The Mad Gate Novels & Stories

Biglang sigaw nito sa mikropono na siyang nagpalaki ng mga mata nila Margou kasabay ng pagbakas ng matinding kaguluhan at pagkalito sa mga mata. Walang nakapagsalita sa kanila lalong-lalo na nang bumukas ang isa sa mga gate na sinasandalan ni Samer dahilan ng muntikan nitong pagkahulog sa sahig. Akmang sisinghalan niya ang taong nakatayo sa tabi na siyang kumukontrol sa gate ngunit mabilis na natigilan nang makita ang libo-libong mga robots na naglalakad palabas ng gate. Diretso ang mga mata nito at walang emosyong sabay at may ritmong nagmartsa palabas.

Ang apleyido ng pamilya ay naka-ukit roon. Animo'y bumagal ang mundo ko habang bumababa ako. Ibinigay ni Papa ang bayad at isa-isang inalis ang bagahe sa itaas. Lumapit si Mama sa may harap ng gate at pinindot roon ang door bell. Kapagkuwan ay bumukas ang malaking gate. Bumungad sa amin ang dalawang guwardiya na naroon.

Natatakam na sabi niya habang panay ang tingin sa katawan ng mga babaeng bumaba sa kotse. “Sige na tara na! Buksan mo na ang gate!” Udyok pa nito. Napilitan ang lalaki na puntahan ang gate at pindutin ang password sa mataas na gate. “Ako na ang bahala sa sensor.” Mahinang bulong ni Nympha sa earpiece na suot niya. Twelve combination numbers ang lock ng gate at pagkapasok nila ay may red sensor pa silang daraanan para masigurong wala silang bitbit na armas.

paninigurado ni Madam Heidi. Alas-otso nang makarating si Aleyna sa bahay-aliwan ni Madam Heidi – ang House of Magda. Tapatan ang mga bahay-aliwan, kaliwa’t kanan, maingay at amoy ng sigarilyo at alak ang naghahari sa lugar. Hindi naman nagreklamo si Aleyna dahil sanay na siya sa ganitong mga amoy, maging sa masangsang na amoy sa palengke, o ang mabahong amoy ng isang lugar dahil sa nagkalat na basura.

May suot na shade habang dala dala ang isang box na may mga halamang namumulaklak na nakatanim lamang sa kulay itim na plastic pot. Sinadya ng tao na madapa kuno sa tapat mismo ng gate ng mansion ni Donya Isabel. Makalyma pa ang style ng gate ng mansion hondi ipo abago ni Donya Isabel ang desensyo dahil alaala daw iton ng pamilya. Sinadya rin ng taong madapa talaga upang magasgasan ang tuhod at para agaw eksena ang pagsigaw at pagiyak. Matapos kunwa kunwaring madapa at at hindi na makaalis sa tapat bg gate.

It’s time for her to go out. Maingat na lumabas ng kanyang silid ang dalaga. She tiptoed her way to the stairs, making sure she didn’t make any noise. Pagbaba ng hagdan, maingat na binuksan ng dalaga ang french door sa may lanai at doon lumabas ng bahay. There’s a small gate hidden in the garden that would connect her to the house next door. She didn’t even know it existed before. Kung hindi lang siguro tumalbog doon banda ang bola ng pamangkin niyang si Gabriel noong naglalaro sila, hindi niya malalaman ang tungkol sa maliit na gate.

Perhaps Tita Maggie specifically ordered them to instantly let in a woman named Evelyn. A split second later, tumabo sya ng mabilis na para bang hinabahol ng aso, "Sorry po for making you wait maam! You are welcome to enter. Turn left lang po." Pinasalamatan namin sya at nang bumukas na ang malaking gate, we were greeted by a large garden filled with exotic flowers of all colors and thick fern bushes that lined the garden's edges. I was too preoccupied looking around to notice the grey-colored mansion ahead of us.

Marahas. Bumukas ang pinto. At hinila nila ako palabas. Hindi ako lumaban. Hindi pa. Kailangan ko makita. Kailangan ko malaman. Kung saan ako dinala. Isang malaking compound. Concrete. Closed. Guarded. Walang takas. Perfect. Pinapasok nila ako sa loob. Mahahabang hallway. Walang bintana. Walang ilaw kundi yung nasa kisame.

Mabuti at sinagot kaagad ng bata. “Tita Joy, pakikatok nga po ninyo ang pinto ni Prim?” Dinig niya nag katok sa kabilang linya ngunit walang tumutugon. “Tulog yata si Prim.” “Do you have duplicate keys po ba? Pakidalian lang po ninyo…” Halos tumalon si Matthew nang makita ang gate ng mga Rivera. Mabuti at bukas ang gate. Dumiretso siya sa ikalawang palapag at kasalukuyang binubuksan ng tita ang pinto.

Sumigaw siya, nag-ingay, hinampas ang bakal. “Hoy! Lumabas kayo!” Maya maya ay bumukas ang maliit na pintuan sa gilid ng gate. Isang higanteng lalaki ang lumabas. Matangkad. Malapad ang balikat. Parang aparador kung tumayo. Sumunod ang isa pa. Hanggang sa lima silang nagpakita. Nandoon pa ang mga security guard na parang kapag nilabanan at tumba agad.