Simple Iron Gate Design Novels & Stories

There are some steam evaporating as I look at it. The way is paved with limestones. It's not slippery which is good. The grass was trimmed and most of the trees were pruned as well. Agad na binuksan ko ang napakalaking pintuan. I tried pushing and pulling but it won't budge. I found out, it's a sliding door made of black oak.

Siguro nasa five hundred square meter ang lawak ng buong bahay kasama na hangang gate. Papasok na sana ako sa loob nang matanaw ko ang isang itim na sasakyan sa labas ng malaking gate. May nakita din ang isang lalaking nakasumbrero at naka-shades na nakasandal doon.

Pero pumayag akong subukan. Pumayag akong bigyan ng pagkakataon ang lalaking ilang araw pa lang ang nakalipas ay gusto kong takasan. Napakagulo. Napakabilis. At napaka-imposibleng maintindihan. Tahimik kong pinagmasdan ang malaking wrought iron gate ng bahay namin. Maliwanag pa rin ang mga ilaw sa loob. Halatang gising pa sina Mommy at Daddy.

Huminto ang sasakyan sa harap ng bahay. Hindi agad bumukas ang pinto. Parang saglit na naputol ang galaw ng mundo. Walang engrandeng gate na kusang bumubukas. Walang mahaba at paikot na driveway. Wala ring guard na sasalubong o tutulong sa pagbaba ng gamit. Isang simpleng bahay lang ang nasa harap nila—malinis, maayos, at may maliit na bakuran. May ilang halaman sa gilid, parang inaalagaan araw-araw, at isang puno na sapat lang ang laki para magbigay ng lilim sa harap.

Kahit na kulay Gold yun, simple pa din yun para sa akin. Pagkababa ko sa bus, nagulat ako da nakita ko. Gate ba to? Sobrang taas ng gate na to. Sobrang taas talaga kaya di talaga makakapasok ang sinuman dito. Kulay gold yung gate tapos may mga vines na kulay green. May 13 na constellation din na design. Triny kong itulak yung pinto pero ayaw talaga. Paulit-ulit kong itinutulak yung pinto pero ayaw talaga huhuhuhu. Pawis pawisan na ako. Maya maya pa ay may narinig akong tumawa ng mahina. Tumingin ako sa likod ko at nakita ko sin manong driver. Lumapit siya sakin, at may pinindot.

Ang mansyon ni Teddy Smith ay tahimik sa labas, ngunit sa loob, ang katahimikan ay parang bombang tik-tak na handang sumabog. Ang malalaking bintana sa itaas na kwarto ay nagbibigay ng perpektong tanaw sa gate ang iron gate na mataas at makapal, na may mga ilaw na nakasindi sa paligid, na nagpapakita ng madilim na kalsada sa labas. Si Sophia ay nakatayo roon, nakahawak sa kurtina na puti at manipis, ang mga kamay ay nanginginig nang husto habang nakatingin sa baba.

Good thing dahil hindi na ako nahirapan pa. Nang makita ko ang bahay, namangha ako. It was made of tiles, marble and granite. It was painted beautifully. A pestle of white, black and baby blue. The gate is six feet tall. Kaya hindi basta-bastang manakaw ang kagamitan do'n. Two-storey ang bahay at my terrace pa sa second floow. Tsalet type pero bongga ang design. As the double door welcomed me, the man at the late twenties approached me. He took my luggage and guided me inside.

Gate pa lang nito ay napakalaki na at masasabing mansyon at hindi bahay. Nagdoorbell ang kanyang ninang sa gilid ng malaking gate kung saan may isa pang maliit na pintuan na mukhang pinaglalagian ng mga security guards, ilang saglit lang at bumukas ang maliit na silipan sa doon at may mga matang tumingin sa kanila. "Aling Isme, dumating na po pala kayo!" bati ng guard sabay binuksan na iyong gate para makapasok sila.

yumuko ang mga ito bago kami pag buksan ng gate. pag pasok namin ay napa ayos agad ako ng upo nang makita ang magagandang bahay sa paligid... or should i say mansion. sobrang laki at ang gaganda pa. iba't iba ang mga design at kahit ganon ay puro magaganda. mga unique lahat ang disenyo ng mga bahay na ito. bawat bahay ay may mga naka lagay na pangalan sa gate.

"Mamaya pag natapos na tayo, magpopopcorn pa tayo." Tahimik ang lahat—hanggang sa tumunog ang doorbell. Napahinto si Bella. Napatingin siya sa gate na anim na talampakan ang taas, may design na geometric iron bars. Ang doorbell na iyon, minsan ay parang musika ng kabastusan para sa kanya—ipinilit ng may-ari ng subdivision kahit ayaw niya. Para bang sinasabi ng mundo: “Dapat handa kang may dumating, kahit hindi mo gusto.”