Short Prayer Before Starting Work Novels & Stories

"THIS honorable court of the Supreme Trial Court, Branch 3 with the Honorable Judge Clev Ramiscal is now in session." The clerk first remark. "All rise. Let's pray. As our Supreme Judge, Almighty God, we stand in your holy presence. We humbly beseech you to bless and inspire us so that our thoughts, words, and actions are in accordance with your will. Enlighten our minds, strengthen our spirits, and fill our hearts with fraternal love, wisdom, and understanding, so that we may be effective conduits of truth, justice, and peace. Guide us today in the path of righteousness for the fulfillment of your greater glory. Amen."

PEKE. Gusto ko siyang pagsabihan sa ginagawa niya, ngunit hinayaan ko na lamang at tinuon ang aking pagtingin sa pagkain. Kukunin ko na sana ang aking baunan nang pigilan niya ako at paningkitan ng mata. "Baka nakakalimutan mo? Pray before we eat." Napanguso naman ako sa naalala ko. Hindi nga rin pala kami mag-uumpisa sa aming pagkain kapag hindi kami nagdadasal.

"Never fall in love sa boss mo!" "Huh?"nabigla ito. Natawa lang si Abby at sinabing, "Huwag po kayong mag-alala... Hindi po iyan mangyayari." "Dapat lang! Bukas, ang simula ng trabaho mo. Report here before 7 in the morning."

pigil ko agad sa sasabihin nito. "Hindi naman, ate. Na-briefing naman po ako bago kami magsimula na mag-work dito," nahiya pa ito. "Mabuti naman. Dahil masisira palagi ang araw mo kapag nakipagkwentuhan ka sa kanila. Mahahawaan ka sa kabastusan nila sa kapwa natin na katrabaho," paliwanag ko naman.

“W-wala po sir, lalabas na po muna ako para kunin ang mga gamit ko.” Nagmamadali akong lumabas ng opisina niya. The moment na maisara ko ang pintuan ay sumandal muna ako roon saka nag sign of the cross. “Lord, gabayan mo po ako. Bigyan mo po ako ng lakas na huwag maging marupok.”

Totoo naman nakakahiya talaga, trabaho ko ito tapos siya ang gumagawa, hindi niya naman ako pinapa sweldo para lang mag tamad. "Wag nang makulit iha, kumain ka muna jan, mag pahinga ka rin kahit saglit hindi yung inaabuso mo na yang katawan mo sa trabaho." pag sesermon nito sakin. "Kumain kana muna jan at magpahinga." dagdag ulit nito at bumalik na ulit sa pag aayos ng mga gulay. Napa buntong hininga na lang ako dahil sa sinabi ni aling Karen.

Simula ngayon, gusto kong pag-igihin ang bawat echo—sa bawat pag-awit, bawat kanta, bawat kwentong mas madiskarte. Sinimulan ko ang umaga sa prayer of gratitude. Hindi lang dahil thankful ako, kundi dahil kailangan kong ipaalala sa sarili ko ang origin ng lahat ng effort. May journal pa sa nightstand ko. May nakasulat: Balance is not perfection. Balance is a practice. Iyan ang mantra ko ngayong araw.

Mamaya pa naman ako pupunta sa aking trabaho mga alas-kwatro ng hapon. Hindi nagtagal ay sapit na ang hapon kaya agad aking naghanda para sa unang araw ng aking trabaho. Sinigurado kong maayos ang aking itsura at handa na ang lahat ng kailanganin ko. Bago umalis, humarap ako sa salamin at kinausap ang aking sarili. "Kaya mo 'to, Anne. Para ito sa'yo at sa anak mo," sabi ko sa sarili ko, habang pinapalakas ang loob ko.

Nawalan sila ng oportunidad na lisanin ang lugar na ipinagkaluno ng Diyos dahil sa ginawa nila. Nang makita ni Hamed na tila ba mahihimatay na ang mga taong ito, tinamad na siyang panoorin ang katatawanang ito. Sa halip, inutusan niya na lamang ang mga sundalong nasa likod niya, “Gisingin niyo sila ng 5:30 ng umaga, magsisimula sila sa kanilang trabaho ng alas sais pagkatapos kumain ng almusal.

Ako naman ay nagpaalam nang aakyat na sa 25th dahil ramdam kong pinagtitinginan ako ng ibang empleyado na nandito sa lobby. "Good morning." bati ni boss nang makarating ako sa office niya. Kumatok muna ako saka pumasok sa office niya dahil isa yun sa mga rules niya na kailangan kong sundin. Tuwing dadating ako sa umaga ay kailangan ko munang magpakita sa kaniya bago tuluyang umupo sa upuan ko. "Morning po." walang gana kong tugon habang tuwid na nakatayo at tinitingnan din siya.