Novel & Cerita Shuddering

, and my tears won't stop from falling down my face like a damn faucet. My body can not stop from fucking trembling. Damn it. Nakakapanghina. Hindi ko na yata kakayanin. Mga pangyayaring sa pelikula at telebisyon ko lamang napanuod, ngayon ay nangyayari na mismo sa harapan ko and i am fucking scared. Fucking damn scared. "a-ayoko na....please please take me out of here" my voice was trembling. I was crying my heart out. Walang tigil na putok ng baril ang tangi kong naririnig.

My breath hitched and my eyes widened at the person who's now walking slowly towards the bed where I am settled and completely stunned. My sight seemed so clear at her moving frame slowly towards me but the surrounding was a complete blur. Her frame stood out in my sight. My heart is beating frantically,thumping,hammering really hard inside my ribcage. My hand shook. Cold runs through my veins. Shit.

Para silang nakatingin sa isang estranghero. Clunk! Ang cellphone ni Howard ay nahulog sa lupa nang mawala sa kanya ang pagkakahawak nito. Sa tabi niya, nagsimulang mag-hyperventilate si Sharon. Ito ay parang ang kanyang puso ay nai-stung ng isang pugad ng mga bees. Bagaman inaasahan niya ito, ang pinaka nakakakilabot na bagay ang nangyari.

she said, trying to steady her own nerves as well. The words felt like a curse, and the more I read, the more my body shook. I felt trapped in a cycle of panic, unable to focus on anything but the looming threat. The news only deepened my dread. Wala sa sarili akong napaupo sa inuupuan ko, my hands trembling uncontrollably. The sweat on my palms felt like a cold reminder of the fear that had taken over. My mind raced, torn between the image of the sinking ship and the reality of being so far from the disaster. The uncertainty was suffocating.

I guess I'm falling deeper now. ***THE END***

Hindi ko alam but I've been running for a while and my head started to shake and everything turned dizzy the dr/g is starting to take effect. Napahawak ako sa isang puno, nang muntik na akong matumba. Napaupo ako, the excruciating pain coming for all the side of my body at dahil tanging undergarments ko lang ang saplot ko. Habang nakaupo, ininda ko ang sakit ng katawan ko, will I ever survive this? Hindi ko namalayan na nawalan ako ng malay. I woke up hearing loud shouts coming from those people.

Mabuti nalang at nandito naganap ang pagsabog, walang masyadong tao ang madadamay. Magkaroon ulit ng isang malakas na pagsabog na lalong ikinabahala ko, anong nangyayari? I felt the intensity of the shockwave, hudyat na ako'y malapit sa pinanggalingan nito. Napa-atras ako't napatago sa isang puno, my hair is literally dancing because of the shockwaves.

Ang base sa lambak sa labas ng entrance ay agad nalunod sa isang dagat ng apoy. Sumigaw nang malakas si Sheldon sa takot. Ito ang unang pagkakataon na nagkaroon siya ng malapit na karanasan sa giyera pagkatapos mabuhay nang napakatagal. Naramdaman niya na tila ba nabingi ang mga tainga niya. Bukod sa tinnitus, sobrang sakit din ng mga eardrum niya, at naramdaman niya na tila ba may bumugbog sa lahat ng laman loob niya sa katawan niya. Sobrang hindi ito komportable.

Nasambit ko sa aking sarili habang inaayos ang shut gun ko at sinusukat ang center ng pagdadaanan nila. Evil grin. Andito na sila. I took a deep breathe. Inilagay ko na ang kamay ko sa shutgun at kinapitan ang gatilyo. At nagsimulang magbilang. Ichi...(1) Ni...(2) San...(3) *BOOOOOOOGGGSSSH!!!*