Short Prayer Before Starting Work Novels & Stories

"Shit! Bahala ka nga siya sa buhay niya!" Buong maghapung sinubsob ko ang sarili ko sa trabaho. Marami akong dapat na tatapusin dahil magdedecember na at bakasyon na naman. Ayokong matambakan ng trabaho pagdating ng January kaya kailangan kong matapos ang mga ito. "Ma'am, wala pa po kayong lunch kumain muna kayo" Untag na sabi ng secretary ko. Kasalukayang nasa harap ko ito habang nag aalala na tumingin sa akin.

"Sabihin mo kay Wena na sabihan 'yong mga tao na bilisan ang pagtratrabaho. Before lunch dapat tapos na or else malilintikan sila sa akin." Aligagang lumabas ang sekretarya ko. Naiwan ako't sumandal sa swivel chair ko. Sinubukan kong pakalmahin ang sarili ko. Uminom ako ng kape na dinala kanina ng sekretarya ko. Hinilot ko ng bahagya ang sentido ko dahil nakaramdam ako ng konting hilo. Napapikit pa ako sa kirot non.

Wala nang gagamit doon, ipapamigay ko nalang kapag nagkaroon ako ng time o kaya umuwi ako sa amin. Pinagmasdan ko muna sila ng ilang minuto bago naisipang umalis. Magpapahinga pa ako at may trabaho pa ako bukas. Kakamustahin ko na rin si Kaizen kung ano nang lagay niya. DUMAAN ang maraming araw na nagpaulit ulit lang ginagawa ko. Magta-trabaho, jogging at magbigay ng kaunting tulong sa mga pulubi.

Sakto naman na narinig na nila ang pag salita nang host nang gabing 'yon. "Good evening Ladies and Gentlemen. May I have your attention please. We are about to begin our Dinner Reception so please find a seat and make yourself comfortable." naririnig na nila mula sa labas. "Let us begin this celebration with a prayer. Let us all stand and bow down our heads and put ourselves in the loving presence of God. In the name of the Father and of the Son and of the Holy Spirit, Amen.

Ayoko na. Dahil sa pambungad na inis na nangyari sa akin ay minabuti kong mag breathe-in and breathe-out bago pumasok sa opisina. First day ko ngayon at kailangan kong maging bright, at kailangan ko rin ng ngiting hindi pilit na ipapakita sa aking mga kasamahan. “Clear your mind, Bianca.” sabi ko at patuloy pa rin ako sa aking breathing rotation.

Ngayon n'ya lang naalala na hindi pa pala s'ya nag-aalmusal. "H-Hindi pa po," nahihiyang sagot n'ya rito. "At bakit? It's almost nine in the morning at hindi ka pa kumakain? Paano ka makakapag trabaho ng maayos kung gutom ka? I don't like employee na hindi kumakain ng maayos kaya kung gusto mong manatili sa trabaho mo kumain ka sa oras," parang tatay na sermon nito sa kan'ya.

May mga tao rin na katulad ko. Samara slapped her face. After that ay nagready na sya para sa kanyang trabaho. She took a bath and fixed herself. Once she's done, agad na syang nagbyahe papunta sa kanyang pinagtatrabahuhan para hindi na sya magmadali pa. She's silently praying that this day went well. Sana ay walang sumira ng araw at mood nya.

Aagahan ko na lang ang pagpasok ko sa eskuwala. Iniligpit ko na ang aking mga gamit at saka s-in-et ang alarm sa 5 a.m. Pagkatapos, pinatay ko na ang ilaw sa kuwarto at saka binuksan ang ilaw sa lamp shade. Kinuha ko ang bibliya sa ibabaw ng bedside table at binuklat 'to. 33 But seek first his kingdom and his righteousness, and all these things will be given to you as well. 34 Therefore do not worry about tomorrow, for tomorrow will worry about itself. Each day has enough trouble of its own. (Matthew 6:33-34)

May emergency daw sa work ni Ziyad kaya hindi na niya ako nasundo pa sa penthouse. Ayos lang naman iyon dahil may sarili naman akong driver. At saka magsisimba din kasi ako. I spent one hour praying. I was asking for guidance from Him. And also I asked Him for signs. Ten am na ako nakarating sa opisina. Hindi ako kumain para lang matapos ang nakatambak na papeles sa aking mesa.

Nakaka-pressure. “Good morning, ma’am,” bati ng interns, at mabilis na tumayo. I nodded, offering a small smile. “Good morning. Let’s all survive today, okay?” Pagpasok ko sa office ko, hindi pa ako nakakaupo pero sunod-sunod na agad ang notifications. Meetings scheduled, files updated, revisions waiting for approval. Halos sabay-sabay nagsidatingan ‘yon. I closed my eyes for a second, grounding myself. Work mode, come on.