Novel & Cerita Simple Stories

Buhay pa naman siya at humihinga kaya malayong malayo ito sa totoong paghihirap. Pinag-aralan nila ni Tim ang isang story tungkol sa isang batang pulubi at namatay na lang sa daan dahil sa matinding gutom at pagkasakit dahil sa nabasa ng ulan. Nagbigay kami ng koro koro sa bawat isa tungkol sa kuwento.Nagbigay din ako ng mga katanungan para sagutin niya. Mabuti na lang at madali lang para kay Tim ang reading comprehension questions kaya'y nasagot niya ang lahat ng katanungan.

Nagbabasa ng bedtime stories sa anak namin. Si Aiden naman ay nakatingin sa Mommy niya. Nakikinig. Nakapikit-pikit na ang mga mata niya. Halatang inaantok na. Pero pinipilit niyang magising para marinig ang kwento. “And the little prince lived happily ever after with his family,” sabi ni Alex. “The end.” “Mommy, is that true?” tanong ni Aiden. Inaantok na ang boses niya. “May happily ever after ba talaga?”

I' m not into reading pero pwede na itong pampalipas oras kaysa matulala ako hanggang sa mabaliw. Libro pala na naglalaman ng mga short stories na may happy ending ang nakuha ko. Iba't - ibang kwento ngunit iisa ang dulo. Habang nakatingin ako sa librong binabasa ko ay bigla akong napa-isip.

Sabay silang umupo, nagkwentuhan, at nag-enjoy sa masarap na meryenda habang nagpapalitan ng mga kwento mga simpleng bagay na walang kinalaman sa pagiging mayaman o sikat, kundi mga kwento lang ng dalawang taong masaya na magkasama. Sa bawat ngiti at tawanan nila, alam ni Fiona na unti-unti nang nabubuo ang bagong simula niya dito, sa maliit na bahay na ito, kasama ang taong tanggap siya nang buong puso.

Tanong ko at kumuha ng libro sa bag. "No, lame." Nabitin yung kamay ko sa pagluha ng libro sa bilis ng sagot nito. "Lame?" Tanong ko "Yes, i don't like children stories Mama! It's so lame a prince kiss a princess so that she'll wake up. And apple is a poison? No i love apples!" Nakasimangot nitong kwento. "They're just stories baby, hindi naman yun totoo. Matulog ka na nga!" Inis kong sabi dahil hahaba at hahaba lang ang chismisan namin.

--- --- Dahil ang isang bata ay hindi dapat mabigatan ng kwento ng mga matatanda. --- --- Kaya sinabi ko lamang ang pinakamahalagang bahagi. --- --- "Because every family has a story." --- --- "Some stories are happy." --- --- "Some are painful." --- --- "But every story teaches us something." --- --- Tahimik siyang nakinig. --- --- "What did our story teach us?" --- --- Napangiti ako. --- --- Naalala ko ang lahat. --- --- Ang mga panahong puno ng tanong.

Tumikhim ako at tumango. “Ako pa ba? Easy lamang sa akin ang pagme-memorize ‘no,” nakangiti kong sagot sa kan’ya. Hindi naman sa pagmamayabang pero magaling akong mag-memorize ng kahit ano at isa pa magaling din akong gumawa ng kwento. Itong ginawa niyang list easy lang naman sa akin ito. This is a typical story na nangyayari palagi sa isturya ng may akda, sa madaling salita cliché na. “Siguraduhin mo lang,” masungit nitong saad sa akin kaya sinamaan ko siya ng tingin.

"Ang sabi ko kung close ba kayo ng daddy? Kasi palagi ka niyang kinukwento kahit noong nasa US pa kami. He would tell me stories about you tapos kapag tinitignan ko siya he would just smile at me, na parang sobrang miss ka niya. Na parang gusto ka niya palaging makita." Tiningnan ko si Lidie, hanggang ngayon ay napapaisip pa rin ako kung limang taon talaga ang batang ito, iba siya magsalita para sa edad niya. Hindi siya tulad ng ibang bata na iba mag-isip at magsalita. Minsan ay iniisip ko ngang matanda na ito na natrap lang sa katawa ng isang paslit. "Kinukwento niya ako sa iyo?"