Short Prayer Before Starting Work Novels & Stories

Dininig ng Diyos ang hiling niyang magkaroon ng matinong trabaho. Dahil kinabukasan pa ang simula ng trabaho nila, nagpahinga muna silang tatlo. Marami siyang natutunan sa nakaraan niya kaya hindi siya basta-basta nakikipag-usap sa mga ito. Ngiti at tango lang siya. Maaga rin siyang nagpaalam sa mga ito para matulog.

Hindi niya kailanman inisip na ganito magsisimula ang unang araw niya rito. “Paano mo nagawang magpahuli sa unang araw mo?” patuloy na sermon ng head manager. “Hindi ka ba marunong sa oras? O sadyang wala kang pakialam sa trabaho mo?” Nagsimula nang magbulungan ang mga empleyado, at ang ilan ay hindi na nagpipigil sa pagtawa. “Wala pang isang araw, pero sablay na agad.”

Kukuha na sana siya ng pagkain nang bigla ko siyang pinigilan. "Let's pray first." Nabigla man siya sa sinabi ko ay sumunod naman ito. "Ama, basbasan mo po ang mga biyayang ipinagkaloob mo sa amin upang aming pagsalu-saluhan. Ibinabalik po namin sa iyong harapan ang lahat ng kapurihan at nawa’y maging karapat-dapat kami sa lahat ng biyayang patuloy ninyong ipinagkakaloob sa aming pamilya at sambahayan. Maraming salamat po, Panginoon sa aming masaganang pamumuhay. Ang iyong kabutihan at kaluwalhatian ay hindi magkukulang kailanpaman. Amen." At nagsign of the cross kami pareho.

Nawala na naman tuloy sa isip ko ang tanungin siya tungkol sa librong ‘yon. I just nodded at him. “Okay, let me try if this is really delicious…” I was ready to get my share when Cristoff gently patted my hand. “Hey, we have to pray first.” Cristoff told me. I must admit… I got ashamed on what I did and for that, I remembered my mom again. My mom always taught me to pray — pray when you woke up, pray when you were dealing with problems, pray to thank the Lord, pray when going outside, pray when eating your food and pray before you sleep. But living with Dad changed everything. Living with hell made me forget that I used to thank the Lord for all of my blessings.

Ayaw ko na rin kasi dagdagan pa ang insecurities ko sa buhay lalo na sa tindig niya pa lang kanina ay mukhang mayaman at maganda siya. Pagkatapos ko ilapag ang gamit ko sa aking desk ay dumiretso na ako sa opisina. Bago kumatok ay huminga muna ako ng malalim upang ikalma ang sarili ko at maging propesyunal sa trabaho ko. “ Pasok,” rinig kong sigaw ni Aiden pagkatapos kong kumatok. “ Magandang umaga po, Sir Anderson.” Magalang kong pagbati sa kaniya saka yumuko.

Hindi man ako makapaniwala ay tumayo na rin ako at inabot ang kamay niya. “Thank you, sir,” tugon ko at matamis na ngumiti. “And yes po, I can start right away,” dagdag ko at pilit na pinigilan ang pamumuo ng mga luha ko. Hindi ko alam kung anong nangyayari pero sobrang saya ko. Mamaya, pagkatapos ng trabaho ay dadaan talaga ako sa simbahan para magpasalamat. Sa wakas, dininig na rin ang matagal ko ng panalangin.

Nang marinig niya iyon, hindi alam ni Ryan kung paano mag-react. Makalipas ang ilang sandali, nagsimula na ulit siyang magsalita. ‘Ito ang iyong unang araw sa trabaho ngayon, kaya hindi dapat gano’n karami ang iyong trabaho. Bakit hindi ka free? Kung ang iyong opisyal sa pag-uulat ang nagtanong sa iyo na mag-obertaym sa iyong unang araw, makakasama iyon sa imahe ng kumpanya. Kakausapin ko siya!’

"I'm sorry." "Apology accepted. Look, Safirah, I want you to be attentive to everything I say. I don't like employees being in deep thought during work hours especially when I'm giving instructions. I want all your full attention here. Leave behind all your thoughts outside work. Daydreaming is not allowed here. That's the first thing you need to know, understood?" Tumango siya. "Yes."

singhal naman nito at nauna nang lumabas. "O-opo" sunod ko naman First day of work na kasama siya, kasabay siyang papasok sa trabaho. May kung anong kilig naman ako naramdaman at nag imagine pang ang lokaloka. Yung tipong papasok sa trabahong magkawak kamay pa ta's babatiin ka ng mga empleyado 'Good Morning Mrs. Buenaventura' hays sarap siguro sa teynga makarinig ng ganon.

Ayaw niyang maging sentro ng usapan. Ayaw niyang magpaliwanag. At higit sa lahat, ayaw niyang maalala ang nangyari kagabi. Nang bumukas ang elevator sa floor nila ay agad siyang bumuntong-hininga at inayos ang sarili. “Good morning,” mahina niyang bati sa ilang empleyadong nasalubong. May ilan namang ngumiti. May ilan ding agad napatingin sa mga band aid niya.