So Help Me God Novels & Stories

The assurance, I want to hear mukhang nasabi niya na. "Sayo ako uuwi. Sa inyo ako uuwi. Sa oras na maayos ko ang problemang ito, ikaw na ng ihaharap ko sa mismong Diyosa ng Buwan. Hindi lang sa estatwa nito, pero sa totoong Diyosa na. Now, rest well baby. I know you need it. Patnubayan niya sana tayo sa misyon kakaharapin mo." Mahinang bulong niya, sapat lang para marinig ko. Sapat lang din para ako lang ang makarinig.

Muntik na akong maiwan, mabuti na lamang at nakaabot ako! Seems like God is in favor for me today. Sana ay isagad na niya ang kasuwertehan ko ngayong araw at ikulong na niya si Daddy para wala na akong problema pa. Sana lang talaga. Please naman, Lord.

"I'm here, hindi kita iiwan. Tutulungan kita. Please stop crying, okay." Sa loob ng mahabang panahon ngayon ko lang naramdaman na may taong handang tumulong sa akin. Pakiramdam ko ngayon lang ako nakahanap ng karamay. "For now, what we can do is pray. We need to pray for your sister's healing." Matagal bago naabsorb ng utak ko ang sinabi niya sa akin. Marahan niya pang pinisil ang kamay ko. "We need His help, Andromeda. Kailangan nating magdasal sa Kanya."

Ang mga kagaya nila ang makakatulong sakin para malutas ang problema ko. "Ikinulong ako ng aking amain kasama ang aking ina at kapatid. Kaya tumakas ako para humingi ng tulong para mailigtas ko ang aking ina at kapatid. At sa pagtakas ko doon ko nakita si Leonardo at isinama niya ako dito para gamutin ang mga sugat ko." sagot ko.

Pero aaminin ko na yung apat na salita 'yong, it gives me a little warm inside. "D-dad, help me. Help me. I'm tired. This f*cking pain is destroying me. too. I don't want to feel trapped anymore. I don't want to live like this." I begged. Dad nodded. I looked at Kit and others they crying too while smiling. I'm not f*cking alone. They're here for me. I'm not alone fighting my demons in my head. I need to fix myself because I'll just be lost forever if I keep living like this.

Bakit ang daming problemang dumadating sa akin Gusto ko lang naman ng kapayapaan Gusto ko lang matakasan lahat ng sakit at hirap “Abo? Andyan ka pa ba? It’s me Clout, please respond to me.” Para akong naubusan ng lakas ng mga sandaling iyon. My life is so messed up, pwede bang ibalik ko nalang ito?

Fuck boy? Napainom ako ng kape wala sa oras at mapatalon at napatili ako ng napaso ang dila ko sa init pala ng kape ko. Mukhang nag kamali ako ng desisyon sa buhay, God help me to change him. Ayaw ko man mag isip ng iba pero what if...

“Dito na pala ang bahay mo ngayon?” Napabalikwas ako’t na-upo, sapo ko ang aking dib-dib at nagpalingon-lingon sa paligid. Boses ng tao ang narinig ko, hindi yun guni-guni! Kapre? Kapre nga ba?! Shooot! Si Phineas Fuchs, nakasandal sa haligi habang humihigop ng kape! Hindi ako nagdalawang-isip na ibato sa kanya ang yakap-yakap kong unan. “Phineas, ayaw kong mamatay dahil lang sa nerbyos!” Hindi nakatakas sa paningin ko ang ikinikubling ngiti sa labi ni Sir Phin habang sinasamaan ko siya ng tingin. Pabagsak akong nahigang muli saka inayos ang aking sistema. Inhale.... Exhale. Nakakainis! Nakahanap na ako ng peace of mind kani-kanina, eh, dumati pa!

Sunod-sunod na tangong wika ko. "Y-Your pregnant... Y-Your.... Preg---" "Oh my God! Rexx..." Natarantang sigaw ko ng bigla na lang siyang bumagsak sa sopa at nawalan ng malay. Sa sobrang taranta ay hindi ko na alintana ang pagdadalang tao ko, mabilis na umupo ako sa tabi niya at sinubukang gisingin siya, ngunit ng hindi parin siya magising ay sumigaw na ako para humingi ng tulong.

Ang lahat ng to ay bago lang sakin kaya hindi ko alam kung pano ako mag rereact. ... ... ... . . . . . . Lord, Help me please!!! I don't know what to say..