Slayer の小説・ストーリー

เลโอตะคอกลั่น ดวงตาคมแดงก่ำวาวโรจน์ด้วยความโกรธ ปลายเท้ายกขึ้นเตะเข้าที่ลำตัวของศิลาอย่างหมดความอดทน “โอ๊ย!! ทำเหี้ย..อะไรวะ!” ศิลาร้องโอดโอยลั่น ร่างทั้งร่างขดงอเป็นกุ้ง มือกุมลำตัวแน่น ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บเหงื่อผุดซึมรอบกรอบหน้า ดวงตาที่เงย ขึ้นมองลูกพี่ลูกน้องไม่เหลือความกร่างเมื่อครู่ มีเพียงความตื่นกลัวปนลนลาน

ายาทเพียงคนเดียวของชีคโมฮัมหมัด อับดุลการิม ผู้ปกครองแคว้นซัสเชียร์ อัสวานผู้ถูกกล่าวขานว่าโหดเหี้ยม เด็ดเดี่ยวและกล้าหาญ เขาปราบกองโจรนอกรีดหลายต่อหลายกลุ่ม เป็นที่รักของคนในหมู่บ้านกลางทะเลทราย รวมถึงคนในซัสเชียร์ที่ให้ความเคารพและยำเกรงไม่ต่างจากคนเป็นพ่อ แล้วถ ้าหากเขารู้ว่า ผู้หญิงที่ตนข่มขืนคือคู่หมั้นของอัสวาน เขาจะไม่แตะต้องเธอแม้แต่ปลายก้อย และเมื่อถูกข่มขู่เช่นนี้โอดิลถึงกับกลัวขึ้นสมอง รักตัวกลัวตายขึ้นมาทันใด

เธอโวยวายพร้อมกับผลักเขาออก “ใครกันแน่ที่โกง กะจะใช้หนี้ผมวันละล้านเลยหรือไง เสียใจ! หนึ่งแสนต่อหนึ่งครั้ง ไม่ใช่หนึ่งน้ำ” พูดจบก็ผละออกถอดถอนตัวตนจากหญิงสาว ปนันชิตาหน้าคว่ำ ไม่พอใจกับกติกาของเขา หนึ่งแสนต่อหนึ่งครั้ง ถ้าครั้งนั้นเขาทำสิบรอบเธอก็ขาดทุนยับเ ยิน

เธอครางเรียกชื่อของเขาพร้อมกับแอ่นเด้งยกร่างขึ้นตอบสนองตามสัญชาตญาณ ตอนนี้เธอควบคุมตัวเองไม่ได้แล้ว เธอกำลังปล่อยตัวเองและ ‘ใจ’ ไปกับความรู้สึกสั่นไหวลึกๆ ของตัวเองและร่างกายที่กำลังร้อนรุ่มเพราะสัมผัสของเวตาลร้าย “ว่าเช่นไรดวงใจข้า อื้ม...” เขาครางตอบรับพร้อมเงยห น้าผละจากเต้าที่กำลังดูดเลียเนินอกนุ่มนิ่ม

กระบี่นี้อยู่ในมือชายชุดดำสนิทร่างสูงสง่า ผมยาวถึงไหล่ ผ้าปิดใบหน้าท่อนล่าง แต่เห็นแววตาเฉียบคมราวงกับราชสีห์พร้อมตระครุบเหยื่อ เขาเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่? ไม่มีใครสังเกตุเห็นเลย เงียบ...มาก เงียบยิ่งกว่าเสียงแมลงบินเสียอีก นิ่งจนไม่น่าเชื่อ รู้ชัดว่าชายผู้นี้คือนักฆ่าที่มีฝีมือสู งมาก

ฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดสูตรทมิฬของเสี่ยภูริทัตเริ่มสำแดงเดชทันทีที่เข้าสู่กระแสเลือด ไอ้อ๊อดรู้สึกได้ถึงความร้อนแรงที่ปะทุขึ้นจากภายใน ท่อนเอ็นที่เคยหดฝ่อกลับตั้งตระหง่านแข็งชันจนแทบจะปริแตก เลือดลมสูบฉีดพล่านราวกับม้าศึกคลั่ง ยาตัวนี้รุนแรงกว่าไวอาก้าที่มันเคยใช้ห ลายเท่าตัว มันพรากเอาสติสัมปชัญญะและความละอายชั่วดีไปจนสิ้น แม้จะอยู่ต่อหน้าผู้คนนับสิบ แต่มือของไอ้อ๊อดกลับสาวรูดอาวุธของตนอย่างบ้าคลั่งไร้ยางอาย บัดนี้มันไม่ต่างอะไรจากเดรัจฉานที่ถูกกิเลสครอบงำโดยสมบูรณ์

“หยางเกา” “หยางเกา? ลูกแกะน่ะหรือ” “พ่ะย่ะค่ะ ธงของมันใช้สัญลักษณ์ลูกแกะ” แค่ได้ยินชื่อ เสี้ยวพักตร์คมเข้มไร้อารมณ์เป็นนิจก็แปรเปลี่ยนเป็นเดือดดาลในทันที ไอ้รองแม่ทัพระยำคนนี้มันจงใจใช้ชื่อนี้ข่มทัพหมาป่าของเขา น่าสนุกดีไม่น้อย

เธอกดยิ้มเย็น ก่อนจะหยิบสิ่งหนึ่งมาจิ้มเขา ฟู่ ฟู่ ฟู่ อุ๊บ !!! โอลิเวอร์เบิกตาค้าง ร้องเสียงก่อนจะหมดสติลงไป เมื่อถูกสเปรย์ยาสลบพ่นใส่ “คุณมันโง่ไม่เคยเปลี่ยนเลยนะโอลิเวอร์”

โมราห์ตบเข้าหน้าผมอย่างแรง “ใช่โมราห์เอากับคนอื่นไปทั่ว โมราห์เป็นผู้หยิงสกปรก ฮือๆ โมราห์มันสกปรกจริงๆ ฮือๆ”น้ำตาเธอเริ่มไหลออกมา “โมราห์ คือผม....”

พิมพ์นารินสะดุ้งสุดตัวเมื่อสัมผัสเย็นเฉียบของโลหะแหลมคมทาบลงบนผิวเนื้อตรงบั้นเอว ชายร่างผอมสูงในชุดชาวประมงขาดกะรุ่งกะริ่งขยับเข้าประชิดแผ่นหลัง ลมหายใจเหม็นสาบสุราที่รดรินต้นคอทำเอาเธอเย็นวาบไปถึงขั้วหัวใจ “อยู่เฉย ๆ อย่าร้อง... ถ้าไม่อยากตาย!” เสียงแหบพร่าตวาดข ู่เบา ๆ ที่ข้างหู