Sic Santos Novels & Stories

Chapter 19 Sa Likod ng Isang Payong Third Person POV Bandang alas-singko ng hapon. Unti-unti nang lumalambot ang sikat ng araw. Nagkulay kahel ang kalangitan habang marahang humahalik ang mga alon sa dalampasigan ng Boracay. Nagkalat ang mga turistang abala sa pagkuha ng litrato. May mga batang gumagawa ng sandcastle.

"Pero bakit nandito siya sa taas? Bakit wala po siya roon sa simbahan mismo?" "E, kasi nga sobra naming iniingatan 'yang santong 'yan. Kasing tanda ng santo itong simbahan - ibig sabihin mga seventeen hundreds pa ang istatwa. Panahon pa ng Kastila. Mas matanda lang siguro nang kaunti 'yung istatwa ng Nazareno sa Quiapo. Antigo na 'yan kaya madaling ma-damage. Kaya kami dito sa simbahan, hindi namin 'yan nilalabas at baka pag-interesan pa ng iba," pabirong napakindat si Father kay Minggay. Hindi tuloy niya alam kung binibiro o pinaparinggan siya ng pari.

Naka-flash ang mukha ko. "Clara Santos, asawa ng bilyonaryong si Sebastian Vergel, pinaghahanap pa rin. Ayon sa huling balita, namataan siya sa Vigan ngayong umaga. Nag-aalok ang pamilya Vergel ng anumang halaga para sa kanyang ligtas na pagbabalik..." Pinatay ni Sister ang TV. "Huwag kang mag-alala. Ang simbahan ay santuwaryo. Hindi ka namin ibibigay."

Sa tabi niya ay si Santi, isa sa mga IT. “Good morning, Mrs. Calderon. I’m Carol and this is Santi from IT,” nakangiting bati niya sa akin. Carol is in her fifties habang si Santi ay nasa early forties. They looked friendly at sa tingin ko ay na-brief na rin sila ni Justin. “Good morning. Please come in. Can I offer you something to drink?” Niluwangan ko ang pinto at pinapasok sila. Itinuro ko ang sofa sa living room at doon sila naupo.

STILL WAITING Naligo ako at saka tinawagan si Samantha. She answered my call agad. "Hello, Sammy. Do you know where to rent a chopper? I needed one. Emergency, please..." I told my friend. "Yes, yung chopper sa office. Magpapasundo kaba? Saan ka ihahatid?" "Dito sa Mansion. Sa Hacienda ng mga Montiel here in San Gabriel going to Playa Caleta... May mahalaga lang akong aasikasuhin," palusot ko.

paghingi ko nang paumanhin dito na biglang nagliwanag ang mga mata nang makilala ako, tauhan ko pala siya. Ang buong building kasing iyon ay pagmamay-ari ng kumpanya namin, mga twenty four floors ang naturang building. Ang Santiago Group and Companies ay isa sa mga kilalang business firm pagdating sa freight industry, we catered here and outside the Philippines at maliban pa doon ay nagbabalak pa kaming magtayo nang negosyo outside the Philippines in the US to be exact na gusto sana nang Dad ko ngunit tumanggi ako dahil hindi pa kakayanin nang kumpanya ang ganoong kalaking project lalo na't nakakuha na kami sa bangko nang pera sa pinatayo naming port sa bandang Visayas.

"Alam mo ba kung gaano karaming mga master ang nasa paligid ni Dexter Sanchez?” Umiling si Esteban hindi pa niya naiintindihan ang bagay na ito, at hindi na kailangang intindihin ito. "Antipolo City, maaari mo bang harapin ang mga malalakas sa Antipolo City?” sabi ni Gin Sanchez.

“Pasensya. Hindi ko sinasadyang magsinungaling sayo, ngunit kumukuha ka lamang ng mga bulag na masahista dito. Wala akong magawa kundi ang…” Magpapaliwanag na sana ako nang sinenyasan niya akong huminto. Tumingin siya sa akin at makahulugang sinabi, "Alam mo ba kung bakit bulag na masahista lang ang kinukuha ko?" Natigilan ako. Tinanong ko, "Hindi ba ito isang blind massage center?" Tumawa siya. “Market strategy lang yan. Ang dahilan kung bakit bulag na masahista lang ang gusto ko ay ang mga VIP na bumibisita sa itaas na palapag ay napakayaman.”

Sa loob ng halos isang buwan ng pagtatrabaho ko ay masasabi kung marami na akong natutunan at ipinagsasalamat ko 'yon lahat kay Veronica dahil pinaturuan niya ako sa kanyang driver kung paano magmaneho ng sasakyan. Sikat ang hotel na pinagtatrabahuan ko, puro mayayaman ang madalas na nagpupunta dito dahil sa loob nito ay may nakatayo ding casino kaya hindi na ako nagtataka kung bakit dinadayo ito ng mga tao lalo na ng mga businessman.

Halos wala pang isang segundo ay mabilis siyang umiling. "Hindi." Diretso ang sagot niya. "Hindi niya ugali iyon." Napatigil ako sa pagpupunas at napatingin sa kaniya. "Ysabel, ilang taon na akong nagtatrabaho rito." "Alam ko kung paano kumilos si Señorito Maximo." Muli niyang itinuro ako. "Hindi siya iyong lalaking basta basta mag aalala sa isang katulong."