasal ninyong dalawa,” patuloy ng matanda. “Is it out of love?” Bago pa man makapagsalita si Dorothy, sumagot si Theodore. “Love takes time, Lolo. But respect is instant. I respect her, and that’s where I want to start.” Nagulat si Dorothy sa tugon ni Theodore. Totoo ba iyon? O bahagi lang ng kanilang palabas?

She gave a half smile to the old man. "Wala akong galang dahil iyon ang gusto mong itrato sa iyo, Senior Fortalejo. Alam niyo, respect is earned. And I will give you respect if I owe it to you. Putulin na natin ang stereotype na kapag matanda dapat e-respeto. Matanda ka man o bata, if you truly deserve respect, ibibigay ito sa iyo ng tao kahit na hindi mo hingiin ang salitang respeto. Pero kahit ano pa ang propesyon na natapos mo, kahit na gaano ka pa ka-tanda, at kahit na anong estado pa ang mayroon ka, if hindi ka marunong rumespeto sa iba ay hindi ka rin makakatanggap ng respeto," saad ni Aiha. "Miss Kaguran, watch your mouth!"

In order for that to happen, you need to work hard and be thankful for what you have now. What our parents always taught us, is not to belittle others. Mayaman man o mahirap, walang karapatang manghamak ng kapwa. You need to stop saying something about others' business and start minding your own. You need to stop minding someone's mistakes and start correcting yours. All of us have flaws, nothing's perfect.